Ο χώρος του πάρτι

Της Φάτα Μοργκάνα

Θα ήθελα σήμερα να ξεκινήσω με δυο μικρές επεξηγηματικές εισαγωγές.

Οι ιστορίες μου λέγονται χρυσαφένιες για δύο λόγους: από τη μια λατρεύω τα χρυσά πράγματα και το γκλίτερ και ό,τι λάμπει στον κόσμο. Από την άλλη δεν έχω πραγματικά χρυσαφένιες ιστορίες να διηγηθώ, μερικές φορές ίσως να είναι και το ακριβώς αντίθετο, οπότε αφού δεν μπορούν να έχουν τη χάρη, ας έχουν τουλάχιστον το όνομα.

Εγώ λέγομαι Φάτα Μοργκάνα γιατί μου αρέσει να εμφανίζομαι και να εξαφανίζομαι ώστε μερικοί να νομίζουν πως με είδαν, άλλοι να νομίζουν πως με είδαν διπλή (και τότε με ρωτάνε αν πάχυνα και θυμώνω) και τα λοιπά. Λέγομαι όμως έτσι και για έναν άλλο λόγο, κι αυτός είναι πως λατρεύω το φαγητό. Κάποιος κάποτε με είχε ρωτήσει έπειτα από μια συζήτηση περί τροφίμων: «Α, γι αυτό λέγεσαι Φάτα». Το σκέφτηκα λίγο και συμφώνησα.

Έχοντας πει τα παραπάνω, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας λίγα πράγματα περί επαγγελματικών. Πιθανότατα να μην βρίσκεστε όλοι ακόμη σε αυτή την φάση αγαπητοί μου αναγνώστες, όμως καλώς ή κακώς βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου τα πάντα κινούνται γύρω από αυτόν τον άξονα, αν κλείσουμε μεταφορικά τα μάτια μας το μόνο που θα γίνει θα είναι να πέσουμε πάνω σε μια φανταστική κολώνα. Θα σας πω για ορισμένες δικές μου εμπειρίες θέλοντας να καθησυχάσω όσους δεν τα καταφέρνουν πολύ καλά ακόμη στο συγκεκριμένο τομέα, καθώς η ζήτηση είναι μεγάλη και η προσφορά μικρότερη και οι καιροί ιδιαίτεροι. Θα έρθουν πολλές σαχλαμάρες πριν έρθει το Καλό.

Η πρώτη δουλειά που είχα ποτέ ήταν στο χώρο των πωλήσεων. Είχα έναν πάγκο έξω από την αυλή του εξοχικού μας σπιτιού και πουλούσα ζωγραφιές και πέτρες. Δε θυμάμαι αν ήταν μεγάλα τα κέρδη της επιχείρησης, για την ακρίβεια πιστεύω πως ήταν ανύπαρκτα. Το σίγουρο είναι πως το επόμενο καλοκαίρι δεν καταφέραμε να ανοίξουμε τον πάγκο μας (με τη λέξη «μας» αναφέρομαι σε όλη την ομάδα της εταιρίας, δηλαδή τους γονείς και τα ξαδέρφια μου).

Στη συνέχεια, και όσο ήμουν στο σχολείο μπήκα λίγο πιο κανονικά στο χώρο των πωλήσεων βοηθώντας σε ένα κατάστημα με είδη τροφίμων. Δεν ήταν κάτι σταθερό ούτε ιδιαίτερα κερδοφόρο, όμως αποτέλεσε σημαντική εμπειρία για την συνέχεια της επαγγελματικής μου ζωής.

Μετά το σχολείο δοκίμασα διάφορα πράγματα, από σέρβις σε ένα μικρό όμορφο μπιστρό μέχρι υπάλληλος σε τηλεφωνικό κέντρο. Τα περισσότερα ήταν σύντομα και δεν με ευχαριστούσαν ιδιαίτερα. Αυτό που κατέληξα να κάνω στη συνέχεια ήταν η φροντίδα μικρών παιδιών, από βρέφη μέχρι παιδάκια Δημοτικού, μια απασχόληση που μου δίνει ιδιαίτερη χαρά, αφού χρειάζεται ενέργεια και δημιουργικότητα το περισσότερο διάστημα. Έτσι έτυχε πολλές φορές να τραγουδήσω και να χορέψω, να περπατάω στα τέσσερα στο σαλόνι κάνοντας το άλογο της πριγκίπισσας, καθώς η πριγκίπισσα καθόταν πάνω μου, να μεταμφιεστώ με αποκριάτικα και να παραστήσω την υπάλληλο του μίνι μάρκετ πουλώντας ξύλινα φρούτα.

Πλέον εργάζομαι σε ένα νυχτερινό κλαμπ. Η μέρα με τη νύχτα σε σχέση με το babysitting. Κυριολεκτικά. Ίσως ορισμένοι που διαβάζουν αυτές τις γραμμές να σκεφτούν πως μια τέτοια δουλειά είναι συναρπαστική. Δεν είναι πολύ, είναι λίγο μόνο. Είναι ωραίο να δουλεύεις στον χώρο του πάρτι, όμως υπάρχουν και τα αρνητικά σε αυτή τη δουλειά.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικά από αυτά:

Είναι πολύ ωραία στο κλαμπ:

α) Όταν ανοίγει η πόρτα του εστιατορίου -που ανήκει στο κλαμπ- και ο μετρ σου δίνει τάρτες, τούρτες και σαμπάνια που (ξ)έμειναν εκεί.

β) Όταν ακούς ωραία μουσική και όσοι έρχονται στο κλαμπ έχουν καλή διάθεση και χαμογελούν.

γ) Όταν οι επισκέπτες είναι ευκατάστατοι και σου αφήνουν φιλοδώρημα.

δ) Όταν βλέπεις όμορφους ανθρώπους με ωραία ρούχα και ιδιαίτερα γυναίκες με φορέματα που λάμπουν και γκλίτερ στο μακιγιάζ τους.

ε) Όταν μετά τη βάρδια σου κατεβαίνεις κι εσύ στο κλαμπ και πίνεις το ποτό σου στην VIP lounge.

Δεν είναι και τόσο ωραία στο κλαμπ:

α) Όταν οι επισκέπτες μεθούν και σου μιλάνε σε ώρα αιχμής με αποτέλεσμα να μπερδευτείς σε αυτό που κάνεις.

β) Όταν οι επισκέπτες νιώθουν άνετα να σου ακουμπήσουν τα οπίσθια κι εσύ με απορία δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις.

γ) Όταν είσαι στα μισά της βάρδιάς σου και δεν συμβαίνει τίποτα το ενδιαφέρον με αποτέλεσμα να βαριέσαι τόσο ώστε να βαθμολογείς κάθε επισκέπτη που βγαίνει ή μπαίνει στο κλαμπ σαν να κάνεις καλλιστεία.

δ) Όταν πεινάς πολύ, ο μετρ δεν έχει φέρει κάτι από το εστιατόριο και το επόμενο φαστ-φουντ είναι ένα τέταρτο με τα πόδια (ενός ψηλού δίμετρου με μεγάλες δρασκελιές).

ε) Όταν σχολάς και βγαίνεις στον έξω κόσμο για να πας σπίτι σου και μετανιώνεις που δεν έβαλες τα γυαλιά ηλίου στην τσάντα σου ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΒΓΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ!

Συνάντησα πολλές σαχλαμάρες μέχρι τώρα, από περίεργους εργοδότες μέχρι θέσεις με χαμηλούς μισθούς, από εταιρίες που κοροϊδεύαν τους πελάτες τους μέχρι εταιρίες χωρίς(!) πελάτες. Δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα να ψάχνεις για δουλειά χωρίς μεγάλο βιογραφικό και εμπειρία, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Όμως όταν το καταφέρεις έχει διπλή και τριπλή αξία.

Και κάτι τελευταίο: μην γράφετε ψέματα στο βιογραφικό σας, το πιθανότερο είναι πως αργά ή γρήγορα θα σας φέρει σε δύσκολη θέση (ή σε καθόλου θέση, αφού θα χάσετε κι αυτήν που έχετε). Αν χρειάζεστε προϋπηρεσία το πιο έξυπνο θα ήταν να συμμετέχετε κάπου εθελοντικά κι έτσι να βοηθήσετε και κάπου όπου υπάρχει ανάγκη αλλά μηδενικό μπάτζετ.

Για το τέλος, ένα τραγούδι για το υπέροχο καλοκαίρι που κατέφθασε, πάρα πολλά φιλιά, τα λέμε σύντομα.

Μέιλ επικοινωνίας: fata.morgana.0516@gmail.com

13435905_1275096849174895_1931299893_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s