Εντός Speak.Easy

Το Βασίλειο της Ματαιότητας

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Υπάρχει, τέλος, όταν πεινά και διψά, κάποιος που σας κυνηγά. Αλλιώς αιώνια κολασμένοι πορεύεστε σε ουρανούς ανεξερεύνητους λουσμένους δάκρυα κι ιδρώτα, θλίψη και καταχνιά. Μόλις σου μίλησα για την αγάπη και το μίσος.

Α ξέχασα να σου πω για την αδιαφορία. Μια κατάρα έχει να σκορπά θανάτους σε λειψές ψυχές με ένα αλέτρι αλάνθαστο. Που αν σε κόψει χάθηκες για πάντα. Για πάντα; ναι για πάντα, διότι ξέχασες πως αδιάφορος στη ζωή θα πρέπει να είναι μόνο ο θάνατος και κανείς άλλος. Και καταλήγεις στο αιώνιο βασίλειο της Ματαιότητας μ’ ένα βαρκάκι να ακροβατείς απάνω στα φτερά της, να προσγειώνεσαι απάνω στα μαρμάρινα πηγάδια της. Φτερά που δεν πετούν, πηγάδια απύθμενα
Και πέφτεις. Αιώνια πτήση. Προσδοκάς την πτώση;

Όσο κι αν ποθείς να σε λυτρώσει δε θα έρθει. Παρόλα αυτά μπορεί να σου δωρίσει ένα λειψό ξυραφάκι με δυο όψεις κοφτερές, την λευτεριά. Θα έρθει να σε βρει αφότου πνιγείς από τον σαρακινο αγέρα, για να σε τελειώσει. Μόνο αν το αξίζεις. Αλλιώς… σκλάβος θα ζήσεις. Βλέπεις; Ούτε καν στο θάνατο δεν αρμόζει να είναι αδιάφορος τελικά. Μη σ’ απασχολεί όμως. Άλλωστε είτε νεκρός είτε ζωντανός από το δισκοπότηρο της άκριτης φυγής μεθάς, έτσι δεν είναι;

Εγώ; διαλέγω να μένω νεκρό-ζωντανός. Είναι το τίμημα που πλήρωσα όταν επέλεξα να υπηρετώ τη γλώσσα. Για μένα δεν προορίζεται βασίλειο, ούτε το προσδοκώ. Μονάχα ένα μπουκάλι τσίπουρο “Δεκαράκι” και ένα Αιγαίο θέλω. Κι αφού κατεβάσω με λαχτάρα το πιόμα μετά θα χαθώ μεσ’ το μπουκάλι κάπου στο πέλαγος… αφήνοντας το “δεκαράκι” μου να σκουριάζει. Για πάντα, αιώνια, σπαρακτικά. Έτσι κι η τέχνη μου. Μια σκουριά αφήνει.

Μια σκουριά που αγγίζει το αμφιζώντανο λατρεύοντας την ίδια τη φύση της φθοράς. Και μετατρέπεται σε αφθαρσία. Γιατί δεν έχει μείνει πια κάτι άλλο για να σκουριάσει.Όσο σκούριασε,σκούριασε. Και η καρδιά μου το ίδιο. Γι’ αυτό αν τύχει και την συναντήσεις πρόσεχε. Την αγγίζουν μόνο εκείνοι που τα χέρια τους είναι λερωμένα μα η ψυχή τους καθαρή. Μόνο αυτοί καταλαβαίνουν τι θα πει να χάνεσαι, να χάνεσαι μοναχά με μια ελπίδα.

Να βρεις το ανέλπιστο. Το ανέλπιστο που σε οδηγεί στο να αγαπάς το μίσος και να μισείς την αδιαφορία. Και όντας πια εξόριστος μπαρκάρεις στο Βασίλειο της ματαιότητας. Κατάλαβες; Κύκλος φίλε μου. Γι’ αυτό το νου σου. Την επόμενη φορά που θα σκιαγραφήσεις τον δικό σου κύκλο μην τον αγγίξεις με τα χέρια… θα γίνει φαύλος. Με την ψυχή σου να τον αγγίξεις. Και πέτα. Ακόμα κι αν πρόβλεψες την πτώση θα έχεις να λες “Έπεσα στην προσπάθεια να πετάξω”. Να πετάξεις; ναι, από
το Βασίλειο της Ματαιότητας.

12899998_1217761601575087_1052535088_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s