Μπες στα παπούτσια μου Speak.Easy

Παγωτό φράουλα

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

Toν είχε ερωτευτεί.

Από την πρώτη στιγμή που τον είδε.

Ίσως και όχι.

Τα μάτια του της θύμιζαν τη θάλασσα.

Αυτή του θύμιζε το καλοκαίρι.

Κάθε μέρα μαζί.

Άγγιζαν τα όνειρα και γελούσαν δυνατά.

Ξυπνούσαν και έτρωγαν παγωτό φράουλα.

Πριν κοιμηθούν έπιναν καφέ.

Ήταν ασυνήθιστοι.

Δημιούργησαν τον κόσμο τους και μπήκαν μέσα.

Αυτοί.

Μόνο.

Κάθε νύχτα τους ήταν διαφορετική.

Κάθε μέρα κάτι καινούριο.

Αντάλλασσαν βλέμματα μέσα στο σκοτάδι και θαρρείς η νύχτα γινόταν τεράστια. Χάνονταν μέσα της.

Το άπειρο έπαιρνε πλέον άλλες διαστάσεις, χαοτικές.

Το κορίτσι και το αγόρι.

Το αγόρι και το κορίτσι.

Τα κοινά τους όνειρα.

Το ποτέ καταργήθηκε.

Το πάντα έμοιαζε πολύ.

Δεν υπήρχαν λέξεις. Υποσχέσεις.

Υπήρχαν αυτοί.

Έκλειναν τα μάτια και ξεχνούσαν.

Ήταν ευτυχισμένοι.

Χόρευαν ακολουθώντας μια βουβή μουσική.

Αιχμαλώτιζαν το παρόν, χάνονταν μαζί του.

Το αγόρι και το κορίτσι.

Το κορίτσι και το αγόρι.

Tην είχε ερωτευτεί.

Από την πρώτη στιγμή που την είδε.

Ίσως και όχι.

Αυτός της θύμιζε το καλοκαίρι.

Τα μάτια της του θύμιζαν τη θάλασσα.

Και χάνονταν μέσα της.

12746562_1181684331849481_1553688928_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s