Ανάμεσα στο «ποτέ» και το «κάποτε».

Του Γιώργου Γιαννώτα

Ένα ανομολόγητο τυχαία εμφανισμένο στην αρχική μου σελίδα , ένας φίλος για συνομιλητής και άπλετος χρόνος για να καταλήξουμε ένα τέλει στο πουθενά!

Η συζήτηση ξεκινάει με το ερώτημα: παράλληλοι ή τέμνοντες άνθρωποι; Και επειδή από όσο φαντάζομαι η σχέση σου με τα μαθηματικά δεν είναι και ιδιαίτερα καλή ας αρχίσουμε εξηγώντας τους δύο βασικούς αυτούς όρους των μαθηματικών.

Ως παράλληλες ορίζονται δύο ευθείες οι οποίες βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο και δεν έχουν κοινό σημείο.

Δύο άνθρωποι επομένως που ενώ κάποιος κάποτε τους τοποθέτησε αρκετά κοντά, δεν συναντήθηκαν ποτέ.

Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι τεμνόμενες ευθείες, αυτές δηλαδή που έχουν ένα και μόνο σημείο.

Άνθρωποι που συναντήθηκαν για μια μοναδική φορά -ανεξαρτήτως χρονικής διάρκειας -και από εκεί και πέρα συνέχισαν την ζωή τους.

Οι μεν παράλληλοι άνθρωποι καταδικασμένοι να ζούνε στην ασφάλεια της μοναδικότητας και να σκέφτονται τί θα γινόταν Αν είχαν συναντηθεί, οι δε τεμνόμενοι να βυθίζονται στις αναμνήσεις αυτής της μοναδικής συνάντησης και να αναλογίζονται πώς θα ήταν η ζωή τους Αν δεν είχε βρεθεί στο δρόμο τους αυτός ο άνθρωπος.

Θα ακούσεις να σου λένε πως με αυτόν τον τρόπο δεν πληγώνονται, ενώ θα δεις άλλους να έχουν γίνει δυνατοί ακριβώς επειδή έχουν πληγωθεί.

Οι δυνατοί αυτοί, είναι οι ίδιοι που κοιτάζουν τις φωτογραφίες και ένα χαμόγελο σχηματίζεται αυθόρμητα στο πρόσωπο τους. Δεν τους ενδιαφέρει το τέλος, όσο επίπονο και αν ήταν. Τους αρκεί που το έζησαν.

Ορισμένοι αρνούνται να αφήσουν στην άκρη τις φωτογραφίες και ζούνε χαμένοι κάπου στις αναμνήσεις τους προκαλώντας πόνο στον ίδιο τους τον εαυτό επειδή δεν δέχονται πως πρέπει να πάνε παρακάτω.

Φοβούνται πως το επόμενο βήμα θα τους οδηγήσει κάπου χειρότερα από εκεί που ήταν. Θεωρούν οτι το χαμόγελο τους ανήκει στις αποτυπωμένες σε ένα χαρτί στιγμές.

Τότε είναι που εύχονται να ζούσαν στην ασφάλεια της παραλληλίας.Κάπου ανάμεσα στην νοσταλγία για όσα έχουν περάσει και δεν θα ξανα ζήσουν και στο χαμόγελο χαράς, επιζητούν την συναισθηματική αποχή.

Ωστόσο αμέσως το μετανιώνουν,και βλέπουν λίγο πιο αισιόδοξα τα πράγματα.

Ευχαριστούν τον κάθε άνθρωπο που υπήρξε στην ζωή τους,παίρνουν ως εφόδια για την συνέχεια,λάθη,πάθη,αναμνήσεις και προχωράνε για αυτό που οι υπόλοιποι χαρακτηρίζουμε αβέβαιο, ενώ οι ίδιοι το έχουν βαφτίσει μυστηριώδες.
Κλείνουν τις φωτογραφίες σε ένα συρτάρι και εύχονται να συναντήσουν πολλά κομβικά σημεία στην πορεία τους.Γνωρίζουν πως αυτά τα τυχαία σημεία είναι η δύναμη τους.

12746171_1181685741849340_1727559434_n

One thought on “Ανάμεσα στο «ποτέ» και το «κάποτε».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s