ζωγραφίζω έναν κόσμο μακριά από σένα

Της Έλενας Δελήπαλτα

Είναι νύχτες, που είμαι λίγο μόνη

Λίγο χαμένη

Λίγο μακριά σου.

Αυτές οι νύχτες, είναι οι χειρότερες.

Σε ζωγραφίζω αυτές τις νύχτες.

Λίγο στο χαρτί

Λίγο στο μυαλό

Λίγο στη ψυχή μου.

Νομίζω το έχω ξανακάνει.

Με μαρκαδόρο από εκείνους που δε σβήνουν νομίζω.

Σα να ξεθώριασες, σα να χάλασες.

Τώρα.

Όπως τα στιχάκια που γράφαμε στα θρανία όταν ήμασταν μικροί, θυμάσαι;

Και ερχόταν η καθαρίστρια και μας τα έσβηνε.

Εσύ δεν είσαι στιχάκι, δεν είσαι σύνθημα.

Είσαι όνομα, και είσαι ένας.

Και εδώ δεν είναι θρανίο, είναι ζωή.

Και σε έσβησες εσύ.

Τώρα σα να σε ζωγραφίζω με μολύβι,

από εκείνα που σβήσουν τόσο όσο πρέπει,

για να βλέπεις τι έχει γραφεί στο παρελθόν.

Σκόπιμα.

Να! Δες, σα να σε ζωγράφισα πάλι.

Δε θυμάμαι τι ήσουν πριν, δε ξέρω τι είσαι τώρα.

Θα σβήσεις όμως πάλι.

Γιατι;

Γιατι έτσι πρέπει. Έτσι μας έμαθαν, έτσι μάθαμε στους εαυτούς μας να κάνουν.

Να όμως που με πιάνω, να σε ζωγραφίζω πάλι απόψε.

Όχι όπως είσαι.

Όπως θέλω εγώ να είσαι.

Που και που, σου μιλάω.

Μετά σε σβήνω πάλι.

Δεν υπάρχει νόημα λέω, και σε ξεχνάω.

Τώρα σε σβήνω εγώ

Όχι γιατί θέλω, γιατί πρέπει.

Έχω συνηθίσει πια να σβήνεις μόνος τις ζωγραφιές μου.

Ζωγραφίζω έναν άλλο κόσμο, μακριά από εσένα.

Πάλι είσαι εκεί όμως.

Κάπου στο βάθος,  κάπου δεξιά

κάτι κάνεις. Ή έκανες.

Αυτόν τον κόσμο δε θέλω να τον σβήσω.

Θέλω να τον κρατήσω

Όσο σφιχτά γίνεται,

να χαθώ λίγο σ’ αυτόν,

όπως χάθηκα κάποια στιγμή στα δυο σου χέρια,

και ίσως έρθει η ώρα κάπου κάποτε, να ζωγραφίζω και τον δικό σου κόσμο,

με εμένα μέσα.

Ίσως, ναι.

12736374_1181684335182814_341446643_n

11 thoughts on “ζωγραφίζω έναν κόσμο μακριά από σένα

  1. Η ανώριμη αγάπη λέει «σ’ αγαπώ επειδή σε χρειάζομαι». Η ώριμη αγάπη λέει «σε χρειάζομαι επειδή σ’ αγαπώ» erich fromm. Γενικά όμως, η αγάπη (είτε ώριμη είτε ανώριμη) είναι υπερεκτιμημένη. Ποτέ δεν είναι αρκετή από μόνη της

    Μου αρέσει!

      1. Μεγάλη συζήτηση ανοίγεις….ψυχε-δελη-κη! Τι είναι η ερωτική αγάπη? Αν ρωτησεις 100 ανθρώπους θα πάρεις 100 διαφορετικες απαντήσεις. Ειναι όλα θέμα perspective. Όπως όλα. Αλλιώς τα βλέπω εγω, αλλιώς εσυ. Αλλιώς θα τα βλέπουμε σε 1 μήνα, 1 χρόνο, 10 χρόνια. «Ετσι ειναι ο άνθρωπος, αγαπητέ κύριε, διπρόσωπος: δεν μπορεί να αγαπά δίχως ν’αγαπά τον εαυτούλη του!» ΚΑΜΥ (Η πτώση) Το τελευταίο κολλάει στο σχόλιο σου

        Μου αρέσει!

  2. Για κάτι τετοιες συζητήσεις ζω η ψυχεδελΗα, να ξέρεις!
    Δε θα σου απαντήσω στο τι είναι αγάπη, είμαι η λιγότερο κατάλληλη για κάτι τέτοιο.
    Θα σου πω όμως αυτό, ας αγαπάει και ας ερωτεύεται κανείς όπως μπορεί, αρκεί να μπορεί! (Να έχει τη δύναμη να μπορεί )

    Μου αρέσει!

    1. Η αγάπη (ότι και αν είναι, όπως και αν την αισθάνεται κανείς, όπως και αν την εκπέμπει ή την λαμβάνει) είναι μια τέχνη. (Υποθέτω πως γνωρίζεις ποιος το έγραψε αυτό) Και όπως κάθε τέχνη χρειάζεται προπόνηση και εξάσκηση. Γνώμη μου : όλοι μπορούν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. Απλά μερικοί είναι απροπόνητοι. Αυτούς απλά τους κάνεις αλλαγή, αλλιώς θα χάσεις το παιχνίδι.

      Ας επικενρωθούμε στη δική μας προπόνηση, μηπως και γνωρίσουμε την αυτού μεγαλειότητα, τον εαυτούλη μας, καλύτερα.

      Μου αρέσει!

      1. Πόσο καιρό να παλεύεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου, αν και εσύ ο ίδιος δεν σε αφήνεις να σε γνωρίσεις. Όχι μόνο εσύ. Όλοι όσοι σε περιτρυγιριζουν.
        Για τον φόβο να αγαπήσεις η να αγαπηθεις; Αν δεν είσαι ο ίδιος ικανός να σε αγαπήσεις; εκει; εκεί τι κάνεις.

        Μου αρέσει!

  3. Μια ζωή δεν φτάνει για να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Στο πιο πάνω σ΄χολιο γράφω «…μήπως και γνωρίσουμε τον εαυτούλη μας καλύτερα…»….μήπως….Έχουμε μια καρδιά , ένα νου και ένα σώμα αλλά οι ψυχές που το κατοικούν δεν είναι 1,2 ή 5 αλλά αμέτρητες.

    Δεν είμαστε ούτε αυτό που εμείς νομίζουμε για τον εαυτό μας (είμαστε ικανοί για πολλά περισσότερα και με τη θετική αλλά και με την αρνητική έννοια, ‘Εχουμε πολύ περισσότερη δημιουργικότητα από όσο νομίζουμε. ΕΊμαστε όλοι εν δυνάμει σώματα του κτήνους). Δεν είμαστε ούτε αυτό που νομίζουν οι άλλοι για μας (no comment, αν και πολλές φορές αυτό είναι το μόνο που μας ενδιαφέρει)

    “Έρχεται κάποια στιγμή, όπου η μεγαλειότητά μας, ο εαυτός μας, είναι ανάγκη να περάσει στην αίθουσα του θρόνου με τους αυλικούς του, το νου και την καρδιά, για ν’ αποφασίσει επάνω στον καταστατικό χάρτη της ζωής του.” Τάσος αθανασιάδης (Η αίθουσα του θρόνου) Ήρθε αυτή η στιγμή ? Ή θα την περιμένουμε για όλη μας τη ζωή?

    Όσο για το ερώτημα τι κάνεις αν δεν είσαι ικανός να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Η απάντηση είναι μία: βρες τον πρώτο ένοχο. Κάποια πρωταρχική αιτία υπάρχει που αδυνατούμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας. Κάποιος ένοχος που τα γκρέμισε όλα. Βρες τον και θα απελευθερωθείς από τα δεσμά.

    Πολύ φοβάμαι όμως ότι ο πρώτος ένοχος τελικά είναι όλοκληρο το ανθρώπινο γένος.

    Α! και κάτι ακόμα… ποτέ μην παίρνεις στα σοβαρά έναν τύπο με ψευδώνυμο enaonoma. Κάνε ακριβώς τα αντίθετα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s