Εντός Speak.Easy

Φιλοσοφώ σημαίνει μαθαίνω να πεθαίνω

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Πες μου.Πότε ήταν η τελευταία φορά που πέθανες; Ο Θάνατος δεν είναι όταν σβήνουν τα φώτα. Είναι το σβήσιμο της λάμπας επειδή ήρθε η αυγή.Έτσι τον αντιλαμβάνομαι μιας και με έχω πιάσει να πεθαίνω αμέτρητες φορές στα 19 μου μόλις χρόνια.Προσπάθησα να του δώσω μορφή,να τον ακούσω να μου ψιθυρίζει λέξεις όπως χρόνος,απώλεια,μαρασμός και σαπίλα. Μα εκείνος δεν μιλά.Πλάθει αθόρυβα μέσα μου μικρούς “αγγέλους”.


Αυτοί οι “Άγγελοι” με οδήγησαν στο να μπαρκάρω στο μεθυσμένο καράβι του απείρου,της πληρότητας,του φωτός και της τέχνης.Εκεί θεώρησα πως εκείνος δεν είχε θέση.Έκανα λάθος. Εκεί ακριβώς ήταν η θέση του γιατί εκεί μου έδωσε το πάντα…Και το πάντα ανέκαθεν έκρυβε ένα τίποτα όπως ακριβώς το φως κρύβει σκοτάδι.Κρύβει σκοτάδι; Μάλλον δεν είμαι και τόσο ακριβής.Δεν κρύβει σκοτάδι,γεννιέται στην ανάγκη να σκοτώσει το σκοτάδι όπως ακριβώς και η ζωή γεννιέται στην ανάγκη να δρεπανίσει τον θάνατο.
Μου είπαν κάποτε “ζήσε όταν ζείς.Ο θάνατος χάνει την φρίκη του όταν κάποιος πεθαίνει έχοντας εξαντλήσει την ζωή του.”Και είχαν δίκιο.Αν ο άνθρωπος δεν ζεί στη σωστή στιγμή τότε δεν μπορεί και να πεθάνει στη σωστή στιγμή.Και εδώ έρχεται ο χρόνος που σου ανέφερα στην αρχή.Ο χρόνος είναι ο κυρίαρχος αυτού του παιχνιδιού γιατί μέσα στην κλεψύδρα του βιώνεις την αιώνια επανάληψη της ζωής μέσα στην ζωή.Βλέπεις; Τελικά είναι όλα πολύ απλά.Ένα τεράστιο παιχνίδι με ζάρια είναι η ύπαρξη που νομίζεις πως τα ρίχνεις εσύ στο τραπέζι μα τα ρίχνει ο χρόνος.Και συ; απλά ακολουθείς τον εκάστοτε αριθμό ο οποίος έρχεται και ξανάρχεται.Και όταν πετύχει 6άρες; Τότε τι γίνεται; Ζείς στο έπακρο ή πεθαίνεις ολότελα; Και τα δύο συνάμα. Γιατί άλλωστε οι 6άρες που θα φέρει είναι σαν τις πυκνές δροσιές του καλοκαιριού.Τις ακολουθούν οι πιο σιωπηλές νύχτες.Και τότε,στα σύνορα ζωής και θανάτου έρχεται η ώρα της αναγέννησης του ίδιου σου του εαυτού.Όμως ο νέος σου εαυτός,το προϊόν της δικής σου αναγέννησης θα πρέπει να χτιστεί στις στάχτες του παλιού,αλλιώς θα χάσεις τον εαυτό σου,το αρχέτυπο της δικιάς σου ύπαρξης μες την ανθυπαρξιά του κόσμου.Και επειδή η ίδια σου η ύπαρξη είναι η δική σου συντροφιά έχεις χρέος να την διαφυλάξεις.

Και εδώ προκύπτει ένα θεμελιώδες ζήτημα.Εν τέλει είμαστε κύριοι της πορείας της ζωής μας?Βέβαια.Και στην περίπτωση που δεν είμαστε τότε επιτρέπουμε στην ύπαρξη μας να αποτελεί ατύχημα.Μιας και αυτό συμβαίνει πολύ συχνά,νιώθουμε δηλαδή πως είμαστε ένα συνονθύλευμα από λάθη,οι πιο σκεπτόμενη από μας σκέφτονται και την αυτοκτονία.Μιας και η αυτοκτονία είναι μία ανακουφιστική σκέψη που μας βοηθά να περάσουμε την νύχτα.Και εκεί είναι και η διαφορά ενός σόφρων ατόμου σε αντίθεση με τον παράφρωνα. Ότι ο παράφρων θεωρεί πως φταίει η μοίρα ενώ ο σώφρων πως φταίει ο ίδιος του ο εαυτός. Γιαυτό αντί να μηρυκάζεις την μοίρα σου πρέπει να την αγαπάς θυσιάζοντας την όραση με την ενόραση.
Και τώρα θα προκύψει το ερώτημα:Κι αν ξοδέψω την ζωή μου χορεύοντας λάθος σκοπό?

Τουλάχιστον φρόντιζε τον σκοπό αυτόν να τον απολαμβάνεις.Στην πορεία θα τον αγαπήσεις και θα βρεις το σωστό μέσα στο λάθος σου.Το θέμα εδώ όμως είναι πως κάποιοι σκοποί δεν χορεύονται..όπως ας πούμε αυτοί του Ταβώρ Φρίκιτς ή του Βλάντο Θρίλιτς.Σε κείνη την περίπτωση τι κάνεις?Να εύχεσαι να έχεις έστω λίγη φρενίτιδα και λίγο χάος.Έτσι θα μπορέσεις να επινοήσεις ένα αστέρι που χορεύει.Και για να μην τρελαθείς να πατάς με το ένα πόδι στην ύπαρξη και με το άλλο στην λήθη. Έτσι θα ξεγελάσεις την ζωή,την αιώνια καταδίκη στον θάνατο δηλαδή.Τότε όμως την οποιαδήποτε θρησκευτική πίστη θα πρέπει να την απαρνηθείς,για να βρεις την πίστη στον ίδιο σου τον εαυτό.Διάλεξε:
Βουτιά στην κατανόηση ή παρατεταμένη εμβάπτιση?

Η ζωή που μας δόθηκε είναι μία αναλαμπή μεταξύ δυο πανομοιότυπων κενών,του σκοταδιού πριν την γέννηση και του σκοταδιού μετά τον θάνατο.Γι’αυτό και δεν μπορούμε να βιώσουμε τον εαυτό μας παρά μόνο στο παρόν.Αυτό που έρχεται τόσο από το παρελθόν όσο και από το μέλλον είναι φάσμα.Και εδώ έρχεται ο δικός μας ρόλος..Για μένα η φιλοσοφία δίνει την λύση.Μιας και “Φιλοσοφώ σημαίνει μαθαίνω να πεθαίνω”.Θεωρώ πως ακόμα και την έσχατη ώρα που σου χτυπά την πόρτα ο Χάρος θα πρέπει να πράττεις όπως ο Σωκράτης, ο οποίος τη στιγμή που επρόκειτο να πιει το κώνειο «μίλησε όχι σαν ένας ετοιμοθάνατος, αλλά σαν κάποιος που ετοιμαζόταν να ανέβει στον ουρανό.»Η συμβουλή μου λοιπόν είναι να μένουμε αν όχι σωματικά έστω και ψυχικά σε ένα δωμάτιο που το παράθυρο του να βλέπει σε νεκροταφείο.Κρατά σε σωστή προοπτική της προτεραιότητες της ζωής σκοτώνοντας κάθε στιγμή τον θάνατο.

 

12899998_1217761601575087_1052535088_n

Advertisements

2 σχόλια

  1. Μετα απο μια δυσκολη στιγμη θανατικου που με χτυπησε και επεστρεψα το πηρα πεισματικα να ζησω ακραιως και ωραιως!!! Η ζωη ειναι ενα δωρο. Δεν μας ενδιαφερει απο ποιον. Οσο διαρκει αυτο το δωρο πρεπει να αποφασισουμε τι θα κανουμε με τον χρονο που μας εχει απομεινει. Να κανουμε την καθε στιγμη σημαντικη, να μετραει, να εχει νοημα, χρηση και ψυχικη ευχαριστηση.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s