Το κουτί της Πανδώρας.

 

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου

Διχασμένη η ανθρωπότητα σχετικά με τις αναμνήσεις.

Ούτε κι εγώ ξέρω τι να επιλέξω.

Μνήμη ή λήθη;

Ανάμνηση ή λησμονιά;

Μένω ουδέτερη, αδύναμη ανάμεσα στις λέξεις και επιλέγω εκείνο που κάθε φορά με εκφράζει περισσότερο.

Κι αν δεν μπορείς να ελέγξεις το μνημονικό σου;

Κι αν όλες σου οι αναμνήσεις είναι κλεισμένες σε ένα κουτί;

Πάνω σε ένα τέτοιο κουτί έπεσα τις προάλλες, όταν πήγα να πάρω ένα ξεχασμένο βιβλίο από την βιβλιοθήκη μου.

Το δικό μου ‘’Κουτί-αναμνήσεων’’. Μικρό σε διαστάσεις και χωρητικότητα αλλά έχει το εκπληκτικό χάρισμα να στριμώχνει λόγια, εικόνες, γράμματα και πρόσωπα πολλών χρόνων.

Αρχικά το αγνόησα, ήξερα τι κρύβει μέσα!

Τελικά επέλεξα να ξαναθυμηθώ.

–Τι πράγμα κι αυτό με την κυκλοθυμία-

Σκισμένες σελίδες τετραδίων, τσαλακωμένες κόλλες Α4, φωτογραφίες ξεθωριασμένες, post-it σε διάφορα σχήματα, μικρά, χαζά –εκ πρώτης όψεως- αντικείμενα, μέχρι και μυρωδιές είχα καταφέρει να χωρέσω εκεί μέσα. Όλα μαζί, ανακατεμένα σε ένα συνονθύλευμα προσώπων, μουσικών και συναισθημάτων.

Έπιασα στα χέρια μου ένα απόκομμα από κάποιο σχολικό βιβλίο. Μέσα στις αράδες βαρετών τότε πληροφοριών ξεχώρισαν τα πολύχρωμα γράμματα της φίλης μου. Δεν έγραφε τίποτα σημαντικό, αλλά γέλασα γιατί η σημαντικότητα έγκειται στα μικρά πράγματα. Σχεδόν αυτόματα μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα του σχολείου μου, της τάξης μου, της φίλης μου. Όλων εκείνων των πραγμάτων που θα συνόδευα με ένα κτητικό ‘’μου’’ το οποίο θα υπενθύμιζε πως όλα αυτά είναι δικά μου. Τα έζησα, τα αιχμαλώτισα σε αναμνήσεις και μου ανήκουν.

Το μάτι μου έπεσε ταυτόχρονα σε ένα αεροπορικό εισιτήριο, ένα βραχιολάκι ξεπλυμένο από το νερό της θάλασσας, μια φωτογραφία. Τρία διαφορετικά περιστατικά, τρεις διαφορετικοί άνθρωποι, τρία διαφορετικά ‘’εγώ’’. Το καθένα όμως περιέκλυε τη δικιά του μοναδικότητα και την κρατούσε ανόθευτη μέσα στο χωνευτήρι των αναμνήσεων.  

Ξεχώρισα μέσα στη βαβούρα το γραφικό χαρακτήρα αγαπημένων μου ανθρώπων και εκείνο το οπτικά ίδιο μπλε του στυλό αποκτούσε άλλη απόχρωση. Διάβασα λόγια που είχα ξεχάσει –πολύ πιθανό να τα έχουν ξεχάσει και οι ίδιοι που τα έγραψαν-. Ένιωσα σα να τα διαβάζω για πρώτη φορά.  

Στον πάτο του κουτιού, κάπου ανάμεσα σε ένα δάκρυ ευτυχίας και ένα πονεμένο χαμόγελο, βρήκα ένα κομμάτι χαρτί με το δικό μου γραφικό χαρακτήρα. Ένα κομμάτι χαρτί που ποτέ δε μου δόθηκε η ευκαιρία να δώσω στον παραλήπτη.
Γιατί το κράτησα;
Μήπως ήλπιζα να το δώσω κάποτε;
Δεν με καταλαβαίνω. Το ξαναέβαλα μέσα.
Ανάμνηση είναι και αυτό!

Τώρα πλέον το πάτωμα του δωματίου μου μοιάζει με ένα κολλάζ αναμνήσεων 4×4. Το μόνο που με θλίβει είναι τα γράμματα εκείνων που μπορεί να μην ξαναδώ. Το μόνο που με φοβίζει είναι μήπως και δεν φυλάκισα αρκετές αναμνήσεις. Εκείνο όμως που σίγουρα με χαροποιεί είναι ότι μπορώ να ανατρέχω όποτε θέλω σε αυτό το κουτί και να ζω τις αγαπημένες μου στιγμές ξανά και ξανά.

Μετά από τόση ώρα ακόμα να καταλάβω.

Η ανάμνηση είναι το άρωμα της ζωής ή μήπως το δηλητήριο του παρελθόντος;

Δεν ξέρω.

Όσο όμως υπάρχουν ξεχασμένα βιβλία στη βιβλιοθήκη μου και μαγικά κουτιά κρυμμένα πίσω από αυτή, πάντα θα σκοντάφτω πάνω τους.

 

«Τὸ κάθε τι ποὺ πέρασε, γιὰ πάντα μ᾿ ἔχει σκλάβο

κι ὅσο γυρεύεις Σήμερα, τὸ Χτὲς νὰ μ᾿ ἀφανίσεις,

τόσο σὲ ῾κεῖνο θὰ γυρνῶ καὶ τόσο δὲ θὰ παύω

Νὰ ζῶ στὶς ἀναμνήσεις…»

διά την αντιγραφή

Ναπολέων Λαπαθιώτης, «Ἀναμνήσεις»

 

13187844_10204601500637349_2117386243_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s