Αχίλλειος πένα Speak.Easy

Η εξήγηση μίας (συν μίας ) απλής πράξης.

Tου Αχιλλέα Μζ.

(Αυτός, Θεσσαλονίκη, 11/06, 21:00)

Περπατά κάπως αβέβαια. Μηχανικά και λογικά, χωρίς να τον νοιάζει το πού θέλει να πάει. Εξουθενωμένος από το βάρος του φόρτου εργασίας της ημέρας. Ίσως και από το συναισθηματικό βάρος που του προκαλεί εκείνη.

Για έναν άνθρωπο που περπατά στον δρόμο τόσο γρήγορα και απρόσεχτα, με ένα ποτήρι μισοτελειωμένου καφέ που ίσως να κρατά από τις πέντε και φορά ακουστικά με δυνατή μουσική στα αυτιά του δύο είναι οι πιθανότητες. Ή που θα φτάσει στον προορισμό του χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει ούτε ίχνος από την σκέψη του ή που δεν θα φτάσει ποτέ γιατί κάποιο λεωφορείο θα τον πατήσει ή γιατί θα κάνει κάποια απρόσμενη στάση που τον ξύπνησε απότομα από την απερισκεψία.

Κατά περιπτώσεις τελειομανής και ψυχαναγκαστικός, μισεί την προχειρότητα και τις ατέλειες. Ένα αφισάκι που βρίσκεται στο έδαφος τον κατατάσσει στους ανθρώπους που τελικά δεν θα φτάσουν στον προορισμό τους λόγω απρόσμενης στάσης. Δεν σκέφτεται καν ποια θα είναι η σωστή του πλευρά “Easy come. Easy go” το κολλά σε μία από τις πολλές κολώνες.

Δεν φάνηκε πολύ τυχαία η επιλογή του. Παραπάνω πηγαία και αυθόρμητη αλλά μάλλον όχι τυχαία. Το κοίταξε μία τελευταία στα κλεφτά και έφυγε σχεδόν θλιμμένος. Σίγουρα προβληματισμένος.

Σκέφτηκα πως τελικά δεν πρέπει να έφτασε στον προορισμό του. Κατά τις 12 την ίδια νύχτα πέρασα έξω από ένα στενό που είναι στο δρόμο προς την στάση του λεωφορείου που συνήθως παίρνει. Έβγαινε καπνός και μύριζε ξεθυμασμένο αλκοόλ. Αυτός θα ήταν.


(Αυτή, Θεσσαλονίκη, 12/06, 09:00)

Πόσο τετριμμένος θα θεωρηθώ αν πω ότι κάθε τέλος συνοδεύεται από μία νέα αρχή; Απαντώ ο ίδιος. Πολύ τετριμμένος γενικά, ειδικά σε αυτήν την περίπτωση ωστόσο θα είμαι απλά ιδιαίτερα περιγραφικός. Κινούταν με αρκετά νευρικές κινήσεις. Δίπλα της μια φίλη της φαινόταν να την συμβουλεύει. Όσο με πλησίαζε την άκουσα να λέει – περιληπτικά μεταφέρω τα λόγια της – πως ένας χωρισμός είναι πάντα δύσκολος, ειδικότερα από την στιγμή που δεν τον επιλέγεις αλλά ήθελε να δει τα πράγματα κάπως πιο θετικά.

Στο ίδιο σημείο, το ίδιο αφισάκι, αφημένο στο ίδιο έδαφος. Οικολόγος από τότε που αποφάσισε πόσο την ενοχλούν τα σκουπίδια στην πόλη, ήταν βέβαιο πως θα της τραβήξει την προσοχή ένα χαρτί στο πεζοδρόμιο. Έσκυψε να το μαζέψει, το κοίταξε κάπως αισιόδοξα και χαμογέλασε σχεδόν υπονοητικά.

Αν κάποιος μου ζητούσε να ζωγραφίσω την αισιοδοξία σε ένα χαρτί, σίγουρα θα επιχειρούσα την προσωπογραφία της. Από τους τόσους ήταν ίσως μόνη που κόλλησε το αφισάκι από την όψη “Easy go. Easy come”. Και αυτό δεν έγινε ούτε από τύχη ούτε από βιασύνη. Το ήθελε, το πρέσβευε και το απέπνεε.


* Τα ανωτέρω αποτελούν προϊόντα ψυχολογικού πειράματος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Κριτικά κοιτάζοντας τα δύο περιστατικά δεν θα ενστερνιστώ καμία από τις δύο αντιδράσεις. Το τέλος πρέπει να το τιμάμε ως τέλος, δίχως ψεύτικα χαμόγελα και προσπάθειες αισιόδοξης οπτικής αυτού. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο συναίσθημα. Να μην καταβαλόμαστε ωστόσο από αυτό, ούτε να το προσπερνάμε θέλοντας να δούμε μόνο την νέα αρχή. Την μνήμη δεν την ελέγχεις άλλωστε όσο και αν το παλέψεις. Όπως επίσης δεν ελέγχεις αν θα επιτρέπεις να ασκεί απόλυτη επιρροή πάνω σου κάποιος άλλος. Το θέμα είναι “μέχρι πότε θα το κάνει;”. Την απάντηση θα πρέπει να δώσουμε στους εαυτούς μας. Γιατί σίγουρα την ερώτηση την έχουμε ήδη κάνει!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s