Η παράνοια του έρωτα

Της Έλενας Δελήπαλτα

(αν είσαι απελπισμένα ερωτιάρης και σχεσάκιας, μη συνεχίσεις. Δε θα σου αρέσει η συνέχεια.)

Υπάρχει,  λέει, όριο στις φορές που κάποιος μπορεί να ερωτευτεί, κι αν τις εξαντλήσει, δεν ερωτεύεται ξανά.

Πότε έγινε ο έρωτας όμως μαθηματικά; Πότε αρχίσαμε να υπολογίζουμε με αριθμούς και όρια αυτά που νιώθουμε;

Και πότε έγιναν οι άνθρωποι αριθμοί;

Από τότε που αρχίσαμε να φοβόμαστε να δώσουμε, για να μη πληγωθούμε. (καλά μία σκέψη έκανα, μη με φάτε.)

Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε η “daily mail”, κάθε άνθρωπος κατά μέσο όρο συναντά τον μεγάλο έρωτα, δύο φορές (μόνο), στη ζωή του. Άλλη έρευνα, έδειξε τέσσερις.

Εγώ, ως πνεύμα αντιλογίας, θα φέρω τα πάνω κάτω και θα πω το εξής. Μήπως δε παίζει και τόσο ρόλο, η ποσότητα αλλά η ποιότητα των συναισθημάτων μας;

«τι λέει πάλι αυτή ρε παιδιά» – θα ξηγηθώ, μην αγχώ φίλε αναγνώστη.

Το δεδομένο που μου δίνεται από τη παρούσα έρευνα, είναι πολύ πεσιμιστικό, ακόμη και για εμένα. Αρνούμαι να δεχτώ πως αν ερωτευτώ 2/4 φορές, μετά δε θα ερωτευτώ ξανά ποτέ. Ο έρωτας δεν είναι μαθηματικά, ο έρωτας δεν είναι επιστήμη, ο έρωτας δεν βασίζεται σε έρευνες και ποσοστά.

Ο έρωτας είναι μαγεία, είναι χάρισμα, ο έρωτας είναι συναίσθημα.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν το χάρισμα του να ερωτεύονται, όλοι μπορούν να νιώσουν. Απλά υπάρχει το ενδεχόμενο να έχεις δώσει τόσα πολλα, να έχεις ερωτευτεί τόσο πολύ, και να έχεις πληγωθεί ακόμη παραπάνω, που ο έρωτας φαντάζει κάτι ονειρικό, κάτι άπιαστο, κάτι μαγικό. Απλά γιατί φοβάσαι πως αν νιώσεις, θα «αδειάσεις». Έτσι, ερωτεύτηκες μία φορά, για όλες τις φορές που θα μπορούσες να ερωτευτείς στη ζωή σου.

Η μία μου εξήγηση είναι αυτή.

Η άλλη πάλι, ίσως φτάνει και στη παράνοια.

Πόσες φορές νομίζουμε ότι ερωτευόμαστε, τον ίδιο άνθρωπο, υπό διαφορετικές συνθήκες, με την ίδια ένταση, αλλά διαφορετική διάρκεια; Σπαταλήσαμε λοιπόν τις «φορές» μας, (εγώ θα προτιμούσα καλύτερα τη λέξη «δύναμη»), σε έναν άνθρωπο, που μάλλον δε το άξιζε.

Πως γίνεται τώρα να ερωτευτείς τον ίδιο άνθρωπο πολλές φορές; Ε, είναι άνθρωποι που έχουν την ικανότητα του λέγειν, αν θες, ή με τη συμπεριφορά τους δείχνουν πως θα είναι κάτι διαφορετικό. Μαλακίες.

Ίσως τελικά, να μην υπάρχει έρωτας, οι πεταλούδες στο στομάχι να είναι αναταράξεις από κάτι που φάγαμε πριν βγούμε και συναντήσουμε τον έρωτα τον μεγάλο και τον τρανό, ή η κουράδα που έχει μείνει καμία εβδομάδα στο έντερο και σε έχει στουμπώσει.

«Σα να παραέγινα κυνική».

Τέλος πάντων, επειδή κούρασα, θα κλείσω ως εξής..

Έρωτας δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο συμβιβασμός. Όταν και από τις δύο πλευρές όταν σε μία σχέση ανθρώπων, ερωτικής φύσης πάντα, καλύπτονται βασικές ανάγκες. Και αυτός ο συμβιβασμός εν καιρώ, γίνεται συνήθεια και κάπως έτσι νομίζουμε ότι ερωτευόμαστε.

Δεν υπάρχει έρωτας, υπάρχει συνήθεια, ίσως μία κάποια έλξη και αμοιβαίος συμβιβασμός.

Και ο έρωτας, έγινε συνήθεια.

 

12736374_1181684335182814_341446643_n

2 thoughts on “Η παράνοια του έρωτα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s