Μπες στα παπούτσια μου Speak.Easy

[προς εμάς]

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

 

-Tι είναι θάρρος μου λες;

-Σπάνιο.

Τολμούσαμε μόνον τότε. Στην ηλικία των πέντε. Πράγμα παράλογο αφού δεν ήμασταν και εξασκημένοι. Θα έλεγε κανείς πως είχαμε κάνει το θάρρος χόμπι. Και έπειτα μοιράζαμε φιλιά στον καθρέφτη. Όχι, θα ήταν κρίμα να φανταστεί κανείς πως τούτο γινόταν από ακραίο ναρκισσισμό. Σας διαβεβαιώ εγώ που είμαι γνώστης, και παρακαλώ πιστέψτε με πως ήταν κυρίως περηφάνια. Και ευτυχία. Ναι καλύτερα ας πούμε ευτυχία. Και έτσι στοιβάζαμε τα όνειρα κυρίως λόγω βεβαρημένου προγράμματος στην επίτευξη άλλων. Και αυτά δε συσσωρεύονταν ποτέ, γιατί ήμασταν μεταξύ των άλλων και ακριβολόγοι.

-Στιγμές; Τι είναι στιγμές;

-Λίγες.

Λίγα χρόνια κράτησε μονάχα η φύση μας.

Έπειτα προσπερνούσαμε τις στιγμές. Και αυτές, διόλου συμπονετικές μας προσπερνάγανε και αυτές. Ξέρετε σαν τις τροχιές των τρένων κινούμασταν και μεις παράλληλα. Και ο ήλιος έφτανε, αν μη τι άλλο, κάθε μέρα στην ώρα του. Και έφευγε κάθε μέρα στην ώρα του. Ρολόι ακριβείας η ζωή που είχαμε φτιάξει.

Μαντεύαμε την επόμενη μέρα, λες και δεν ήταν η ίδια με την προηγούμενη.

Και κάθε φορά μας έπιαναν λυγμοί.

Τον επόμενο χειμώνα θα τολμήσουμε.

Μα ο μεθεπόμενος ερχόταν πάντα ρυθμικά.

Λες και ήμασταν ρυθμός. Περιοδικός

ρυθμός.

Και κάπως έτσι περνούσαμε τις μέρες μας στο σκοτάδι

που αλήθεια απορώ

και ας είμαι

γνώστης.

Εμείς πότε θα γίνουμε

όνειρα

να

ελευθερωθούμε;

ws

 

12746562_1181684331849481_1553688928_n

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s