επιτέλους!

Δημιουργώ μια ρεαλιστική πλευρά του εαυτού μου και την δανείζομαι για λίγο. Όλα μοιάζουν παροδικά και μεταβαλλόμενα.  Προσπαθώ να χωρέσω τον χρόνο σε ρολόγια. Θέλω να δώσω περιθώριο πολλών ωρών στα πρωινά που με βρίσκουν κάτω απ’ τον ήλιο και τη θάλασσα. Από την άλλη θέλω να στριμώξω σε λεπτά και σε δευτερόλεπτα ολόκληρες μέρες που δεν μ’ άρεσαν και απλά έριξα τις ευθύνες τους στην τύχη.

Το τέλος με τρόμαζε πάντα μέχρι που συνειδητοποίησα πως είμαι άμεσα συνδεδεμένη μ’ αυτό. Άθελα μου, κατέληξα σε μικρούς απολογισμούς κάθε απόγευμα με την πρόφαση ότι φεύγει η μέρα και σε μεγάλους κάθε στιγμή με την πρόφαση ότι (θα) φεύγεις εσύ. Έπειτα ερχόταν η επόμενη μέρα και γυρνούσες κι εσύ, επιτέλους!

Οι ιστορίες είναι τόσο μοναδικές όσο οι άνθρωποι που αποφασίζουν να μου τις διηγηθούν, μα ανεξίτηλες μένουν στο μυαλό μου εκείνες που το τέλος τους με εξέπληξε. Οι ανατροπές κάνουν τη διαφορά και δεν γνωρίζω αν λατρεύω ή αν σιχαίνομαι το ότι δεν ξέρω εξ αρχής τι πρόκειται να ακολουθήσει.

Η λέξη «επιτέλους» όμως είναι από μόνη της συναίσθημα. Βλέπεις το λεωφορείο να ξεπροβάλλει από τη γωνία μετά από μια σειρά παραπόνων και τσιγάρων που έκανες ή που ήθελες να κάνεις στη στάση.  Κάποιος σου φτιάχνει τον καφέ όπως ακριβώς σε ευχαριστεί ή τον παραγγέλνει επιτέλους σωστά. Ένας άλλος (ή ο συγκεκριμένος άλλος) δεν σε ρωτάει τι σκέφτεσαι, επιτέλους το ξέρει ήδη.

Το επιτέλους έχει το χρώμα ενός μεσημεριού το κατακαλόκαιρο και άρωμα λεμόνι. Ίσως να είσαι εσύ το δικό μου επιτέλους.

12736071_1181684311849483_1196962778_n

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s