Σε αναμμένα κάρβουνα

Της Μελίνας Αμανατίδου

Κι όλο περιμένεις…Και περιμένεις…Και τρώγεσαι…Τρώγεσαι με τα ρούχα σου…Πάνω,κάτω,πάνω,κάτω…Μα,πότε τελειώνει όλο αυτό;Πότε;Ποτέ;

Είναι η αναμονή.Αναμονή για οτιδήποτε περιμένεις.Περιμένεις ένα μωρό,περιμένεις ένα χαρτί,περιμένεις έναν ξενιτεμένο, περιμένεις κάποιον ή κάτι…Δεν έχει σημασία τι,αλλά περιμένεις,αναμένεις. Και συνέχεια μένεις σε κάρβουνα.Καυτά και σε καίνε.

Και τα συναισθήματα πολλά. Πολλά και μπερδεμένα.Χαρά, ανυπομονησία, κούραση, άγχος. Έρχεται; Τελείωσε; Μπέρδεμα και μάλιστα μεγάλο.

Άτομα γύρω πολλά. Μιλάνε, γελάνε, ξαναμιλάνε, σκύβουν κεφάλια, περπατάνε πέρα-δώθε…αλλά όλοι αναμένουν στα ίδια κάρβουνα.Αυτά είναι για όλους ίδια. Το ίδιο καυτά.

Θα σβήσουν. Κάποια στιγμή θα σβήσουν, θα καταλαγιάσουν και δεν θα καίνε πια. Δροσιά..Δροσιά και ευτυχία. Ή κάτι τέτοιο. Μπορεί κάτι καλύτερο,μπορεί κάτι χειρότερο.Να εύχεστε το πρώτο.

Η αναμονή τελειώνει.Τα κάρβουνα σβήνουν. Δεν περπατάει κανείς πέρα-δώθε. Δεν βαριανασαίνει κανείς. Η αναπνοή βρίσκει το ρυθμό της.Τα χαμόγελα σκάνε σαν μικρά πυροτεχνήματα.Κάποιοι δεν αρκούνται σε χαμόγελα. Μιλούν δυνατά σαν να έγινε η τελετή λήξης της αναμονής.Κουνούν τα χέρια σαν να μοιράζουν δύναμη τριγύρω τους.Δύναμη που έλαβαν εξαιτίας της αναμονής στα κάρβουνα.

Όλα τελείωσαν και όλα πάντα και κάποτε τελειώνουν.Τελειώνουν και ξεκινούν καινούρια.Καινούρια και διαφορετικά.

Άξιζε η αναμονή; Άξιζαν τα καυτά κάρβουνα;Μόνο όταν σβήσουν τελείως θα το καταλάβεις. Μόνο τότε.

12695944_1181684358516145_1257338224_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s