Αποσαφηνίζοντας την έννοια της σαφήνειας.

Του Αχιλλέα Μζ.

Όταν λογομαχώ επιλέγω πάντα περίεργες και δύσκολες – για τους πολλούς – λέξεις. Το γεγονός αυτό δεν πηγάζει από κάποια διάθεση για εντυπωσιασμό ή επίδειξη γνώσης. Άλλωστε προβιβάζω πάντα την ισότητα μεταξύ των αντιπάλων, για να πιστέψει κανείς πως σε μία λογομαχία προσπαθώ χρησιμοποιώντας δύσκολους όρους να ανέβω ένα σκαλί πιο πάνω. Χρησιμοποιώ λοιπόν αυτές τις λέξεις που δεν είναι κατανοητές – για τους πολλούς για να γίνω πιο κατανοητός και ακριβής.

Ουσιαστικά το ζήτημα που εδώ και καιρό θέτω στους συνομιλητές μου προβάλλει την αξίωση μου για έναν καλύτερο κόσμο όπου θα ερχόταν μόνο όταν ο καθένας από μας ήξερε τόσες λέξεις ώστε να γίνονται σαφείς οι προθέσεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματα του. Έναν υπέροχο, απαλλαγμένο από την ασάφεια κόσμο, όπου τα όρια της γλώσσας και τον λέξεων δεν θα εντοπίζονταν στην ανθρώπινη ικανότητα του λόγου. Την μανία και αγάπη μου για τις λέξεις νομίζω ότι την έχω κάνει εδώ και καιρό σαφέστατη άλλωστε. Είτε με το να τις προφέρω, είτε με το να τις γράφω σε χαρτιά, είτε με το να τις σχηματίζω χτυπώντας τα δάχτυλα μου σε κάποιο πληκτρολόγιο.

Μάλλον πριν προχωρήσω στην κατάχρηση της έννοιας της “σαφήνειας” και άλλων παραγώγων της για να γίνω σαφέστερος θα πρέπει να αποσαφηνίσω την ίδια την έννοια της σαφήνειας.

Έγινα σαφής; Ή να το πάω μία ακόμη.

Εννοώ πολύ απλά ότι πριν θεωρήσουμε επείγουσα την ανάγκη να είμαστε σαφείς και ακριβείς ομιλητές θα πρέπει να κατανοήσουμε τι σημαίνει να είμαστε σαφείς και ακριβείς. Αναρωτιέμαι συχνά πόσο ωραίο θα ήταν να υπήρχε μία έννοια για κάθε τι που βιώνουμε. Ίσως να ζητάω και πολλά από την άλλη καθώς δεν ήταν λίγες οι φορές που η ελληνική εξυμνήθηκε καθώς είχε όλα όσα εγώ επιθυμώ.

Κυκλοφόρησαν κάποτε φήμες που ανέφεραν οτι η γλώσσα μας αποτελείται απο πέντε μέχρι έξι εκατομμύρια λέξεις. Λογικά θα αρκούν για να περιγράψουμε – έστω και περιφραστικά – αυτά και εκείνα που πολλές φορές θέλουμε, ακόμη και για να (προσδι)ορίσουμε τις λέξεις μέσω άλλων λέξεων.

Ανάμεσα στις τόσες υπάρχουν και κάποιες που αποτελούν μία ενότητα μόνες τους. Αν προσπαθήσεις να τις ορίσεις θα ξοδέψεις ώρες ατέλειωτες, δίχως να καταλήξεις σε κάποιο ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Θα μπορούσαν λέω συχνά να γραφτούν τόμοι λεξικών – ένας ή και παραπάνω για κάθε μία από αυτές. Δεν σηκώνουν απόπειρα για αποσαφήνιση λοιπόν. Για παράδειγμα το “θα είμαι κοντά σου”, το “σε αγαπώ” και το “μου λείπεις” που είναι κάποιες από αυτές, σημαίνουν ήδη τόσα πολλά από μόνες τους – όταν είναι προϊόντα της πραγματικότητας και όχι αερολογίες – που αυτοπροσδιορίζονται εννοιολογικά.

Δεν χρειάζεται να διαβάσεις ή να ψάξεις τίποτα πίσω από αυτές τις λέξεις, γιατί δεν κρύβουν κάτι. Έχουν ένα υπέρμετρα μεγάλο βάρος που δημιουργήθηκε από τις πράξεις που τις συνοδεύουν συνήθως. Γιατί οι λέξεις δεν είναι μόνο γράμματα που τοποθετήθηκαν στην σειρά για ένα εύηχο αποτέλεσμα αλλά μία προσπάθεια της εξεικόνισης των όσων συμβαίνουν και υπάρχουν γύρω μας.

Μιλώντας μία γλώσσα που – σύμφωνα με τις ίδιες φήμες – θα της δινόταν βραβείο guinness για την πολυτέλεια και την ευελεξία του λεξιλογίου της, κοντεύουμε να πάρουμε guinness ασυνεννοησίας. Είτε δεν μας αρκούν οι λέξεις, είτε μας είναι πλέον περιττές.

(μίλησα πάνω από δέκα φορές για την “σαφήνεια”, τελικά μάλλον μόνο σαφής δεν έγινα)

12736353_1181684325182815_89737390_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s