*λάικ α ρέινμποου

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #17

κόκκινο: για το αίμα και το Ορλάντο. Για το αγόρι που αποχαιρετούσε τη μαμά του από τις τουαλέτες ενός κλαμπ.

πορτοκαλί: για τις επόμενες μέρες. Για τις μέρες που προσπαθείς να καταλάβεις και να εξηγήσεις. Για τις παρελάσεις που τονίζουν και ατονούν.

κίτρινο: γιατί πάντα στο τέλος υπάρχει η αγάπη. Και στην αρχή. Αγάπη λαμπερή και κατακίτρινη που σε λούζει και σε ξυπνάει το πρωί.

λαχανί: για τους τοίχους που είναι βαμμένοι έτσι ώστε να ταιριάζουν με τα πρωινά χαμογελαστά μάτια, όταν αυτά έχουν χορτάσει ύπνο. Και για τα όνειρα: που είναι μεγάλο πράγμα.

γαλάζιο: γιατί τα όνειρα χρειάζονται ανοιχτούς ουρανούς και σύννεφα, που όμως δεν βρέχουν. Γιατί το ξέπλυμα δεν είναι απαραίτητο.

μπλε: για τα μπλουζάκια των παιδιών που γεμίζουν πιτσιλιές από μπογιές και χρυσόσκονη. Μπλε υφάσματα που αγκαλιάζουν όλα τα ενδεχόμενα.

μωβ: για όλα αυτά που δεν καταλαβαίνεις. Για αυτά που σιγά σιγά μαθαίνεις. Για τα μπερδεμένα χαμογελαστά παιδάκια. Για όλα αυτά που μοιάζουν με περήφανο ουράνιο τόξο.

12735580_10204043332123485_817992334_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s