Ανένταχτα Speak.Easy

Σβήσε το φως θέλω να σου μιλήσω για τα αστέρια.

Της Νάντιας Γιαννώτα*

Υπάρχουν άνθρωποι που θα τους δεις να κάθονται κάπου ήσυχα ανάμεσα σε ένα πλήθος που φωνάζει που κραυγάζει για προσοχή. Θα τους δεις να γελάνε λίγο πιο ήσυχα από τους άλλους αλλά αληθινά, θα τους δεις να μην αντιδράν σε δήθεν έρωτες και καταστάσεις αλλά να μένουν παγερά αδιάφοροι.

Για άλλους είναι σνομπ/ξινοί/κρυόπλαστοι όπως λέει η μαμά μου. Εγώ το βλέπω πιο ποιητικά. Για μένα λοιπόν οι άνθρωποι αυτοί μοιάζουν με τα αστέρια εκείνα που λάμπουν λίγο παραπάνω από τα άλλα… Είναι εκείνα τα αστέρια που ξεχωρίζουν μέσα στον ουρανό. Άλλοι λένε πως λάμπουν πιο έντονα γιατί είναι φύλακες άγγελοι που μας προσέχουν, άλλοι πιο ρομαντικοί ισχυρίζονται πως εκπέμπουν τόσο φως για να βρουν τον χαμένο εραστή τους μέσα στα απέραντα όρια του ουρανού. Φυσικά γνωρίζω και την ύπαρξη της επιστημονικής εξήγησης αλλά μου φαίνεται βαρετή και πολύ ρεαλιστική για τα δικά μου γούστα…

Έτσι υιοθετώ μια ολόδικια μου άποψη -για μένα αυτά τα αστέρια είναι τόσο λαμπερά γιατί δεν χαραμίζουνε την λάμψη τους για άλλα αστέρια που δεν το αξίζουν, δεν εκπληρώνουν ευχές που δεν είναι ανάγκες καρδιάς- έτσι διατηρούνται πάντα φωτεινά. Με αυτά λοιπόν τα αστέρια παρομοιάζω τους ανθρώπους που δεν εκφράζονται με θεατρικούς παροξυσμούς,που δεν αναλώνονται σε αδιάφορες και δήθεν αγάπες και έρωτες. Που δεν ξενυχτάνε σε κρύες αγκαλιές μόνο και μόνο για να μην μείνουν μόνοι…Προτιμάνε να μένουν αδιάφοροι σε κάτι τέτοια και να λάμπουν μόνο όταν πρέπει και το απαιτεί η καρδιά τους. Μπορεί να είναι σπάνιο φαινόμενο και τον περισσότερο καιρό να τους βλέπεις αδιάφορους για τα δήθεν αισθήματα και δράματα των ανθρώπων που είναι γύρω τους και να θεωρείς πως είναι αναίσθητοι αλλά όχι. Είναι απλώς αστέρια που δεν έχουν βρει ακόμα τον λόγο για να λάμψουν. Όταν τον βρουν όμως λάμπουν με ένα φως εκτυφλωτικό που σε καρφώνει αμέσως στην καρδιά και σε καταστρέφει. Σε καταστρέφει γιατί εσύ ξέρεις πως δεν μπορείς να λάμψεις έτσι αφού χαράμισες την όποια λάμψη είχες σε πράγματα που το μόνο που άξιζαν ήταν σκοτάδι και σιωπή!

Ελπίζω λοιπόν να βρω για τον ουρανό μου ένα τέτοιο αστέρι και υπόσχομαι πως η μοναδική ευχή που θα κάνω είναι να μην σβήσει ποτέ από τον ουρανό μου. Τα άλλα τα ημίφωτα τα αφήνω για τους δήθεν.


*Λίγα λόγια για τον εαυτό μου…είναι δύσκολο να σας πω γιατί ούτε εγώ η ίδια ξέρω ποιος είναι ο εαυτός μου. Λοιπόν τα τελείως πληροφοριακά είναι ότι σπουδάζω φιλολογία στο ΑΠΘ και πως είμαι 24 χρονών αλλά άνετα περνιέμαι για 4χρονο. Αγαπώ το φαγητό, το πολύ φαγητό, το βόλλευ, τους φίλους μου -τους θεωρώ μια δεύτερη οικογένεια- και ζω σε μια τεράστια ροζ φούσκα. Πιστεύω στον αιώνιο, δυνατό έρωτα. Πιστεύω πως η ζωή μου είναι ένα παραμύθι με δράκους, νεράιδες, κάστρα και περιμένω τον πρίγκιπα του παραμυθιού προσπερνώντας τα διάφορα «βατράχια». Θεωρώ όσους μένουν δίπλα μου πραγματικά γενναίους γιατί είμαι αλλοπρόσαλλη αλλά προσπαθώ να τους ανταμείβω με την προσήλωση και την αγάπη μου απέναντί τους.

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s