Τώρα θα βλέπεις μια θάλασσα

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Από το ποίημα της Κ. Δημουλά Γη των απουσιών:

Τώρα θα κοιτάζεις μια θάλασσα. Η διάθεση να σε εντοπίσω στη συστρεφόμενη εντός μου γη των απουσιών έτσι σε βρίσκει. Πικρή παραθαλάσσια αοριστία)

 

Πικρή παραθαλάσσια αοριστία…

Κύματα μεγάλα που πρέπει να ακολουθήσεις-με αφρούς, για να μην σε ξεβράσει η παλίρροια. Θέλω να φωνάξω το όνομα σου. Μην με κοιτάζεις σαν να με πρωτογνώρισες τώρα.

Τώρα ναι, μπορεί να βλέπεις μια θάλασσα. Και να  κάθεσαι στην ακτή. Να κάνεις πικρές σκέψεις, μπορεί και λίγο αόριστες (Ξέρεις, τη χρειάζεσαι τη θάλασσα. Σε διδάσκει. Σε βοηθάει να βάλεις σε μια τάξη λέξεις και βήματα). Και να αγριεύει η θάλασσα, και να πικραίνουν οι σκέψεις σου. Και να θυμάσαι, και να ψάχνεις και να εναντιώνεσαι. Να μην μπορείς να βρεις ηρεμία. Σαν να σε βλέπω μπροστά μου.  Μια σύγχυση του ιδανικού με το πραγματικό, και εγώ να παίζω παιχνίδια στο βυθό. Μια μικρή βουτιά στην καθημερινότητα, μια γουλιά θαλασσινού νερού με το κουταλάκι του γλυκού.

Και να χανόμαστε.

Πικρή παραθαλάσσια αοριστία! Έτσι ονομάζουμε τώρα πια τους δισταγμούς, τα κρυμμένα «θέλω», και τα νεκρά «μπορώ». Θρυμματισμένες αναμνήσεις και ναυαγισμένες ελπίδες. Ακουστά μας έχουν τα κύματα. Εμάς που καθόμασταν και σκεφτόμασταν και μιλούσαμε και γελούσαμε και στο βάθος για να είμαστε ειλικρινείς- σπανιότης η ειλικρίνεια –  πονούσαμε. Γιατί θυμόμασταν. Συνειδητή απόφαση. Καμία λύπη. Καμία ντροπή.

Μα τι έχουν δει αυτά τα κύματα; Πόσους ανθρώπους μόνους να κάθονται και να σκέφτονται και να γελάνε μόνοι τους-σχεδόν τρελούς θα τους λέγαμε- ή και να κλαίνε; Πόσες φορές μας έχουν δει; Πόσες φορές σε έχουν δει;

Τη χρειάζεσαι την θάλασσα, πλέον είναι σίγουρο. Δεν είναι πια θέμα προτίμησης, παρά ξεκάθαρης ανάγκης.

Η ερημιά της, η ησυχία της, η γλυκύτητα της, η αναπνοή της .

Κι εσύ να αποζητάς πάλι τα βαθιά, γιατί τα ρηχά πλέον σε τρομάζουν. Οξύμωρο;

 

Υ.Γ.: Περιμένεις οι άλλοι να κολυμπήσουν θάλασσες, πελάγη και ωκεανούς για να έρθουν να σε βρουν, για να σε συναντήσουν. Αχ αυτές οι προσδοκίες σου! Απλά ξεχνάς ότι ακόμα κι εσύ δυσκολεύεσαι με το κολύμπι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s