Αχίλλειος πένα Speak.Easy

το ψέμα που δεν μου ‘πες

 

Του Αχιλλέα Μζ.

Η παρέα ζήτησε βράδυ στην παραλία, πολύχρωμα κοκτέιλ, φιλοσοφικές συζητήσεις και προβληματισμό. Έξι με εφτά άτομα γύρω από μία φωτιά, κάτι πετσέτες αραδιασμένες εδώ και εκεί, ένα ζευγάρι μάτια που κάποιες στιγμές έκλεινε. Τα παιδιά μιλούν για τις επιλογές. Εκείνη παίρνει μια βαθιά τζούρα από το τσιγάρο της, καταπίνει λίγο ξεθυμασμένο αλκοόλ και αποφασίζει να αλλάξει το θέμα της συζήτησης. Είναι η συντονίστρια. Οι τόνοι ανεβοκατεβαίνουν σαν να ακούς μια ορχήστρα που δεν αποφάσισε σε τι ;ένταση θα παίξει τον – άρρυθμο – ρυθμό της. Κάπως ανεπαίσθητα ένας θα σιγοτραγουδάει τόσο ώστε μόνο τα χείλη του να ανοιγοκλείνουν, χωρίς να ακούγεται κάτι – τραγουδούσε όμως σίγουρα κάποιον σκοπό καλοκαιρινό.

Λίγο πριν σηκωθώ να σβήσω την φωτιά κοίταξα πως αυτή είχε σχηματίσει στην άμμο δύο βουναλάκια. Έριχνε κάθε κόκκο από την χούφτα της με προσοχή στον ένα ή το άλλο βουναλάκι. Και κάπου εκεί, μόλις παρατήρησα εκείνη, ξεκίνησε μία συζήτηση με αλμυρή γεύση θάλασσας την οποία υποσχεθήκαμε να μην σταματήσουμε πριν δούμε την αυγή. Αν και γενικά επιφανειακός και άνθρωπος που μένει σε αυτό που βλέπει, δεν πίστεψα δευτερόλεπτο πως εκείνα τα πυργάκια που με τόση προσοχή έστησε δεν σήμαιναν κάτι παραπάνω. Δεν θεώρησα ούτε μια στιγμή πως πρόκειται για απλή και τυχαία κατανομή των κόκκων της άμμου εδώ ή εκεί.

Πριν καν ρωτήσω με κατάλαβε γιατί κοίταζα το δημιούργημα αυτό κάπως περίεργα και ξεκίνησε να μου αναλύει την δική της θεωρία. Στο ένα βουναλάκι ο κάθε κόκκος αποτελούσε ένα όμορφο ψέμα ενώ στο άλλο μία άσχημη αλήθεια. Και ενώ εγώ είμαι αυτός που θέτει συνήθως τα περίεργα διλήμματα μου ρώτησε τι θα προτιμούσα να ακούσω. Εκείνο το όμορφο ψέμα – και ας ήξερα οτι είναι ψέμα – ή την άσχημη αλήθεια;

Αθέτησε την συμφωνία, πήγε για ύπνο και με άφησε να σκέφτομαι. Την ίδια στιγμή ένα καλοκαιρινό αεράκι που δυνάμωσε πήρε κάποιους κόκκους από τα “ψέματα” και τους πήγε στις “αλήθειες”. Κατάλαβα λοιπόν πως δεν διαφέρουν και τόσο.Θυμήθηκα τον Οδυσσέα Ελύτη – δεν θα μπορούσε να μου έρθει και κάποιος άλλος στο μυαλό, αφού ανέκαθεν τον συνέδεα με το καλοκαίρι και την θάλασσα. Είπε πως “Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα”. Και είχε δίκιο. Γιατί και η αλήθεια και το ψέμα για εμάς εκείνο το βράδυ φτιάχτηκαν με τον ίδιο τρόπο. Λίγη άμμος το ένα, λίγη και το άλλο.

Ο αέρας δυνάμωνε και μεταφέροντας τους κόκκους μου έδωσε την απάντηση που ώρα έψαχνα. Το ζύγι έγειρε από την πλευρά του “όμορφου ψέματος”. Γιατί ακόμη περιμένω να ακούσω εκείνο το ψέμα που δεν μου ‘πες. Εκείνα τα λόγια που μπορεί να μην τα εννοήσεις αλλά τουλάχιστον θα είχα έστω για δευτερόλεπτα την χαρά να τα ακούσω. Τα λόγια που βε… Με διέκοψε το κύμα που ο αέρας έφερε στα πόδια μου και πήρε μαζί και τις αλήθειες και τα ψέματα και τις σκέψεις. Και ευτυχώς που το έκανε. Γιατί κουράστηκα να λέω τις πιο όμορφες αλήθειες και να μην ακούω τουλάχιστον κάποιο όμορφο ψέμα.

Με βρήκε η αυγή σε κάτι μπαμπού καρεκλάκια με κόκκινα και μπλε μαξιλάρια. Κάποιος είχε αφήσει πάνω στο τραπεζάκι 2 κουτάκια μπύρας, κάτι κουταλάκια, ένα αντηλιακό και ένα περιοδικό. Αφού παραπονέθηκα για την ακαταστασία των παιδιών και προσπάθησα να συμμαζέψω στο εξώφυλλο του περιοδικού είδα με μεγάλα κίτρινα γράμματα ένα απόφθεγμα “Οι άνθρωποι ποτέ δεν λένε τόσα ψέματα, όσα μετά το κυνήγι και κατά τη διάρκεια του πολέμου”. Αυτό που ζήσαμε ήταν και πόλεμος και κυνήγι για μένα. Ωστόσο ακόμη περιμένω… Περιμένω να ακούσω το ψέμα που δεν μου ‘πες.

12736353_1181684325182815_89737390_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s