Στο καλαμάκι του φραπέ

Του Χριστόφορου Μαριάδη

Ένα κυριακάτικο πρωινό του καλοκαιριού που για κάποιο άγνωστο λόγο έμεινες στο σπίτι σου. Ο υδράργυρος στα ύψη. Οι φίλοι φευγάτοι σε εξοχικά και κάπως έτσι έμεινες μόνος. Ακόμα και οι γονείς σου λείπουν για το κυριακάτικο μπανάκι τους. Αφού τίποτε λοιπόν δεν σε πιέζει σηκώνεσαι από το κρεβάτι αργά. Έχει ήδη μεσημεριάσει. Παρόλα αυτά συμπεριφέρεσαι σαν μόλις να έχει ξημερώσει. Φτιάχνεις το πρωινό σου φραπεδάκι και αράζεις στο μπαλκόνι για να το απολαύσεις. Ανάβεις και το πρώτο τσιγάρο και κάπως έτσι μια νέα μέρα ξεκινά. Δυο-τρεις γουλιές του καφέ, μια δυο τζούρες από το τσιγάρο και αρχίζεις σιγά σιγά να συνειδητοποιείς ότι έχεις ξυπνήσει.
Ασυναίσθητα το βλέμμα σου κολλάει στο καλαμάκι του φραπέ και παραμένει προσηλωμένο εκεί. Αδυνατείς να κοιτάξεις προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση σαν να έχεις μαγνητιστεί. Διάφορες σκέψεις περνάνε από το μυαλό σου κι όμως εξακολουθείς να κοιτάζεις το καλαμάκι λες και έχεις βρει κάποιον να τις μοιραστείς. Σαν να έχεις εντοπίσει έναν καλό συνομιλητή για να του εκθέσεις τους προβληματισμούς σου παρόλο που γνωρίζεις ότι ποτέ δεν πρόκειται να πάρεις πίσω καποια συμβουλή ή απάντηση. Αν περιμένεις κάτι τέτοιο καλύτερα να μπεις μέσα γιατί αυτό αποτελεί ένδειξη ότι ο ήλιος χτυπάει κατακούτελα την συγκεκριμένη μέρα. Ξεκινάς οργανώνοντας το πρόγραμμα της ημέρας. Προσπαθείς να βρεις διάφορες διεξόδους από την πλήξη και την βαρεμάρα καταστρώνοντας διάφορα σχέδια διαφυγής. Πίνεις μια δυο γουλιές ακόμα.

Κατάφερες να απομακρύνεις το βλέμμα σου από το καλαμάκι ωστόσο κατά τακτά χρονικά διαστήματα κι ενώ διάφορα περνάν από το μυαλό σου στρέφεις την μάτια σου προς την ίδια κατεύθυνση. Τώρα πλέον δεν σε απασχολεί το πρόγραμμα της ημέρας. Τελείωσες με αυτό. Οι σκέψεις σου γυρνούν γύρω από εσένα. Τα καταφέρνω; τι θέλω να κάνω τώρα; τι έχω ανάγκη; ποιος είναι ο επόμενος στόχος; τέτοιου είδους ερωτήματα σου τριβελίζουν το μυαλό. Πάντοτε η μοναξιά και η απραξία είναι καλές τροφές για σκέψη και αυτοκριτική. Σβήνεις το τσιγάρο και πίνεις λίγο ακόμα από τον καφέ. Τώρα περνάς στην φάση των αναμνήσεων. Διάφορα γεγονότα περνούν μπροστά από τα μάτια σου. Άλλα σου προκαλούν ένα απαλό χαμόγελο άλλα σε κάνουν να βουρκώσεις. Όμορφες και άσχημες στιγμές διαδέχονται η μια την άλλη κι εσύ αναρωτιέσαι αν τις χειρίστηκες σωστά.

Εντοπίζεις λάθη. Καταλαβαίνεις όμως ότι για ένα δυο πράγματα πρέπει να συγχαρείς τον εαυτό σου και να είσαι περήφανος για σένα. Οι σκέψεις δεν τελειώνουν. Ωστόσο ένας ήχος τις διακόπτει για λίγο. Είναι ο ήχος που σε κάνει να καταλάβεις ότι ο καφές σου έχει τελειώσει. Ένας ήχος που σε επαναφέρει στην πραγματικότητα. Τώρα θυμάσαι ότι έχεις να κάνεις δουλειές οπότε μαζεύεις το τασάκι παίρνεις το ποτήρι σου και μπαίνεις μέσα. Κατευθύνεσαι προς τον νεροχύτη, ξεπλένεις λίγο το ποτήρι και εντελώς μηχανικά πας να πετάξεις το καλαμάκι στα σκουπίδια. Την τελευταία στιγμή το ξανασκέφτεσαι όμως. Ήταν εκεί και σε άκουγε για πολύ ώρα. Ίσως έχεις να του πεις μερικά πραγματάκια ακόμα.
Ίσως έχεις να πάρεις ορισμένες αποφάσεις για τις σκέψεις που έκανες κοιτάζοντας το. Δεν το πετάς λοιπόν. Τουλάχιστον όχι για τώρα. Όχι μέχρι να αποφασίσεις τι άλλο πρέπει να πετάξεις μαζί του.

12746525_1181684371849477_292700313_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s