Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

(Το καλοκαίρι θέλει περιπλάνηση… και λίγο σουίνγκ!)

Της Σταυρούλας Κοσκινά

Πως λέγεται άραγε αυτή η πόλη; Να ρωτάω τους περαστικούς , αλλά να μην ξέρει κανείς. Κοιτά παράξενα πράγματα που συμβαίνουν. Πολλοί μονόδρομοι. Βεσπάκια παρκαρισμένα στις γωνίες, τρένα να ακούγονται από μακριά, μα οι γραμμές τους άφαντες. Ήχος από πικάπ, χαλασμένα ψυγεία, απλωμένα σεντόνια σε ένα μικρό γραφικό μπαλκονάκι με μια μπιγκόνια.

Πλοία μέσα στην πόλη, διασχίζουν τους δρόμους σαν να ναι θάλασσες. Ηχός των γέλιων των παιδιών που παίζουν στα σχολικά προαύλια ποδόσφαιρο και κουτσό. Μικρές, καθημερινές κρίσεις πανικού, μισοτελειωμένοι καφέδες, να βλέπεις συνεχώς αεροπλάνα να φεύγουν και να μην είσαι μέσα. Γυαλιά ηλίου, σινεμά κρυμμένα σε κάτι στενά, χοροί.

Α, και ο ήχος της φωνής σου.

Ποδήλατα παρκαρισμένα έξω από μικρές θλιβερές και ξεχασμένες πολυκατοικίες -που μεταξύ μας το πέρασμα του χρόνου δεν τους φέρθηκε τόσο καλά – με μικρές αλυσίδες. Αν και για να είμαι ειλικρινής έβρισκα πάντα πιο ενδιαφέρουσες τις πολύχρωμες πολυκατοικίες απροσδιορίστου ηλικίας.

Τοίχοι βαμμένοι γαλαζί, θαλασσί, πετροκερασί. Όνειρα πεταμένα στους υπονόμους, αρώματα μπαχαρικών από το μικρό μπακάλικο (ακόμα υπάρχουν αυτά τω όντι) της γωνίας, φύλλα δέντρων ποτισμένα από τη καλοκαιρινή βροχή. Φράουλες και σουίνγκ στους δρόμους κι αλλά τόσα αξιοπερίεργα πράγματα στην μικρή μας πολιτεία.

Πουκάμισα λαδί, βόλτες στον ήλιο, παιδικές λαχτάρες και ανυπομονησίες, βαλς των αυτοκίνητων και μελωδίες από τα σκουριασμένα λεωφορεία. Σκόνη από τα έργα στο Μετρό. Μισό σβησμένα γκράφιτι στα κόκκινα παγκάκια, αγγίγματα και αναστάτωση.

Λευκά λουλούδια- τα ονόματα των οποίων δεν με απασχόλησαν ωστόσο ιδιαιτέρως- σαν ένα ευχάριστο «τατς» που ξεφυτρώνουν από τις ρωγμές του τσιμέντου. Σπασμένες καρέκλες, τρυπημένες τσέπες και αχάιδευτα κορμιά. Μουρμούρες απογευματινές, μαρμάρινες σκάλες, παλιά ασανσέρ με κάγκελα τριγύρω και κουλουράκια κανέλλας, που μοσχοβολούν πριν ακόμα στρίψεις στο δρομάκι με το φούρνο.

Μαγαζιά με αντίκες και ακανόνιστος ήχος από πλήκτρα πιάνου ερασιτέχνη καλλιτέχνη (γιατί όλοι διεκδικούμε το προσωνύμιο καλλιτέχνης, καθώς καλλιτεχνούμε την ιδία μας τη ζωή) συνοδεύουν την αγαπημένη βόλτα που κάνεις κάθε Τέταρτη απόγευμα .

Κλασικό (αγαπημένο) αστικό τοπίο.

Υ.Γ.: Μην ξεχνάς. Το καλοκαίρι δεν είναι απλά μια εποχή. Μοιάζει περισσότερο με συναίσθημα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s