Συν Αθηνά και χείρα κίνει Speak.Easy

ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ, ΦΤΕΡΑ, ΖΩΕΣ ΚΑΙ ΧΑΟΣ

Της Αθηνάς Κωνσταντίνου
Είναι καλοκαίρι.
Έχει βραδιάσει και κάθεσαι για λίγα λεπτά μόνος σε μια πολυπληθή παραλία.

Η κατάλληλη στιγμή για να διακόψει το αίσθημα της απόλυτης ηρεμίας ένα ερώτημα:
«Τι συμβαίνει;»
Φαίνεται γενικό και αόριστο, επιδέχεται πολλές ερμηνείες και χρωματίζεται με την
υποκειμενική διάσταση του καθενός.

Διευκρινίζοντας, εγώ επέλεξα να οριοθετήσω το παραπάνω ερώτημα στο χρονικό
πλαίσιο του τι έχει συμβεί στη ζωή μου τα προηγούμενα λεπτά που πέρασαν.
Μιλώντας ρεαλιστικά θα πω πως ήταν μια σειρά από, φαινομενικά, απλά γεγονότα.
Στο μυαλό μου έρχεται το φτερούγισμα της πεταλούδας.

Είναι η ίδια πεταλούδα που αν κουνήσει τα φτερά της στον Αμαζόνιο μπορεί να
επιφέρει καταιγίδα κάπου στην Κίνα.

«Μια απειροελάχιστη μεταβολή στη ροή των γεγονότων οδηγεί, με την πάροδο του
χρόνου, σε μια εξέλιξη της ιστορίας του συστήματος, δραματικά διαφορετική από
εκείνη που θα λάμβανε χώρα, αν δεν είχε συμβεί η μεταβολή.»
Το παραπάνω αξίωμα πρεσβεύει το γνωστό κατά πολλούς ‘’Φαινόμενο της
πεταλούδας’’.

Πρόκειται για μια ποιητική μεταφορά στη θεωρία του χάους για το φαινόμενο της
ευαίσθητης εξάρτησης ενός συστήματος από τις αρχικές συνθήκες. Και επειδή δεν
είναι λίγες οι φορές που η ζωή μας είναι το απόλυτο χάος, τότε μπορείς να δεις το
φαινόμενο της πεταλούδας επί πρακτέω.

 

Τι θα γινόταν άραγε αν δεν καθόσουν σε αυτή τη συγκεκριμένη παραλία, αν δεν
ήσουν μόνη, αν ο άνθρωπος που είχες δίπλα σου έλεγε όλα όσα ήθελε να πει, αν σε
φιλούσε, αν εσύ τον αγκάλιαζες;

Είναι όλα υποθέσεις αλλά αν έστω κι ένα από αυτά συνέβαινε, η ζωή σου θα έπαιρνε
μια διαφορετική τροπή. Μπορεί η ρότα της να άλλαζε κατά μία μόνο μοίρα αλλά αυτό
να ήταν αρκετό ώστε να σε οδηγήσει σε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ζεις
τώρα.

Στο συγκεκριμένο παράδειγμα, αν η πεταλούδα κινήσει τα φτερά της τη λάθος στιγμή
ή στο λάθος τόπο, τότε μπορεί να μην προκληθεί καμία καταιγίδα ή ακόμα και να την
αποτρέψει. Το θέμα είναι πως τίποτα από αυτά δεν μπορεί να προβλεφθεί, είναι μια
σειρά από αναπάντητα ‘’αν’’ και προκαλούν αυτό που εγώ ονομάζω «απάτη της
αιτιότητας». Είναι αποδεκτό ότι σε όλα τα πράγματα γύρω μας υπάρχουν σχέσεις
αιτίου-αποτελέσματος, αλλά ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις το αποτέλεσμα αφού
στην πραγματική ζωή, ανά πάσα στιγμή τα δεδομένα μπορούν να γίνουν ζητούμενα
και οι αστάθμητοι παράγοντες να πολλαπλασιαστούν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς.
Επομένως, μήπως είναι απλά βολικό για όλους μας να θεωρούμε υπαίτιο όσων
έχουν και δεν έχουν γίνει την έρημη την πεταλούδα; Μήπως βρίσκουμε παρηγοριά
για όσα δεν τολμήσαμε να κάνουμε πείθοντας τον εαυτό μας ότι κάπου, κάποτε μια
άλλη πεταλούδα δεν κούνησε την κατάλληλη στιγμή τα φτερά της κι έτσι εμείς
βρεθήκαμε εδώ που είμαστε;

Αυτό που εν τέλει καταλαβαίνω είναι πως ανεξάρτητα από θεωρίες, υπολογισμούς
και εξισώσεις ο καθένας μας πρέπει να γίνει η πεταλούδα του δικού του φαινομένου
που ονομάζεται ζωή. Έτσι θα έχεις το μοναδικό πλεονέκτημα να κουνήσεις τα φτερά
σου όποτε εσύ το θελήσεις και να προκαλέσεις καταιγίδα μετά από κάθε μεγάλη
ξηρασία. Γι’ αυτό λοιπόν αν όση ώρα διάβαζες αυτό το κείμενο σου ήρθαν στο μυαλό
κάποια πολύ συγκεκριμένα ‘’αν’’ και απορείς ακόμα για το τι θα μπορούσε να έχει
συμβεί, σήκω, χτύπα τα φτερά σου και κάνε τα να συμβούν.

Δες και αυτό:

13187844_10204601500637349_2117386243_n

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s