*από το Βερολίνο στη Βαρσοβία

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού 

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα] #19

Γνώρισα έναν άνθρωπο, που όταν μεγαλώσει μπορεί να γίνει τραμ. Και ξέρει όλες τις στάσεις και όλα τα δρομολόγια όλων των πόλεων του κόσμου: ορατών τε και αοράτων. Του αρέσουν οι σούπες, ειδικά το καλοκαίρι. Θέλει να βγάζει φωτογραφίες, αλλά να μην μοιάζει με τουρίστας. Ταξιδεύουμε στην μεγάλη πόλη. 

Η μεγάλη πόλη είναι σαν χωριό. Εκεί συναντώ τη φίλη με το όνομα που λαμπυρίζει και τον φίλο που δεν θέλει να του στέλνουν καρτ ποστάλ. Η φίλη μου δανείζει το κρεβάτι της σε ένα δωμάτιο που μοιάζει με καμπίνα, σε ένα σπίτι που μοιάζει με πλοίο, σε μια γειτονιά που μοιάζει με άλλη χώρα. Πηγαίνουμε από εδώ και από εκεί και ποτέ δεν έχουμε δει τίποτα.

Εκεί γνώρισα κάποιον άλλον που μπερδεύει την πολιτική με όλα τα άλλα, για να βρίσκει κάτι να πει. Και κάνει καλά, γιατί έχει -μάλλον πάντα- κάτι να πει. Ζει εκεί που υπάρχουν μουσεία για όλα τα γούστα και τρώει στα μικρά μαγαζιά φαλάφελ με σάλτσα από φυστίκια.

Βρήκα επίσης ένα μεγάλο μαγαζί, που χωρίς να το καταλάβεις, ανταλλάζεις κάτι δικό σου με κάτι κάποιου άλλου. Από εκεί παίρνω φλιτζάνια για το σπίτι που ζει κάτω από την πολυθρόνα μου και βιβλία για να χαρίσω σε σύγχρονους ξενιτεμένους. Στο κορίτσι που έγινε δέντρο, που φοράει τα πιο ωραία διαχρονικά παπούτσια και αναρωτιέται αν και πότε θα συναντηθούμε ξανά. Και σε εκείνη που στα μηνύματά της δεν έχω πάντα κάτι να απαντήσω, κυριώς γιατί τα ξέρει όλα από πριν. Που μαζί της περιφέρομαι με τον πιο πετυχημένο τρόπο και καταλήγουμε πάντα να μιλάμε με αλεπούδες που κοιμούνται.

Η μεγάλη πόλη είναι γεμάτη ράγες. Στο τραίνο γνωρίζω ένα άνθρωπο με γυαλιά και κάλτσες που μας συστήνει την πρωτεύουσα της Χιπστερίας. Κάτω από μια εκκλησία, σε μια πόλη μέσα σε μια άλλη πόλη, σε μια παραλία σε μια ακτή που δεν υπάρχει θάλασσα. Μια συναυλία ενός βασιλιά που δεν έχει βασίλειο και ένα κρεβάτι γεμάτο μαξιλάρια.

Σε δρόμους εξαιρετικού ενδιαφέροντος και τρομερής αδιαφορίας, το ευρωπαϊκό τουρ έχει πάντα κάτι να πει. Σε γλώσσες που καταλαβαίνεις εντελώς ή σε γλώσσες απολύτως άγνωστες υπάρχουν κρυμένα μηνύματα σαν αυτοκόλλητα με αστεία ή σοβαρά. Άνθρωποι και ρούχα, ηλιοτρόπια και καφέδες σε κουζίνες ή στο πρωινό κάποιου ξενοδοχείου.

Από τη χώρα με τα πιο πολλά πάρτυ στη χώρα με τα ενδεχομένως πιο άσχημα πράγματα, με ένα τραίνο που σταματάει σε χωριά που ίσως να μην υπάρχουν: οι άνθρωποι. Από το Βερολίνο στην Βαρσοβία. Και μετά πίσω.

12735580_10204043332123485_817992334_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s