Η κατάθλιψη κατά της θλίψης;

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Η κατάθλιψη κατά της θλίψης; Λογοπαίγνιο ή ένας ενδόμυχος υπαινιγμός λύτρωσης του θλίβομαι καθώς εντάσσεται στα κατά του;

Δεν επρόκειτο να ερμηνεύσω ένα τέτοιο ζήτημα επιστημονικά μιας και θεωρώ ότι θα χαθεί η εννοιολογική του υπόσταση. Αφήνω την ψυχή μου να μιλήσει κι η σκέψη μου φτερό ακουμπισμένη στο κύμα της. Καθώς πλανιέμαι πάνω στο φτερό βιώνω τον ήχο μιας μνήμης που πεθαίνει στον αφρό του κύματος. Αυτή είναι η θλίψη μου. Ένας αιώνια ανακυκλώμενος αφρός που ταξιδεύει με το κύμα της σκέψης στο λιμάνι της κατάθλιψης. Και περνάνε αυτοί οι ατέλειωτοι χειμώνες όπου θλίψη και κατάθλιψη απαυδούν καθώς σπεύδουν για το λάφυρο, η θλίψη να χτυπά μα η κατάθλιψη να υπομένει. Φαντάζομαι την εικόνα σε μια Κρήτη βαρδαροχτυπημένη μέσα Νοέμβρη, στη παλιά πόλη των Χανίων να περπατώ μετέωρος το λιθόστρωτο και να αντιμάχομαι.

Εσωτερική πάλη στο πάλι του μετά που έρχεται για το πριν που έφυγε. Πριν με περίμενε η θλίψη μου και τώρα η κατάθλιψη. Να το πριν και το μετά. Να αυτό που μένει. Μια οδύνη όπως την έλεγα παλιά. Μια ηδονή όπως τη λέω τώρα. Βλέπεις όταν βρίσκεσαι προ της σταύρωσης θρηνείς την πτώση σου επί της γης. Μα μόλις τοποθετήσουν και το τελευταίο καρφί δια χειρός (και στην προκειμένη περίπτωση μόλις τοποθετήσω και το τελευταίο καρφί κυριολεκτικά δια χειρός) τότε φωνάζουν τα κανάλια της εναρμόνισης τη λέξη «χαρά» καθώς φτάνουν σε πελάγη ανέγγιχτα και λυτρωτικά.

Βλέπεις πάντα ένα σταύρωμα κρύβει την ανάσταση. Είναι η σφραγίδα της ετερότητας σου σε τούτη εδώ την μοναχική πορεία οιμωγής και αφαίμαξης. Φτύνεις αίμα, δάκρυα. Το αίμα γίνεται νερό, τα δάκρυα ορμή. Και τότες το ορμώμενο νερό τσουγκρά στα βράχια της ευτυχίας. Στον αφρό του θα δεις την θλίψη μου καθώς θα χαϊδεύει το λιμάνι της κατάθλιψης. Σωτήρια ώρα. Ευλογημένος εκείνος που βαπτίστηκε νεκρός και κηδεύτηκε ζωντανός. Κατάφερε την θλίψη της κατάθλιψης να καταθλίψει.

Της έβαλε σε δυο ποτήρια κι αφού τα τσούγκρισε και έγιναν λαμπόγυαλο και θρύψαλα διέκρινε την αύρα της χαράς. Όχι δεν κόλλησε τα ποτήρια ξανά, όχι δεν ένωσε τα κομμάτια. Μα μπόρεσε να βρει την ομορφιά της φθαρμένης πληρότητας γιατί δεν άντεχε την ασχήμια της άφθαρτης κενότητας. Ναι αγαπάω τη θλίψη μου. Ναι αγαπώ και την κατάθλιψη μου. Μα πιο πολύ λατρεύω να γράφω γι’ αυτές τις δυο μου Μούσες. Είναι η τρανή απόδειξη πως το κύκνειο άσμα θα εκφράζεται πάντοτε καθώς πεθαίνεις. Μύρισε τον θάνατο λοιπόν και φτιάξε το άρωμα της ζωής από όλα τα βότανα του Άδη.

Τότε ναι, θα πω πως έζησες.

12899998_1217761601575087_1052535088_n

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s