Bon Dia Speak.Easy

Carpe diem, μάνα μου…

Της Ντίας Κουκ

Δειλία θεωρώ τη ντροπή, την κατάσταση και παράλληλα ενέργεια να δράσεις, να μιλήσεις, να αποκτήσεις και να διεκδικήσεις. Δειλία, όμως, είναι και μία κίνηση σοφή, ο προνοητικός δε θα μιλήσει, θα προτιμήσει να δείξει ότι δειλιάζει, μόνο και μόνο για να μη συνεχίσει μία δυσάρεστη ατμόσφαιρα.

Με τη δειλία κρύβεσαι μέσα στις ανασφάλειες σου και δε μοιράζεσαι. Αν είσαι ντροπαλός, κάποιος κάποτε θα πρέπει να στο έχει δημιουργήσει. Ίσως, μία κοπέλα με κάτι που είπε για το σώμα σου, η αδερφή σου για το καινούργιο σου κοντό μπλουζάκι, η μητέρα σου για τα κακοφτιαγμένα σου γόνατα. Μπορεί να έκανες και εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου δειλό. Όπως έλεγε και ο φίλος μου ο Αριστοτέλης, ας μη φτάνουμε στα άκρα της υπερβολής και της έλλειψης. Η δειλία ανήκει στην έλλειψη και στο υπερβολικό άκρο της είναι το θάρρος το θρασύτατο. Κάπου εκεί ανάμεσα βρίσκεται το μέσο και το άριστο, η αυτοεκτίμηση-αυτογνωσία. Δεν πρέπει να είναι αυτή ακριβώς η μεσότητα, αλλά σήμερα αυτή εξυπηρετεί το σκοπό.

Θα δώσω ένα μικρό, ελπίζω, παράδειγμα, το μικρό μου αδερφό, (εύχομαι να μη το δει κάποτε), τον φωνάζουν πίθηκο, λοιπόν, το παιδάκι είναι το πιο γλυκό πλάσμα χωρίς να θέλω να κάνω εξαιρέσεις απ΄ τα άλλα μου αδέρφια. Είναι ευγενικός, λιγομίλητος και εσωστρεφής. Του εξήγησα πως οι πίθηκοι, απ’ όσο έχω δει, έχουν τρίχες παντού, χοροπηδούν από δέντρο σε δέντρο, τρώνε μπανάνες, δε μιλάνε και δε σκέφτονται σαν τους ανθρώπους. Του λέω, έχεις κάποιο απ’ αυτά τα χαρακτηριστικά, όχι, μου λέει, τότε πώς είσαι πίθηκος; Δεν απάντησε, σταμάτησε να κλαίει και βγήκε έξω. Κάθε φορά του το υπενθυμίζω.

Καλό θα είναι εσύ που ξέρεις  κάποιον ή αν είσαι ο ίδιος, ξεκίνα να κάνεις πράγματα που σε γεμίζουν, εσύ τα ξέρεις, μην ακούς τις προτάσεις άλλων, ψάξε, μετά θα έρθει η αυτοεκτίμηση. Μην περιμένεις από την πρώτη μέρα αποτελέσματα, πρέπει να έχεις υπομονή και να επιμένεις. Αν θέλεις να αλλάξεις, θα γίνει. Μην νομίζεις ότι σου λέω μπούρδες, έχω περάσει και εγώ από το μαγαζί της ντροπής. Βρίσκω δρόμους για να το παρακάμπτω, λες και μετακινείται.

Είχα πει σε ένα φίλο μου πως όταν είσαι δειλός, χάνεις. Χάνεις χαμόγελα, στιγμές και λόγια. Γιατί να στερηθείς αυτές τις χαρές, επειδή δεν τόλμησες. Αν δεν προσπαθήσεις, πώς θα ξέρεις;

Η ζωή, τώρα που το σκέφτομαι είναι σαν τις κυλιόμενες σκάλες, ένα από τα σκαλιά ξεκινά από χαμηλά, συνεχίζει και φτάνει στην κορυφή, ύστερα πέφτει ξανά και πάλι από την αρχή. Η δειλία ισούται με την απώλεια, μην χάνεις στιγμές, τώρα που είναι και καλοκαίρι. Carpe diem, που λένε και οι φίλοι μου οι Metallica και keep going!     

12421534_1213185082032739_2084781215_n

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s