Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

η ευχή των 11:11

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Το καλοκαίρι τελικά φέρνει κοντά τους ανθρώπους ή τους απομακρύνει;)

Μισείς τη μοναξιά. Αυτή τη  ανεξάντλητη, την νυχτερινή. Με το εκείνο το γνώριμο τρεμούλιασμα των χεριών, με το κάρφωμα των αναμνήσεων σαν γυαλιά από σπασμένους καθρέφτες. Αυτό το τόσο γνώριμο συναίσθημα που τελικά σε μαγεύει η ομορφιά του κι το γεγονός ότι έχει γίνει ένα με τη σκέψη σου, έχει ενωθεί με το μυαλό σου και σε οδηγεί σε φαντασιώσεις και περιπέτειες.

Μια τρυφερή περίπτυξη, γράφει ο Χριστιανόπουλος.

Είναι καλοκαίρι και η ζέστη σε ωθεί σε αναστολές. Τα όνειρα σου μουντά με μία δόση από εκείνους που σε παίδεψαν, οι θυμήσεις ατελείωτες, τα σχέδια του χειμώνα- που με τόσο λαχτάρα και αλλοφροσύνη σχεδιάζαμε κάτι βράδια που τα χέρια μου ήταν πάλι παγωμένα(όπως πάντα, κάθε χειμωνιάτικη μέρα) αλλά εσύ δεν ένιωθες παρά μόνο μια ανεπαίσθητη ψύχρα-  σχεδόν απραγματοποίητα.

Η εξουθένωση αισθητή, βυθίζεσαι κάθε μέρα στον πιο γλυκό ύπνο. Αυτόν που σε κάνει να ξεχνάς τις απουσίες που με δική σου συγκατάθεση φέρνεις συνέχεια στο νου. Γιατί δεν είναι παιχνίδι του μυαλού μοναχά!

Και κάθε μέρα ξεπροβοδίζεις και έναν ακόμα.

Σε λιμάνια, αεροδρόμια, σταθμούς τρένων και λεωφορείων. Και ανησυχείς αν έφτασαν καλά, αν το ταξίδι ήταν ευχάριστο, αν οι αναταράξεις ήταν ενοχλητικές. Και σε παίρνουν τηλέφωνο αλαφιασμένοι και ακούς τις φωνές τους, φαντάζεσαι τα μάτια και τα χείλη τους να χαμογελούν. Ακόμα κι αν τα χέρια σου τους έχασαν, ξέρεις ότι θα γυρίσουν ακόμα πιο ζωντανοί απ’ότι έφυγαν. Και αυτό παραδόξως σε γεμίζει. Και γεμίζει και η μέρα σου με τις σκέψεις περί ταξιδιών, θαλασσών και φίλων.

Και όλο περιμένεις την δική σου αναχώρηση. Ταυτόχρονη βέβαια με αφίξεις. Να και η αδικία! Δεν μπορούμε να συγχρονιστούμε.

Η δική σου αναχώρηση αναρωτιέσαι τι θα φέρει.

Θα βαρύνει μήπως η απουσία μέσα σου; Ή θα σε γλυκάνει ο χρόνος και τα μαγευτικά τοπία που θα επισκεφτείς; Μπορεί πάλι η δικιά σου Ιθάκη- το όνομα της οποίας αλλάζει ανάλογα με το τι γράφει το εισιτήριο που κρατούν στο χέρι τους σφιχτά οι θερινοί ταξιδιώτες και εξερευνητές- να ξεπλύνει όλα αυτά που σε απασχολούν και να βρεις ανθρώπους που θα σου χαμογελάσουν. Κι αυτοί που θα σου χαμογελάσουν μπορεί να μείνουν αναλλοίωτοι στο πέρασμα του καιρού σαν όμορφες καλοκαιρινές ανακαλύψεις.  

Επειδή αυτοί που θα σου χαμογελάσουν είναι ανυπόταχτοι. Αρνούνται, όταν σου σφίξουν το χέρι, να μην  υπερασπιστούν αυτό το χαμόγελο που έχει καρφωθεί στα χείλη τους.

Όμως αναρωτιέσαι αν θα σε βρουν αυτοί που θα ήθελες να σε ψάχνουν απεγνωσμένα στα λιμάνια, στα αεροδρόμια, στους σταθμούς. Αν θα ανησυχούν για το αν έφτασες καλά, αν το ταξίδι ήταν ευχάριστο, αν οι αναταράξεις ήταν ενοχλητικές. Αν τα χέρια τους θα σε χάσουν. Αν θα γεμίσουν από τη ζωντάνια σου. Αν θα γεμίσει η δικιά τους μέρα με σκέψεις.

Γι αυτό κάθε βράδυ, όταν δεν σε πιάνει ύπνος, κοιτάς το ρολόι και όταν αυτό δείξει 11:11 κάνεις την ευχή που τόσο λαχταράς να πραγματοποιηθεί, αλλά δεν τολμάς να την φανερώσεις γιατί φοβάσαι τις συνέπειες. Αυτή την καλοκαιρινή ευχή. Κλείνεις τα μάτια και την αναμασάς μέσα σου. Αλλά όταν τα ανοίγεις και σηκώνεις το κεφάλι δεν είναι πια 11:11. Κι η ευχή δεν πραγματοποιείται.

Αυτό το κάνεις κάθε βράδυ. Ώσπου τα βράδια εξαντλούνται και το καλοκαίρι τελειώνει.

Ενός λεπτού σιγή λοιπόν για όλες τις καλοκαιρινές ευχές των 11:11 που παρέμειναν ανεκπλήρωτες.

Υ.Γ.: Μόνο για ένα πράγμα αναρωτιέμαι. Αν φύλαξες έστω και μία από τις καλοκαιρινές ευχές σου των 11:11 για μένα.

Advertisements

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s