Εγώ ο απαισιόδοξος Speak.Easy

Η κατάντια της αλλαγής

Του Γιώργου Γιαννώτα

Πολλά τα παραδείγματα αλλαγής του ανθρώπινου είδους,και όχι μόνο, πάνω σε τούτον τον μάταιο κόσμο.

Από την μία πίθηκοι που εξελίχθηκαν σε ανθρωπόμορφα όντα διατηρώντας ωστόσο πολλές από τις “πιθηκενιες” τους συμπεριφορές και από την άλλη έμβια όντα που μέσω της αλλαγής προσαρμόστηκαν στο φυσικό περιβάλλον και έτσι κατόρθωσαν να αντέξουν στο πέρασα του χρόνου -για σχετικές πληροφορίες γκουγκλαρε Φυσική εξέλιξη Δαρβίνος-

Δύο παραδείγματα που το καθένα καταλήγει σε διαφορετικό συμπέρασμα.

Πρώτον πως τα έμβια όντα -κατ’ επέκταση και ο άνθρωπος -αλλάζουν μόνο εξωτερικά και πως όταν αυτό συμβαίνει, γίνεται διότι υπάρχει πάντα συμφέρον. Ποτέ “αφιλοκερδώς”

Και αντί να λάβουμε υπόψιν μας τα συμπεράσματα αυτά, εμείς συνεχίζουμε και πιστεύουμε πως ένας άνθρωπος αλλάζει για να μας ευχαριστήσει

Πολύ ρομαντικό έως και αφελές θα έλεγα!

Αλλά επειδή είμαι στις καλές μου θα δεχτώ πως εν τέλει ο άνθρωπος αλλάζει…

Τι σημαίνει όμως αυτό;

Ξυπνάει ένα πρωινό και αποφασίζει πως βαρέθηκε τον παλιό του εαυτό και πάει σε ένα “κομμωτήριο” να αλλάξει χτένισμα;

Και πες πως άλλαξε. Αυτό το νέο κούρεμα θα είναι πιο ωραίο από το παλιό ή θα εύχεται να μην είχε μπει στο κομμωτήριο ποτέ;!

Αναφέρομαι φυσικά στις δύο εκδοχές της αλλαγής, την εξέλιξη και την κατάντια.

Εξέλιξη…μια βουβή προσπάθεια βελτίωσης, που ελάχιστοι γνωρίζουν και όλοι διαπιστώνουν το μέγεθος της από το αποτέλεσμα. Οι συνεχώς εξελισσόμενοι άνθρωποι είναι αυτοί που δεν μηδενίζουν τίποτα. Απλώς έχουν την δύναμη να προχωρούν μπροστά δεχόμενοι το ο,τι τους έχει συμβεί.

Στην αντίπερα όχθη η κατάντια…Μια λέξη πολλά γνώριμα πρόσωπα….άνθρωποι που κατάντησαν όπως κατάντησαν. Αυτούς, για να εκφραστώ κάπως φιλολογικά, τους οικτίρω

Είναι αυτοί που στο όνομα μιας μεγάλης πληγής “άλλαξαν” και έπαψαν να θυμούνται. Σταμάτησαν να είναι τα φαινομενικά θύματα και άρχισαν να πληγώνουν οι ίδιοι.

Χμμμ, ωραία οπτική της αλλαγής. Αλλάζω ώστε να μπορώ να πληγώσω εγώ πρώτος…

Διαγράφω το παρελθόν μου για να μην χρειαστεί να έρθω αντιμέτωπος με αυτό. Χρησιμοποιώ τις φράσεις “ποτέ ξανά” και “για πάντα” σαν να είναι καραμέλες άνευ σημασίας.

Μάλλον αυτή η θεωρία τους περί αλλαγής είναι που με έχει κάνει να πιστεύω πως οι άνθρωποι δεν θέλω και δεν πρέπει να αλλάζουν.

Προτιμώ τους μη τέλειους ανθρώπους με τα ελαττώματα τους, παρά όλους αυτούς που κατάντησαν να πληγώνουν προσποιούμενοι πως γλύτωσαν από το παρελθόν ξεχνώντας το.

Και μεταξύ μας κάτι τελευταίο,

…..ακόμη και να αλλάζουν οι άνθρωπο,

……..με τις αναμνήσεις τι συμβαίνει;;

Αλλάζουν και αυτές; Είμαστε ικανοί στο όνομα κάποιας δήθεν αλλαγής να τις διαγράψουμε; Δεν μου φαίνεται και τόσο εύκολο.

Είναι πιο ανώδυνο να νομίζεις πως ξεχνάς κάτι/κάποιον από το να έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του…

Ωστόσο σκέψου, πόσο πιο ωραία είναι μερικές φορές τα επώδυνα!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s