[farewell]

της Ιφιγένειας Παπούλη

(τέλος εποχής ή η εποχή του τέλους. ή ακόμη: πότε θα πούμε αντίο;)

Κάθε καλοκαίρι, κάθε εποχή που περνάει μας αφήνει πιο γεμάτους απ’ όσο έχουμε ποτέ υπάρξει σε μια σειρά αδιεξόδων. (Υπάρχουν στ’ αλήθεια αδιέξοδες καταστάσεις ή φταίμε εμείς που δεν αναζητούμε παραδρόμους στα σωστά μέρη;) Αδιέξοδες ή μισοτελειωμένες λίστες με τραγούδια για κάθε πιθανή ώρα της ημέρας. Ημερολόγια των οποίων οι σελίδες δεν γεμίζουν, αλλά στην πραγματικότητα πλυμμηρίζουν ιδέες. Ιδέες που καταγράφονται με τα πιο πρόχειρα γράμματα σε χαρτοπετσέτες, στην γωνία του γραφείου ή σε μισοβρεγμένες αποδείξεις. Στην ουσία, τα ίδια και τα ίδια: κάθε καλοκαίρι αφήνει πίσω του στιβαγμένη αγάπη, άμμο, τούφες μαλλιών που ξανθαίνουν και άλυτα ζητήματα. Ανήκω στους ανθρώπους για τους οποίους η χρονιά ξεκινά πάντα το Σεπτέμβρη, ελπίζω έτσι σε μια πραγματικά καλή χρονιά, σαν δώρο, σαν κόσμημα, κι αποφασίζω να καταγράψω τα ζητήματα προς επίλυση, με την ευχή να υπάρχουν πάντα ερωτήματα και δουλειές που μας βγάζουν από τα σεντόνια μας το πρωί και μας δυσκολεύουν να κοιμηθούμε το βράδυ.

Συνεπώς,

ερωτήματα που με απασχολούν αυτήν την περίοδο:

*πώς μπορούμε να κάνουμε όλους τους ανθρώπους να αισθανθούν την πολυτιμότητα και την σημασία της αλληλογραφίας και των καρτ ποστάλ;

*το καλοκαίρι τελειώνει με την πρώτη σταγόνα της βροχής ή με την πρώτη σταγόνα ζεστού καφέ που περνά το φίλτρο; και τι γίνεται με αυτούς που πίνουν ζεστό καφέ όλο το καλοκαίρι;

*γιατί δεν δικαιούμαστε να μη θέλουμε να σηκωθούμε από το κρεβάτι;

*πότε δικαιούμαστε να πιστεύουμε σε συμπτώσεις; (άλλωστε, ένιωθα συχνά ότι τα πράγματα οδηγούσαν με τον τρόπο τους στο να σε γνωρίσω.)

*μια ανάμνηση είναι κάτι που χάσαμε ή κάτι που έχουμε; η απόσταση πονάει πιο πολύ γι αυτόν που φεύγει ή γι αυτόν που αφήνει πίσω; αναζητούν όλοι λόγους να επιστρέφουν;

*ποιο είναι πραγματικά το χρώμα του καλοκαιριού; κίτρινο για τον ήλιο που σκαρφαλώνει νωρίτερα – κόκκινο για την πληγή στο γόνατό σου – λευκό για το αντιηλιακό – μπλε για τους χρωματισμούς που κάνει το φως όταν διαπερνά τις κουρτίνες – πορτοκαλί για τις φλούδες των εσπεριδοειδών και τα μετρό σε άλλες πόλεις.

*γίνεται να νοσταλγείς ανθρώπους και μέρη που δεν έχεις γνωρίσει;

Η λίστα: κάπως αδιέξοδη κι αυτή.

  1. Doris Day – If I give my heart to you 
  2. Χειμερινοί Κολυμβητές – Από το πάρκο στη Μυροβόλο
  3. Raining Pleasure – Noble Dame 
  4. Richard Hawley – Lady Solitude 
  5. Διονύσης Σαββόπουλος – Με το κραγιόν σ’ ένα χαρτάκι
  6. Velvet Underground – Femme Fatale 
  7. Beirut – Postcards from Italy
  8. Φοίβος Δεληβοριάς – Κάθε Σεπτέμβρη
  9. Αττίκ / Δανάη – Ζητάτε να σας πω
  10. The Kooks – Princess of my mind 
  11. W. A. Mozart – Symphony no. 40 [κομμάτι της]

*για ολόκληρη τη λίστα στο youtube, πατήστε εδώ

ifigenia

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s