Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*εγκιβωτισμός

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα]#20

Είναι Δευτέρα και εγώ αργώ λίγο, αλλά έρχομαι. Ξεκινάω το παρόν επιχειρώντας μια συνομιλία με το πρώτο κείμενο που έγραψα εδώ. Εγκιβωτίζοντας.

«Σκεφτείτε όλα όσα άργησαν, αλλά τελικά ήρθαν. Και ήταν πιο γλυκά και φωτεινά από τα γλυκά και φωτεινά της κανονικότητας.»

Είναι Σεπτέμβρης και ο Σεπτέμβρης θα μπορούσε να λέγεται και Μικρός Γενάρης, γιατί σηματοδοτεί μια έναρξη. Την καινούργια αρχή. Τι μεγαλόπνοο που ακούγεται. Ας το επαναλάβουμε: καινούργια αρχή. Καταπληκτικά. Αν κοιτάξετε πάνω, το νούμερο 20 αποδεικνύει με τον πιο όμορφο τρόπο πως δεν υπάρχουν αρχές. Μόνο αναμονές και συνέχειες. Ό,τι γράψω τώρα γέρνει και κουρνιάζει ακουμπώντας τις προηγούμενες ιστορίες. Όλα όσα γράψω είναι αυτά που αργούν να ειπωθούν και φτάνουν γλυκά και καθυστερημένα.

Αναμονή, λοιπόν. Αισθανόμουν ανέκαθεν πως το καλοκαίρι ήταν μια περίοδος γενικευμένης αμηχανίας. Εκεί που οι άλλοι λαχταρούσαν βουτιές, εγώ νοσταλγούσα τα καλτσόν μου και τις βόλτες μου και την βαριά μου τσάντα. Τρώω πάντα πιο πολλά παγωτά το χειμώνα. Η αμηχανία του καλοκαιριού επεκτείνεται με τρόπο αβίαστο και στους χώρους: τα ρούχα αρνούνται να μπουν με τάξη στις ντουλάπες, τα βιβλία περισσεύουν απειλητικά και δεν έχουν ράφι να μπουν. Η ένταση της καθημερινότητας της χρονιάς που έχει περάσει συσσωρεύεται τώρα σαν στρώμα σκόνης πάνω στα έπιπλα και η ανάγκη για καθαριότητα γίνεται επιτακτική.

Όμως ταυτόχρονα υπάρχει μόνο μια στιγμή που αποφασίζεις να δράσεις. Η ώρα που αναπάντεχα τολμάς. Ενδεχομένως αναγκάζεσαι να τολμήσεις. Και βάφεις έναν τοίχο πετρόλ. Και μετακομίζεις. Και χωράς όλο σου το δωμάτιο σε κούτες και αναρωτιέσαι σε πόσα κουτιά μετριέται η ζωή και μετά από πόσες σακούλες σκουπιδιών νιώθεις το σώμα σου ελαφρύτερο. Αναρωτιέσαι, γιατί ταυτόχρονα ήσουν ο απόλυτος λάτρης της αρχειοθέτησης. Αμέτρητοι εγκιβωτισμοί. Έτσι μετριέται η ζωή.

Στήνεις το δωμάτιό σου κάπου αλλού. Ή ακριβώς στο ίδιο σημείο. Από την αρχή και από το τέλος. Στην άκρη ενός κρεβατιού που σε αγκαλιάζει. Σε μια κουζίνα που δεν είναι δική σου. Ανάποδα και σωστά. Καθυστερώντας. Βάζεις τα πολύτιμα σε καινούργια κουτιά: παρατείνεις τον εγκιβωτισμό.

Τότε είσαι έτοιμος για την καινούργια σχολική χρονιά. Έκανα τις ως τώρα επιλογές μου με τέτοιο τρόπο για να μπορώ να λέω την χρονιά «σχολική».

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s