1,2,3 μπλουμ

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Βουτιές σε υπαρξιακούς ωκεανούς )
12/07/16

Πλάνο πρώτο : Η αρχή του τέλους

Η αρχή είναι κάτι ακαθόριστα καθορισμένο που πάντα σε ενοχλούσε αυτή η κενότητα του.
Και πότε αρχίζει κάτι; Όταν φυτρώνει στη σκέψη σου ή όταν έχει ήδη ωριμάσει;

Όλα τα φώτα πέφτουν πάνω σου πια. Το κοινό σου είναι φιλοσοφημένο, όμως βουβό. Καιρός να μιλήσεις για αρχή. Μία ακόμα χρονιά που μιλάμε για ενάρξεις και τελετές, σαν να είναι η αρχή κάτι άξιο γιορτής. Ναι μπορεί στις αποσκευές της να κουβαλά συγκίνηση, σπασμωδικά συναισθήματα , μα και θλίψη. Θλίψη και φόβο για αυτό που αρχίζει, για το φαινομενικά άγνωστο, που όλως περιέργως όλοι θεωρούμε γνωστό.

Κάθε αρχή συνοδεύεται από ένα τίτλο. Δηλαδή μια ιδέα για το θέμα. Και όσο περνάει ο καιρός τόσο συνειδητοποιείς ότι ο τίτλος άδειασε το περιεχόμενο!

Και μουρμουρίζεις στον εαυτό σου αν όντως γίνεται να πετύχει ένας απλός τίτλος κάτι τόσο αναπάντεχο: να σε επηρεάσει, να πάρει το έργο σα χέρια του από την πρώτη στιγμή. Κι εσύ να κάθεσαι με σταυρωμένα τα χέρια και να παρασύρεσαι από τα ρεύματα. Λες κι είσαι ανήμπορος. Δεν βλέπεις πια νόημα να κολυμπήσεις.

Οι άνθρωποι πάντα έτσι κρίνουμε, κι έτσι κρίνεις κι εσύ. Από τον τίτλο, από το εξώφυλλο, από την αρχή. Δεν περιμένεις να δεις την εξέλιξη και βασικά, το τέλος.  Και ήρθε η ώρα- ειμαρμένη- να μιλήσουμε για το τέλος. Το τέλος είναι κάτι- επίτηδες(;)- καθορισμένα ακαθόριστο.

Κάποιοι- ρεαλιστές- λένε ότι πάντα έρχεται όταν πρέπει να έρθει. Ότι όλα γίνονται στο χρόνο τους, και κάποια στιγμή τελειώνουν. Οτιδήποτε τελειώνει, όταν σου έχει δώσει ότι μπορούσε να σου προσφέρει. Γιατί αν δεν τελειώσει, σε τελειώνει. Έτσι λένε, τουλάχιστον.

Κάποιο άλλοι- εγωπαθείς- λένε ότι έρχεται, αλλά όχι σε καθορισμένο χρόνο και όχι πάντα. Την έλλειψη καθορισμένοι χρόνου τη δέχεσαι. Γιατί φυσικά ποτέ δεν ξέρεις πότε έρχεται αυτό το (άδοξο/δικαιολογημένο/αναπάντεχο κτλ, κτλ) τέλος. Μπορεί να το νιώθεις (ίσως κι όχι), αλλά ποτέ δεν μπορείς να το δηλώσεις με σιγουριά. Επειδή δεν εξαρτάται μονάχα από εσένα.

Το «όχι πάντα» πιστεύεις ότι το λένε οι ονειροπόλοι. Και εσύ δεν είσαι ονειροπόλος.

Κάποιοι άλλοι πάλι- απογοητευμένοι ρομαντικοί- λένε ότι τέλος δεν υπάρχει. Ότι όλα πάντα συνεχίζονται. Κάτι σαν φαύλος κύκλος. Αν όμως χαϊδέψεις αυτόν τον κύκλο, γίνεται ευθεία. Και μια ευθεία έχει άκρα. Έχει αρχή, μέση και τέλος. Αλλά βεβαία αυτοί οι ρομαντικοί δεν δέχονται την βασισμένη στην επιστήμη αμφισβήτηση. Είναι πολύ μπανάλ γι αυτούς.

Και να που φτάσαμε στην αρχή του τέλους. (Που βέβαια αν δεν υπάρχει τέλος, ούτε αυτή υπάρχει.)
Καθετί πραγματικό (ωραίο και μη) κάποια στιγμή μπορεί -και πρέπει- να τελειώσει. Και εσύ αντί να φιλοσοφείς, πρέπει να το συνειδητοποιήσεις και να το αποδεχτείς. Και λίγο, να το απολαύσεις. Καθώς η αρχή του τέλους μπορεί να σε γεμίζει ανησυχία, αλλά σηματοδοτεί ταυτόχρονα μια άλλη αρχή που θα ακολουθήσει αργότερα: την αρχή της καινούργιας αρχής.

Και μετά από όλη αυτή την αναζήτηση ίσως πρέπει να παραδεχτείς το εξής:

Ότι η αρχή του τέλους είναι η πιο απίστευτα οξύμωρη φράση, που όμως χαρακτηρίζει (σχεδόν) ολόκληρη σου την ύπαρξη!

Υ.Γ.: Αφού επέλεξες συνειδητά ή ασυνείδητα να διασχίσεις τον ωκεανό, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πάρεις μια τελευταία ανάσα, να κλείσεις τα μάτια και τη μύτη σου, να χρονομετρήσεις μέχρι το τρία και να βουτήξεις. Έλα αν θες να το δοκιμάσουμε μαζί : 1,2,3…. μπλούμ!

koskina

One thought on “1,2,3 μπλουμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s