όταν είσαι δεύτερος, αποχωρείς σαν πρώτος.

Της Έλενας Δελήπαλτα

Όλοι μας έχουμε βρεθεί, ή αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε, σε συνθήκες και καταστάσεις , κατά τις οποίες θα είμαστε «δεύτεροι».

Τι εννοώ με αυτό; Θα επεκταθώ, ευθύς αμέσως.

Όλοι οι άνθρωποι έχουμε παρελθόν. Παρελθόν μικρό, μεγάλο, σημαντικό ή ασήμαντο, βαρύ ή ελαφρύ. Πολλές φορές το αφήνουμε  πίσω μας, άλλοτε όμως το κουβαλάμε (ή και το φορτώνουμε με τον τρόπο μας), σε κάθε επόμενο άνθρωπο που θα βρεθεί στο δρόμο μας (βρε τον τυχερούλη!).

Οι άνθρωποι αυτοί, χρησιμοποιούνται ως αναλγητικά πόνου (ντεπόν – παναντόλ κουλουπου) ή σαν νοητό και φανταστικό ώμο για κρυφή κλάψα.

«πάντα ονειρευόμουν να γίνω ένα ντεπόν!», αναφώνησε ο γλυκούλης τυχερούλης.

Δε λέω, το μυαλό είναι μυαλό και για να σταματήσει να πονάει θέλει χαπάκι (δε μιλάω για καρδια, έχω αναλύσει αλλού την δυσπιστία μου για το αγαθό του «έρωτα»), αλλά πάντα ξεχνάμε ότι ο «άνθρωπος αναλγητικό» μας, ο λεγόμενος και ντεπον, έχει και αυτός παρελθόν, μπορεί να έχει και αυτός πληγωθεί, αλλά στη πλειονότητα των περιπτώσεων αποφάσισε να τα αφήσει όλα πίσω, πριν μπλέξει μαζί μας.

Συνήθως, δε ξέρεις ότι είσαι δεύτερος, μέχρι τη πανηγυρική εμφάνιση του νάμπερ ουάν, του δε ουάν εντ όνλι και τα σχετικά. Εκεί στην εμφάνιση, σε πιάνει λίγο το πατριωτικό.

« Θα συμπαρασταθώ, θα το παίξω υπεράνω, γιατί για ένα κούτελο ζούμε».

Όταν η στάση «Σουηδία», δε πιάσει, περνάμε στην φάση της αμφισβήτησης των ικανοτήτων μας σαν ερωτικά ταίρια (είσαι το ταίρι μου, το ιδανικό μου ταίρι. ΔΕΝ).

“STOP!”.

Ναι αυτή ήμουν εγώ.

Όλες αυτές οι φάσεις και διακυμάνσεις είναι περιττές, κατ’ εμέ. Τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι το νούμερο ένα, και προφανώς και δε θα γίνεις ποτέ, αποχωρείς. Ειδικά μεν, αν έχουν αναπτυχθεί συναισθήματα και άλλες τέτοιες παραμυθένιες πεταλούδες.

Αποχωρείς, γιατί γλυκέ μου νούμερο «2», όσο και να σε πονάει, δε θα γίνεις ένα ποτέ. Μπορεί εσύ να είχες την ωριμότητα να άφησες πίσω σου, οτιδήποτε δυνατό ή επίπονο σε τραβούσε βήματα πίσω, ο άλλος όμως δεν είχε ούτε την ωριμότητα, ούτε τη δύναμη. Ούτε ήθελε, ούτε μπορούσε.

«εγώ δεν είμαι δεύτερη επιλογή κανενός!», πες και φύγε.

Μη τον κατηγορείς όμως, γλυκό μου ντεπονάκι. Μη τον κατηγορείς, γιατί το έχεις κάνει εσύ, και θα το ξανακάνεις. Απλά όχι τόσο φανερά και ξεφτυλιστικά ξεφτυλισμένα.

Άλλωστε θυμήσου ότι μπορεί να αναπτύξει ο οργανισμούλης του, ανοσία στο «ντεπόν» και να πάει στο φαρμακείο να αγοράσει «παναντόλ», ή ακόμη χειρότερα να γυρίσει στον μανίσιο, στον ίδιο τον πόνο.

Μη ξεχνάς, φίλε αναγνώστη και γλυκόπικρό μου ντεπόν, ότι οι άνθρωποι είμαστε ένα συνονθύλευμα από τις επιλογές μας και από αυτές διαμορφώνεται ο χαρακτήρας μας. Γι αυτό, μη προσπαθείς να αλλάξεις κανέναν, ή πόσο μάλλον να αλλάξεις ή να διαχειριστείς τις επιλογές του. Πόσο μάλλον, να επιτρέψεις να γίνεις «γέφυρα», περάσματος από τον πόνο, στη γιατρειά.

Εφόσον το συνειδητοποίησες  λοιπόν ότι είσαι «δεύτερος» και καταϊδρωμένος, φύγε σα πρώτος και καλύτερος.

delipalta

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s