Μπες στα παπούτσια μου Speak.Easy

κομ-μπάκ

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

3 Σεπτεμβρίου 2016. Μεταξύ αλλεπάλληλα διερχόμενων τρένων και τραγικών δευτερολέπτων ενθυμόμουν τις καλοκαιρινές κρεπάλες.  Είχαν κάτι ιδιαίτερα όμορφο και συνάμα τρομακτικό. Καμουφλαρισμένες με την χρυσόσκονη του αυγουστιάτικου φεγγαριού φάνταζαν, στην τωρινή νηφάλια εκδοχή μου, λιγάκι φευγαλέες. Μια φιγούρα εαυτού τόσο αυθαίρετη και εξωπραγματική. Μια Ζ. μεθυσμένη στη μεθυστική ουσία της αλμύρας. Αύγουστος μήνας και κατέληξε αυτή η αμαθής να συνηθίσει στη μεθυστική ουσία και νηφάλια πλέον να πορεύεται ανάμεσα στους λουόμενους με καπέλα ψάθινα, γυαλιά ηλίου και βίντατζ μπικίνι. Ένα μπλε ποδήλατο που κάπως εσκεμμένα ξεχάστηκε στην χειμερινή πραγματικότητα αντικαταστάθηκε εύκολα από ένα κόκκινο σένιο ποδηλατάκι αντίστοιχων κυβικών και χάρης. Μεταφορικό μέσο αρκετό για να περιοδεύσει με εξαιρετική άνεση ολόκληρο το χάρτη ενός νησιού αρκετά κοντά στην, όχι και τόσο καλοκαιρινή, Αθήνα. Μια διανυκτέρευση κάτω από τα άστρα, πλάι στο κύμα και ένα όχι και τόσο ειδυλλιακό ξύπνημα έμελλε να την επαναπροσδιορίσει κυρίως υπαρξιακά.  

|Πες μου μια ιστορία|Τι σόι ιστορία|Δεν ξέρω|Χμμ|Έλα προσπάθησε λίγο περισσότερο|Ωραία λοιπόν άκου|

11 Αυγούστου 2016. Μεταξύ 2:00 και 3:40 πμ. Νουβέλ Βαγκ στα ηχεία και χειροποίητο μοχίτο στα ποτήρια. Η νύχτα που ο ουρανός θα πλημμύριζε χρυσόσκονη. Η μεγαλύτερη πτώση αστεριών της τελευταίας δεκαετίας.  H νύχτα που κάπως προκλητικά ερωτευτήκανε εκ νέου. Και ενώ παρτάρανε τα παιδιά στο παραθαλάσσιο κλαμπ αυτοί ξανάβρισκαν τη γερασμένη ορθοφροσύνη της νιότης τους. Και άλλα τσιγάρα. Πηγαινοερχότανε γιατί λέει πως έτσι σκεφτότανε καλύτερα. Μα τι τραγωδία ήταν και αυτή.

Κάπως πάντα

ετερο

χρονισμένα

να αγαπά

με.

Να αγαπάμε

όταν

δε μας

αγαπούν

πια.

Αχ.

Η αγάπη μας

εκκρεμεί.

Και ο έρωτας έρχεται

εκ των

υστέρων

– μετά αναμονής-

μονόπλευρα

θαρρώ.

Φυσικά θα της έκανε το χατίρι. Χρειάστηκαν μόνο μερικά δευτερόλεπτα για να την πλησιάσει επαρκώς. Για να τη φιλήσει επαρκώς. Είναι οι δυο τους τώρα ξαπλωμένοι στην νωπή παραλία και φιλοσοφούν απροκάλυπτα. – θέλω απόψε να με αποκαλέσεις με το όνομα μου-. Έπεσαν μερικά ακόμη αστέρια. Ήταν αρκετά συγκεντρωμένη για να προλαβαίνει να κάνει την ίδια ευχή. Ήταν τόσο ποιητική σαν ποίημα του Κίπλινγκ. Ήταν τόσο κοινή που σίγουρα θα μπορούσε να βρει χιλιάδες σαν αυτή. Μα ήταν αυτή καθαυτή η αγαπημένη του αντίφαση. Έχει ώρα που δεν έχουν αλληλεπιδράσει μεταξύ τους. – Ζωή-. Και ας ήξερε πως όταν κάτι με το όνομα του το αποκαλείς το κάνεις μονομιάς δικό σου. Έγνεψε με ικανοποίηση. Τουλάχιστον για απόψε θα είχε κάποιου είδους ταυτότητα. Την ίδια με αυτού. Σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε. Πόσος χρόνος τους έμενε άραγε.

|Αυτό ήταν ολωσδιόλου άδικο|Μα γιατί|Γιατί σου ζήτησα μία ιστορία| Ε, και λοιπόν|Τα όνειρα δε γίνονται ιστορίες|Τα όνειρα γίνονται οι πιο όμορφες ιστορίες|Τα όνειρα παύουν να υπάρχουν αφού ξυπνήσουμε|Ναι τα προλαβαίνει η πραγμαατικότητα, κοριτσάκι|Ζωή|

Και

ο έρωτας

έρχεται

κατά περίπτωση

καθυστερημένα.

Και ξάφνου

α

ταυτοποίητος

λογιέσαι.

Μόνο το

όνομα μένει.

Ζωή.

ws

hatzikallia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s