Εντός Speak.Easy

Το μαχαίρι

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

“Δεν θέλω να γεμίζω πια μ’άλλες ουλές”.

“Τότε να μην παίρνεις το μαχαίρι” απάντησα.

“Μα μόνο το μαχαίρι προκαλεί τον πόνο;” απόρησα.

Όχι, τον πόνο τον προκαλεί το ότι γνωρίζω την ομορφιά γύρω από το μαχαίρι αλλά ξεχνώ τις κοφτερές του όψεις και κόβομαι. Το ίδιο παθαίνω και με την Oμορφιά.

Η ίδια η γραφή είναι η πιο τρανή απόδειξη της συνεχούς οιμωγής μου. Οιμώζω μόνο τις ώρες τις “ανθόσπαρτες”. Όταν παράγω. Όλες οι άλλες μόνο το υποκατάστατο της ψευδαίσθησης μου έδωσαν. Γι’ αυτό και δεν πίνω μαύρο, να μου χαρίσει τι; Ένα κομπάρσο ονειροφαντασίας του πραγματικού;

Ενώ η τέχνη, σου προσφέρει τον σκηνοθέτη της τζούρας του ρεαλισμού στην απλάνευτη Ατλαντίδα σου. Μέσα στο όνειρο.

Και το όνειρο τι; Πως αλλιώς θα μπορούσε κανείς να το ονοματίσει; Ως τον υπερουράνιο τόπο μιας ασυνειδητότητας κατοικημένης από το συνειδητό…τουλάχιστον έτσι θα πρεπε να είναι. Και στον πιο ιερό του βωμό κατοικούν οι Ιδέες. Ατελεύτητα να παράγουν και μεις ως απλοί γραφιάδες να τολμάμε να τις φιλτράρουμε.

Δες πόσα τέτοια φίλτρα μετρώ μέχρι να με διαβάσεις. Ένα αυτό της Ιδέας από τον τόπο του ονείρου που έρχεται προς εμένα. Κι αφότου έρθει θα πρέπει να την αγγίξω, να πλαγιάσω μαζί της, ώστε να γίνει καταληπτή η όραση και να γεννήσει η Ιδέα μου τον έρωτα. Την ανάμνηση εκείνη δηλαδή της θεικής αυτής θέας που εθεάθη την ψυχή στον επουράνιο τόπο. Και τότε στην έσχατη μυσταγωγία της σκέψεις μου, στο καζάνι που ανακατεύω τις ιδέες που μου δωρίζονται, η θέα της άφατης Ομορφιάς με σαγηνεύει. Μιας Ομορφιάς που ο λόγος στέκεται ανίκανος να  μεταδώσει. Κομπιάζει στην ίδια την ουσία της ιδέας της Ομορφιάς αλλά χαράζει τα όρια και τις ιδιότητες της…Παρακολουθεί την αντανάκλαση της στον κόσμο των ονείρων και διαμέσου αυτής της αντίδρασης στον άνθρωπο που την θυμάται. Βλέπεις; Η θύμηση είναι το τρίτο φίλτρο.

Είδες λοιπόν…τι μπορεί να κάνει το Όμορφο…σου δίνει το πάστωμα και την πυξίδα για να προσανατολιστείς σταθερά και βεβαιωμένα στο ασάλευτα σταθερό και βεβαιωμένο μέσα στο χάος της άτακτης υλικής μας ύπαρξης. Και ταυτόχρονα σε εγκλωβίζει στην αστάθμητη και αβέβαιη τάξη του κάθε άλλο συγκροτημένου όντος που αγαπάς και που δεν παύει να σε πληγώνει.Όπως ακριβώς κι ένα μαχαίρι.

koutrouvelis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s