Αχίλλειος πένα Speak.Easy

συνειρμικό.

S02E01

Του Αχιλλέα Μζ. 

Το ότι με το που βλέπω αυτήν την κενή και λευκή σελίδα του υπολογιστή σκέφτομαι την κενή και κατάλευκη σκέψη μου και συνεπώς την αδυναμία μου να γράψω, να σκεφτώ ή να εμπνευστώ κάτι τελείως πρωτότυπο ονομάζεται συνειρμός. Συνδέω δηλαδή δύο ή παραπάνω παραστάσεις – έτσι θα τις ονόμαζε κάποιος ειδικός – με  έναν τρόπο τελείως παράλογο (ή μήπως λογικό;)

Οι τελείως ανεξήγητες και συμπτωματικές συνδέσεις όπως αυτήν έχουν έναν συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίον λειτουργούν και ενεργοποιούνται, όπου εξακριβώθηκε και διατυπώθηκε προ πολλού από τον Αριστοτέλη. Και επειδή όσοι έχουν συνδιαλλαχτεί έστω και μία φορά μαζί μου ξέρουν πόσο τρελαίνομαι να επικαλούμαι την αυθεντία του θα αναφέρω πολύ γρήγορα πως ο μέγας φιλόσοφος και πανεπιστήμονας (συμφωνώ ή διαφωνώ μαζί του σε διάφορα, ο τίτλος αυτός όμως του ανήκει δικαιωματικά καθώς δεν βρήκα κλάδο ή επιστήμη που να μην έχωσε την μύτη του) συμπύκνωσε την λογική της αλληλουχίας και δημιουργίας δεσμού μεταξύ των παραστάσεων σε τέσσερις κατηγορίες – τέσσερις όπως τους ονόμασε, νόμους.

Έτσι δημιουργούνται συνειρμοί όταν διακρίνω κάποια ομοιότητα, αντίθεση, συνάφεια στον χώρο ή αλληλουχία στον χρόνο μεταξύ δύο ή περισσότερων παραστάσεων.

Για παράδειγμα το ότι ο Εκείνος μισεί το κόκκινο χρώμα οφείλεται σε έναν από τους συνειρμούς που κάνει. Γιατί η Εκείνη είχε τόσα πολλά κόκκινα μπλουζάκια και πλέον όποτε βλέπει αυτό το χρώμα την θυμάται και θυμάται τι του έκανε και πόσο άσχημα του φέρθηκε. Με τον ίδιο ή παρόμοιο τρόπο συνέδεσα εκείνο  το τραγούδι με εκείνο το βράδυ, εκείνο το βιβλίο με εκείνο το καλοκαίρι και εκείνο το δικό μου άσπρο μπλουζάκι με το δικό της που ήταν μαύρο (βλέπεις αν το μυαλό θέλει να παίξει θα φέρει σε αναλογία ακόμη και τα άκρως αντίθετα).

Δεν ξέρω αν η λειτουργία αυτή είναι παραπάνω θέμα νόησης, μνήμης ή ψυχής και χωρίς να είμαι ειδικός δεν θα ήθελα να πω ούτε καν πως για μένα είναι ξεκάθαρα το τρίτο. Γιατί πόσο μπορεί να απέχει το συναίσθημα από τον συνειρμό.

Προσπαθώντας να εξηγήσω τον τρόπο που καθώς σκεφτόμουν τον συνειρμό έγινε μέσα μου ένας συνειρμός (σας μπέρδεψα;) με το συναίσθημα ακολουθώ την πάντα καλή και αγαπημένη μου μέθοδο της ετυμολογίας. Ίσως λοιπόν το πρώτο τους συνθετικό συν- να ήταν που έκανε τις δύο λέξεις να βρεθούν απέναντι μα ταυτόχρονα κοντά και δίπλα στην σκέψη μου. Θα μου πεις θα μπορούσε να είναι άλλες τόσες. Μπορούσα να συνδέσω τον «συνειρμό» με την «συν-ταγή», την «συν-έπεια» ή το «σύν-νεφο» Αλλά είπαμε. Αν το μυαλό θέλει να παίξει θα το κάνει. Και πάλι είμαι κάπως όχι και τόσο ειδικός ώστε να αποφανθώ για το αν αυτό το παιχνίδι το ορίζω εγώ ή κάποιος άλλος.

Πάντως δεν πιστεύω πως εκείνος (ή και εγώ) θα επέλεγε να συνδέει κάθε τι που ακούει, βλέπει, ή οσφραίνεται με εκείνη. Όμως το κάνει.

Άκουσα κάπου πως αν ξεκινήσω να σκέφτομαι κάτι τώρα θα πιάσω τον εαυτό μου λίγα λεπτά μετά να κάνω μία σκέψη τελείως άσχετη με την αρχική. Για παράδειγμα ας βάλουμε ένα πρόσωπο στο μυαλό μας αυτήν την στιγμή.

Αυτό ακριβώς είναι ο συνειρμός. Ενώ ξεκινώ από λευκές σελίδες να με πιάνω να καταλήγω πάλι σε εσένα.

mz2

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s