Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Γλυκόπικρο

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Περί απομυθοποιήσεων)

Απομυθοποίηση : η αφαίρεση των μυθικών στοιχείων, η παρουσίαση (προσώπου, γεγονότος κ.λπ.) στις πραγματικές τους διαστάσεις (χωρίς τα πλασματικά ή εξιδανικευτικά στοιχεία που το περιβάλλουν).

Η αφαίρεση.

Αχ αυτή η πράξη.

Κάθε φορά που την αναλογίζομαι δεν αντέχω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Δεν βρίσκω κουράγιο να σκαρφαλώσω αυτόν το βράχο, οι άγκυρες είναι τόσο, μα τόσο βαριές (σχεδόν ασήκωτες). Στρογγυλά γυαλιά οράσεως πάνω στο ξύλινο τραπεζάκι, δίπλα στη στοίβα των βιβλίων (ασήκωτα κι αυτά) διακοσμούν το δωμάτιο μου, γιατί τα στολίδια που τόσο απλόχερα μου χάρισαν έχουν αφαιρεθεί. Κάθε μείον αγκάθι κάκτου, που μου κάνει παρέα όταν η μελαγχολία με σπρώχνει να αγναντεύω τη βροχή στο παράθυρο της κουζίνας. Αφαιρέθηκαν τα όνειρα, οι σκιές και τα γυμνά χέρια. Άφιλτρη δυστυχία και αποδόμηση των ιδανικών.

Μυθικά στοιχεία

Καρδιές από σατέν υφάσματα, αλκοολούχες σκέψεις και πεποιθήσεις, θάρρος, ειλικρίνεια, έρωτας, τρυφερότητα, αγάπη (σε όλες τις μυθικές μορφές της). Γιατί βέβαια δεν ζούμε στην εποχή των δράκων, των νεραϊδών, των γοργόνων, των πριγκιπισσών και των ξωτικών. Γιατί οι δράκοι κάηκαν ολοσχερώς, οι νεράιδες πέταξαν σε μέρη μαγικά – αφού ο κόσμος μας και οι άνθρωποι μας αρνούνται πεισματικά να πιστέψουν στη μαγεία – και οι γοργόνες πνίγηκαν και  οι πριγκίπισσες περπατούν ξυπόλυτες στους δρόμους και τα ξωτικά δραπέτευσαν από τα κλουβιά.

Τα μαγικά χαλιά μου πάψαν να πετάνε και αρκέστηκαν στην συνεχή παραμονή τους στο κρύο, άσπρο, μαρμάρινο πάτωμα,

Στον πάτο,

στο βέβαιο,

στο μη απρόβλεπτο.

Άλλωστε το να μιλάω για οάσεις θεωρείται αφέλεια και ξεκάθαρα μυθικό στοιχείο.

Παρουσίαση προσώπου

Ή μάλλον καλύτερα προσώπων. Γι αυτούς μιλάω. Γι αυτούς που το αλάτι στα μαλλιά τους από τα καλοκαιρινά θαλασσόλουτρα δεν έχει ακόμα ξεπλυθεί, που τα μποέμ ρούχα τους δεν θεωρούνται ακόμα ντεμοντέ και απλησίαστα, που χάνουν τους παραδείσους γιατί ερωτεύονται κολάσεις, που τα ψεύτικα παρακάλια έχουν γίνει η μητρική τους γλώσσα, που στους γάμους και άλλες παρόμοιες, χαρούμενες συναθροίσεις προσποιούνται πως μυρίζουν τις πεόνιες στα βάζα όταν- στη πραγματικότητα-  κοιτούν με ζήλια το χαμόγελο των ευτυχισμένων, που επιτρέπουν στη βροχή να τους μουσκέψει για να εξαγνιστούν (λες και λίγες σταγόνες θεογονίας μπορούν να τους σώσουν από το ασπρόμαυρο μπάκγκραουντ της ζωής τους) και που ασχολούνται με την κηπουρική και φροντίζουν τα καναρίνια, γιατί έτσι, απλά τα λατρεύουν.

{Για σένα μιλώ. Πόσο πιο αναλυτική παρουσίαση θα επιθυμούσε ο ακάλυπτος ναρκισσισμός σου;}

Πραγματικές διαστάσεις

Όσοι αρτίστες και να ψάξουν και να μετρήσουν και να αναρωτηθούν, τις πραγματικές διαστάσεις μια πράξης, μιας λέξης, μιας σκέψης δεν θα μπορέσουν ποτέ να τις ανακαλύψουν. Επειδή δεν θέλουν. Δεν χρειάζονται το πραγματικό στην πολυτάραχη ζωή τους. Στο χάος τους.

Ένα πέπλο σκεπάζει τις χαοτικές ατέλειες, με τα τσιγάρα να ανάβουν και να σβήνουν στο ζωγραφισμένο τασάκι το ένα μετά το άλλο. Και εγώ να δίνω αντάλλαγμα όλη μου την ύπαρξη για να ακούσω  αυτή τη μυστηριώδη κοπέλα που χορεύει στο σκοτεινό δωμάτιο να μου μιλήσει για τις πραγματικές διαστάσεις. Λες και με ένοιαξαν ποτέ οι πραγματικές διαστάσεις!

Χωρίς πλασματικά και εξιδανικευτικά στοιχεία

Να και οι λέξεις κλειδιά. Πλασματικά. Εγώ τα έπλασα στην φαντασία μου, δεν υπήρξαν ποτέ. Άρα δεν φταις εσύ. Χωρίς λόγο σε κατηγορώ. Έχεις δίκιο να κατεβαίνεις θυμωμένα τα σκαλιά και να μου φωνάζεις ότι εσύ ήσουν που κράτησες τις ισορροπίες (και τις αποστάσεις) ενώ εγώ όχι.

Όμως τα εξιδανικευτικά δεν σε πείραξαν. Αχ, αφού αγαπάς τις κολακείες!

Υ.Γ.: Κάθε φορά που νιώθω ότι πια τα πρότυπα μου έχουν καταρρεύσει και τα τείχη μου έχουν υψωθεί έχω την ανάγκη και λαχταρώ ένα γλυκό. Οποιοδήποτε γλυκό. Ας πούμε έμν γλυκό του κουταλιού. Και κάθε φορά που αγγίζω το κουταλάκι του γλυκού θυμάμαι πως όλοι όσοι με αγαπούν – ίσως κι εσύ, αν δεν ήσουν ένα πλάσμα πλασματικά πλασμένο- και με νοιάζονται (να και τα προαναφερθέντα μυθικά στοιχεία σε όλες τους τις μορφές) μου λένε να μην τρώω γλυκά. Και τότε οι γεύσεις αλλάζουν και λίγο πικρίζουν. Μα πώς γίνεται κάτι τόσο γλυκό να μεταμορφώνεται σε γλυκόπικρο;

 

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s