Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

το πιο μπλε από όλα τα μπλε

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Για όσους αρνούνται πεισματικά να αφήσουν το καλοκαίρι να φύγει και αγαπούν τα θρόουμπακ)

Ιθάκη, 11 Αυγούστου 2016

Όλα εδώ γύρω κυλούν λίγο πιο αργά από το συνηθισμένο.

Και το νερό είναι (σχεδόν) πάντα κρύο.

Και οι παραλίες δεν έχουν πουθενά άμμο. Παρά μόνο πέτρες και βότσαλα. Και οι άνθρωποι προχωρούν προσεκτικά για να μην χάσουν την ισορροπία του και πέσουν πάνω στις πέτρες. Το πρόσωπο χαμογελάει στη θέα του κόλπου που κάθε καλοκαίρι γίνεται στέκι, τα μαλλιά ανεμίζουν ακατάπαυστα. Τόσο ακατάπαυστα όσο και ο αέρας. Αυτός και αν είναι ακατάπαυστος!

Οι σαγιονάρες παραταγμένες στην ακτή και τα κύματα όλο τις παρασέρνουν. (Μα τις καλύτερες αναμνήσεις τις έχουμε φτιάξει φορώντας αυτές τις σαγιονάρες!)  Τις πολύχρωμες, τις μονόχρωμες, τις ψάθινες, τις πλαστικές, τις ενδιαφέρουσες.

Κι όλοι οι δρόμοι είναι μονόδρομοι. Ή σε οδηγούν στο «κάτι» ή σε οδηγούν στο «τίποτα». Ο κάθε περπατητής τους φορτώνει με προθέσεις , ελπίδες, προσδοκίες, επιθυμίες, ανάγκες. Γύρω τους ξετυλίγονται τα χωριά.  Τα χωριά είναι μικρά. Σχεδόν συνοικίες. Δίπλα στη θάλασσα. Ή… και όχι. Μπορεί να κοσμούν και βουνά. Διάσπαρτα, μικρά χωριουδάκια. Με διάσπαρτα, μικρά σπίτια. Άσπρα , με πόρτες και παράθυρα σε όλα τα χρώματα της παλέτας. Μερικά δεν αγγίζουν τους δρόμους και γι αυτό οι κάτοικοι γίνονται σκλάβοι των απότομων καλντεριμιών .

Και τα μπαλκόνια έχουν όλα θέα: στους βράχους, στη θάλασσα, στο βουνό. Τα κάγκελα των μπαλκονιών γεμάτα αλάτι και τα τραπεζάκια ανεμοδαρμένα, που οι ιδιοκτήτες τώρα πια φροντίζουν ανελλιπώς να τα προστατεύουν στο εσωτερικό των σπιτιών.(Όμως δεν ξέρουν ότι τα τραπεζάκια και αυτοί που απλώνουν τα βιβλία τους πάνω σε αυτά απαιτούν αέρα και θέα. Δεν ξέρουν ότι τα τραπεζάκια και αυτοί που ζωγραφίζουν ακουμπώντας πάνω τους δημιουργήθηκαν για να είναι έξω, στο μπαλκόνι).

Τριγύρω ένα χωρίς όρια μπλε. Ο ουρανός μπλε, η γραμμή του ορίζοντα μπλε, τα νερά μπλε. Πολύ μπλε.

(Και κάποιος λείπει)

Και σπάνε τη μονοτονία τα άνθη. Τα λουλούδια που είναι φουξ, μωβ, βιολετί. Κυρίως φουξ όμως. Φουξ, αγαπημένο φουξ. Σαν τα μαλλιά της κοπέλας από τη Γαλλία που περπατάει κάθε πρωί στην ακτή, σαν τη μπλούζα του μικρού κοριτσιού που λατρεύει να (σε) τρέχει στα βουνίσια μονοπάτια, σαν τη κορδέλα για τα μαλλιά που αποφεύγω συστηματικά να φοράω αλλά την κρατάω ακόμα, μόνο και μόνο γιατί είναι δώρο αγαπημένου.

Και τα φωτάκια το βράδυ είναι λίγα. Τα δωμάτια γεμάτα ψυχές. Το μπλε έγινε μαύρο. Που επικρατεί και λίγο στα όνειρα. Οι άνθρωποι εδώ κοιμούνται πολύ. Για να έχουν  χρόνο να δουν όσα πιο πολλά όνειρα γίνεται. Μόνο οι συγγραφείς δεν κοιμούνται τόσο. Παίρνουν από το μπακάλικο άσπρες σελίδες και τις μετατρέπουν σε βιβλία. Ολιγοσέλιδα μυθιστορήματα.

Όλα με ένα κοινό παρανομαστή: τη νησιώτικη τελειότητα και τελειομανία.

Και οι χτύποι της καρδιάς όταν ακούς φωνές να λένε το όνομα σου δεν είναι τόσο δυνατοί, ούτε και αυξάνονται. Γιατί οι υπαίτιοι αυτών των εντάσεων και των αυξήσεων  είναι δύο, τρία πελάγη μακριά. Μπορεί και περισσότερα( δεν είμαι τόσο καλή στη γεωγραφία όσο ισχυρίζομαι). Μπορεί και σε άλλα νησιά. Μπορεί και στους δρόμους.

Και τα σινικά τείχη δεν υψώνονται και αφήνεσαι στο κύμα και τον αέρα και πας όπου σε στείλουν.  Και μπορεί να σε στείλουν και σε άλλους δρόμους (κυρίως μονόδρομους που θα αφήσεις πίσω), αλλά πάντα στο νησί αυτό.

Σε κανένα άλλο νησί.

Σε κανένα άλλο πέλαγος.

Και τα μεσάνυχτα ακούγεται το ρολόι που σημαίνει την καινούργια μέρα και ανά μια ώρα σε ξυπνάει (αν κοιμάσαι ελαφρά) και ο υπόκωφος θόρυβος των κυμάτων που χτυπούν στους βράχους.

Ένα ψυχεδελικό τοπίο που γυρνά στο όνομα » (σχεδόν) δεύτερο σπίτι».

Αλμυρές αναμνήσεις βουτηγμένες στο Ιόνιο Πέλαγος. Και λίγο πολύ μπλε.

Τα καλοκαίρια μας.

Υ.Γ.: Αυτό θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει απόσπασμα από ένα, κάποιο ημερολόγιο. Μια σκισμένη σελίδα. Όμως κανείς ποτέ δεν θα μάθει τι ήταν γραμμένο στο υπόλοιπο,  που βυθίστηκε στο Ιόνιο, μαζί με κάποιες αποφάσεις.  Που βυθίστηκε στο σημείο που η θάλασσα ήταν πιο μπλε από όλα τα μπλε που υπάρχουν στον κόσμο.

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s