ιστορίες του δρόμου Speak.Easy

Ο σοβάς έχει ξεφτίσει

Του Κωνσταντίνου Δομηνίκ

Ξύπνησα σήμερα το πρωί στις οχτώ παρατέταρτο. Στις οχτώ έπιανα δουλειά. Σηκώθηκα, πήρα την πετσέτα από το μπαλκόνι και μπήκα στο μπάνιο να ξυριστώ. Άνοιξα την βρύση, μα κείνη μ` έβρισε με μια στριγκλιά, κι ύστερα απέμεινε να με κοιτάζει σιωπηλή. Το πιστεύεις; Ακόμα κ` η βρύση μου έκανε σκηνές. Η ώρα ήταν οχτώ παρά δέκα. Είμαι ένα σπουργίτι, σκέφτηκα, που κάθεται στις χούφτες του Θεού την ώρα που κείνος χτυπάει παλαμάκια. Βγήκα από το μπάνιο και γύρεψα το δωμάτιο να βρω κανένα μπουκάλι νερό. Τέσσερα μπουκάλια έστεκαν στο τραπέζι – και τα τέσσερα άδεια. Ήμουν έτοιμος να σηκωθώ να φύγω, όταν πρόσεξα εκείνη την ανθοδέσμη στο αναποδογυρισμένο συρτάρι που χρησιμοποιούσε για κομοδίνο ο συγκάτοικος μου. Έδειχνε πολύ ωραία μπορώ να πω, έτσι που ήταν χωμένη με τα κλωνάρια της και τα ροδοπέταλα της σ` ένα πετσοκομμένο μπουκάλι γεμάτο με – ναι – νερό. Δεν δίστασα. Μ` ένα σάλτο βρέθηκα στο κομοδίνο. Έβγαλα τα λουλούδια από το μπουκάλι και τ` ακούμπησα προσεκτικά στο πάτωμα. Τώρα δεν μοιάζουν και πολύ ωραία, σκέφτηκα. Αλλά πάλι, τα λουλούδια, μόνο οι νεκροί έχουν τον χρόνο να τα χαρούν. Τέλος πάντων, πήρα το πετσοκομμένο μπουκάλι με το νερό και επέστρεψα στο μπάνιο να κάνω την δουλειά μου.

Να, τι θέλω να πω μ` αυτό: Η δουλειά είναι η πιο σατανική εφεύρεση στην ιστορία του ανθρώπινου γένους. Ξυπνάς το πρωί για να πας να χάσεις οχτώ ώρες από τη ζωή σου, πολλές φορές και περισσότερες. Κανείς δεν είπε ποτέ ότι μ` αυτές τις οχτώ ώρες, συμπεριλαμβάνονται και οι ελεύθερες ώρες που προηγήθηκαν. Σκέτη κοροϊδία. Βασικά, η δουλειά ξεκινάει την στιγμή που ρυθμίζεις το ξυπνητήρι σου. Την στιγμή που παίζεις με τα παιδιά σου στο χαλί της κουζίνας και πιάνεις τον εαυτό σου να μελετάει την αυριανή μέρα. Την στιγμή που σηκώνεσαι από την τουαλέτα βιαστικός ή τη στιγμή που νιώθεις ένα βάρος να σε σφίγγει, κάποιο βράδυ που τα πίνεις μαζί με τους φίλους σου κι έχει πάει τρεις τα ξημερώματα. Γνωρίζεις πως ο χρόνος που διαθέτεις είναι περιορισμένος. Βέβαια, και η γυναίκα σου το γνωρίζει αυτό. Τι να πω, είναι ιδιοφυές.

Στη δουλειά είσαι αναγκασμένος να συναναστρέφεσαι με ανθρώπους που υπό άλλες συνθήκες θα τους άρπαζες από το λαιμό. Η διπλωματία σκοτώνει την ειλικρίνεια, κύριοι. Κάπου διάβασα πως στους Ρωμαίους στρατιώτες δίνονταν επίτηδες άνοστα γεύματα προκειμένου εκείνοι να είναι μονίμως μες τα νεύρα και να μπορούν μ` αυτόν το τρόπο να αντεπεξέλθουν στην μάχη. Η κοινωνία, (δηλαδή εμείς οι άνθρωποι που αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας με γνώμονα συγκεκριμένα συστήματα αξιών και τα λοιπά και τα λοιπά) δεν σε θέλει ευδιάθετο. Αν αγαπήσεις τη δουλειά σου στ` αλήθεια, η κοινωνία θα σε τιμωρήσει γι` αυτό. Οι κομπλεξικοί συνάδελφοι σου θα σε τιμωρήσουν γι` αυτό. Οι προϊστάμενοι, οι διευθυντές, οι εργοδότες, θα σε τιμωρήσουν γι` αυτό. Γάμησε τους γι` αυτό.

Στην πραγματικότητα, το μόνο που με νοιάζει είναι να ξαπλώνω με το μποξεράκι στο κρεβάτι και να κοιτάζω με τις ώρες το ταβάνι. Ο σοβάς έχει μέσα του περισσότερη ειλικρίνεια απ` ότι οι περισσότεροι άνθρωποι. Το μποξεράκι μου έχει μέσα του περισσότερη αλήθεια απ` ότι οι περισσότεροι άνθρωποι. Α, ας είχα μια μπύρα τώρα.

dominik

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s