Εντός Speak.Easy

Αγκαλιάζοντας τη νεότητα του γήρατος

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Η γεωμετρία, ο αψεγάδιαστος κύκλος, η αιωνιότητα των παραλλήλων, η νεότητα του σημείου βαίνουν κόντρα στον άνθρωπο. Στον άνθρωπο ναι, στο ον εκείνο «που το σφεντονίζει η δύναμη μέσα από το σκοτεινό βάραθρο και ταυτόχρονα τον τραβάει ακατάλυτα στο σκοτεινό βάραθρο».  Αν σπαταλήσει αυτές τις λίγες του στιγμές κυνηγώντας το γεωμετρικά τέλειο έχει χαθεί προτού προλάβει να υπάρξει. Θα πρέπει να αγαπήσει την ατελή του φύση, να ζυγιάσει τη φθορά, να περονιάσει την ανυπαρξία του αλώβητου… να αγαπήσει το γήρας του με την ίδια δύναμη που αγάπησε και την νεότητα του.

Μόνο τότε θα αγγίξει το τέλειο. Και όχι δεν θα είναι γεωμετρικό θα είναι ασύμμετρο, όχι αιώνιο αλλά στιγμιαίο.Tο γήρας της ανερμάτιστης γραμμής ρυτίδων, σημαδιών, του γκρι και του μαύρου. Αν αγγίξει αυτή την χορδή τότε θα αφήσει πίσω του ένα κύκνειο άσμα,την αιώνια νεότητα του. Δυστυχώς όμως δεν θα είναι εκεί για να το ακούσει. Ούτε για να το δει. Μα θα το νιώσει, ναι θα το νιώσει.Όχι αυτός…ο άλλος όμως ναι. Αρκεί να θέλει να αντικρίσει κατάματα το πιο φωτεινό άστρο. Αυτό που μόλις αφήσεις λίγο την ματιά σου χάνεται. Για πάντα. Στην αιώνια αιωνιότητα. Και τι μένει;

Μια ευχή, ένα ευλογητάρι από εκείνον προς εσένα. Όπως αυτά του Κόντογλου. Τα επουράνια, τα ενάρετα. Εκείνα ναι, που βυθίστηκαν στο βούρκο και μες σε μια στιγμή ο βούρκος έγινε καθάριος.Έτσι κι η ματιά σου καθώς έπεφτε τ’αστέρι έκλεψε το φως του.Ήθελε όμως να το κλέψεις ή μάλλον στο δώρισε.

Παρα-μένεις ν-έως; Αν βρεις αυτό το κάτι για το οποίο δεν θα ζήσεις όμως θα υπάρξει όλη σου η ζωή. Ναι, παραμένεις νέος.

Γιατί όλες οι σάρκες το ίδιο βρωμούν όταν σαπίζουν.

Ενώ οι ψυχές άλλοτε χαράζουν, άλλοτε χαράσσονται. Και σ’αυτές ο ουρανός ριζώνει πάντα προς τα κάτω.Όπως ακριβώς και σ’ένα στείρο πηγάδι. Αν κρίνεις πως είναι αξιοποιήσιμο μόνον ως αποθηκευτικός χώρος τώρα πια θα το γεμίζεις πραμάτεια μέχρι να μην χωρεί άλλο. Και εν τέλει θα το ορίσεις άχρηστο.

Αν όμως σκάψεις προς τα κάτω…βαθιά μέχρι τα χέρια σου να ματώσουν και το χώμα να ποτιστεί με δάκρυα κι ιδρώτα θα βρεις νερό. Θα σε ξεπλύνει το ίδιο πηγάδι που σε μάτωσε.Έτσι κάνει κι η ψυχή μας.

Γεννιέται, Είθισται, Ρυτιδιάζει, Νιώθει, Ανασταίνεται. Και όλα αυτά τα ρήματα καταλήγουν στο γερνά. Ακόμα και αυτό της ανάστασης.

Όχι όμως μαζί με το σώμα. Η δικιά μου πλέον αιμορραγεί από τον καρκίνο της ματαίωσης.Όμως είμαι μόλις 19 χρονών.

Την ακούς που βρυχάται; Την ακούς που καίγεται; Την ακούς που ψιθυρίζει λέξεις; Την διαβάζεις;

Αν ναι μόλις την ανέστησες.

Άραγε λοιπόν γήρας ή νεότητα; Νεότητα που ξέρει να γερνά γιαυτό και δεν πεθαίνει.

koutrouvelis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s