Bon Dia Speak.Easy

Της νύχτας τα χρώματα

Της Ντίας Κουκ

Τη νύχτα οι πόλεις φωτίζονται διαφορετικά. Έχω που το λέω από το καλοκαίρι. Πόσες φορές έχεις παρατηρήσει τη σκιά σου στο σκοτάδι; Και, όμως, γίνεται, ξέρεις. Κάτω από τα φώτα της λάμπας, το φως κάποιου άλλου, το φως του φεγγαριού. Το νυχτερινό φως, από όπου και να προέρχεται σου δίνει πως ζεις σε κατάσταση μέθης. Χωρίς να έχεις πιει γουλιά, σε κάνει να νιώθεις έτσι.

Τριγυρνάς και κοιτάς τα αστέρια, ακούς φωνές ξένων και γνωστών να φωνάζουν για την επόμενη στάση. Τη νύχτα υπάρχει μια αίσθηση ελευθεριότητας, η έλλειψη φωτός, ίσως, κάνει τους ανθρώπους να μην ντρέπονται να μιλήσουν. Να σου ανοιχτούν και να μοιραστούν ό,τι τους προβληματίζει μαζί σου, που μόλις σε γνώρισαν. Νομίζω πως το βράδυ είναι πιο εύκολο να σου δείξεις κάποιον τα πάθη του και τις επιλογές του. Να σου πει για τη ζωή του, για τα ενδιαφέροντα του.

Έβλεπα το ζωγράφο χαράματα να κοιτά το έργο από μακριά και να το αξιολογεί. Κοντοστεκόταν και με το πινέλο πίεζε μία βαθυκόκκινη γραμμή, κάτω από τα μάτια της κοπέλας με τα γαλάζια κενά μάτια. Ξαναγύριζε πίσω μα δει τι λείπει από το βλέμμα και με μανία ζωγράφιζε το μισό πρόσωπο μ’αυτό το μπορντό, που ερχόταν σε αντίθεση με τα μάτια της.

Χάζευα με τον κιθαρίστα, καθόταν στο πεζουλάκι και σιγόπαιζε μία ισπανική μελωδία. Είχε τα μάτια του κλειστά και το κεφάλι ανακαθόταν πάνω στην κιθάρα. Άκουγε τη μελωδία από το σώμα της κιθάρας του. Παρατήρησα το ζευγάρι που χόρευε τάνγκο, αγκαλιασμένοι σφιχτά. Κανείς δεν κοίταζε τον άλλο στα μάτια. Ένιωθαν μέσα από τις κινήσεις του σώματος και η μουσική τους οδηγούσε στο επόμενο βήμα. Το πάθος και η στιγμή μόνο τους έτρεφε, δε χρειαζόταν να κοιταχτούν στα μάτια, τον καθρέφτη της ψυχής.

Κοιτούσα την κοπέλα στο απέναντι τραπέζι, να απολαμβάνει το τσιγάρο της. Το ρακόμελο συντροφιά στην κρύα νύχτα. Γελούσε με τα αστεία, αλλά πάλι χανόταν στις σκέψεις και ο καπνός γέμισε κάτι μέσα της. Μία παρέα τριγυρνούσε στο δρόμο, τραγουδώντας χατζηφραγκέτα. Κουκουλωμένοι  και κρυμμένοι μέσα στα μπουφάν, γιατί έχει βάλει κρύο.

Μία κυρία σταματούσε να πάρει καφέ, γιατί χωρίς αυτό, δύσκολα ξεκινάς τη μέρα. Μία κοπέλα σκεπασμένη μέσα στην αγκαλιά του φίλου της, να ακούν τη μουσική και να την αποκοιμίζει, αυτός της χάιδευε τα μαλλιά.

Βλέπεις τι βλέπω κάθε νύχτα, ενώ εσύ κοιμάσαι;

Λένε δεν είναι καλό να βγαίνεις κάθε μέρα και αν συμπεράνω και από τη φωνή που έχω κάνει τώρα, μάλλον δεν είναι καλό. Αλλά πόσα βλέπεις τη νύχτα… Είναι σαν ένα μεγάλο κολάζ που συνεχώς μεγαλώνει. Και βρίσκεσαι εσύ, εκεί, κάπου στην άκρη να παρατηρείς όλο αυτό το παζλ που παίρνει χρώματα και φωτίζει τη νύχτα.

Τελικά, η νύχτα έχει περισσότερα φώτα από αυτά που νόμιζες πριν και ακόμα και το σκοτάδι χρωματίζεται…

kouk

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s