Παλιά μου τέχνη Κοσκινά... Speak.Easy

Ζηλιάρης Οκτώβρης.

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Αυτός ο μήνας που ζηλεύει λίγο πολύ το καλοκαίρι και αντιγράφει λίγο πολύ το χειμώνα)

Κλείνω τα παράθυρα. Ο αέρας πλέον είναι υπερβολικά κρύος για να έχεις ανοικτό το παράθυρο. Ακόμα κι αν το κλείσιμο του παραθύρου σηματοδοτεί μέρες βαριές, που δεν αντέχεις να καθίσεις σε καρέκλα πάνω από πέντε λεπτά ακίνητος, ούτε να βυθιστείς σε μονοτονία , ούτε καν να επιτρέψεις στα ίδια πράγματα να ξαναγίνουν.

Είναι η εποχή της σκέψης. Κλείνει το παράθυρο, ανοίγει η φαντασία. Και ίσως και λίγο τα συναισθήματα. Αυτά τα λίγο μελαγχολικά, που μήνα με το μήνα όλο και αλλάζουν, όλο και ξαναέρχονται.

Τα σημερινά, τα αυριανά, τα ιδανικά, τα λίγο πολύ αγαπημένα.

Έχω ακούσει πολλούς να παραπονιούνται σκεπτόμενοι τα γνωστά στιχάκια ότι «κάθε μέρα τίποτα δεν αλλάζει, μα αν κοιτάξεις πίσω έχουν όλα αλλάξει». Μα γιατί να θες να κοιτάξεις πίσω;  Φτάνει το πίσω! ( Κι έτσι παραπονιέμαι εγώ )Γιατί το πίσω κυριαρχεί στο μυαλό και εξαρτά τη σκέψη. Μαζί με τους ήχους που επιστρέφουν και που δεν θες να αποχωριστείς.

Μα πρέπει!

Γιατί πλανόδιους ήχους θα συναντάς σχεδόν κάθε φορά που θα περπατάς στις πλατείες  και γιατί οι παλιοί κάποια στιγμή θα σβήσουν, σαν κεριά που κανείς δεν φρόντισε να κρατήσει τη φλόγα τους αναμμένη.

Το κρεβάτι γίνεται όλο και πιο στολισμένο μέρα με τη μέρα. Τα σεντόνια που γίνανε λεπτές κουβερτούλες, και οι λεπτές κουβερτούλες που γίνανε παπλώματα. Πολύχρωμα, εμπριμέ, με λουλούδια. Που σου φτιάχνουν την ημέρα και ξεχνάς για λίγο τα κλειστά παράθυρα και τις φωνές που κανονικά θα ακούγονταν και θα σε έκαναν να χαμογελάς κάθε, μα κάθε (!) απόγευμα.

Και να κι οι επιθυμίες. Μα κι αυτές σε κάνουν να χαμογελάς λίγο πολύ. Ειδικά όταν είναι πραγματοποιήσιμες. Αλλά βέβαια κι όταν ξέρεις ότι δεν θα εκπληρωθούν. Αφού το άπιαστο πάντα σε γοήτευε.

Μα άλλος ένας μήνας πέρασε! Και το άπιαστο έγινε εμμονή.

Προσπαθείς κι εσύ να κάνεις έναν σύντομο απολογισμό των γεγονότων. Μετράς τα βράδια που πέρασαν , τους πλανόδιους ήχους (αυτούς που έμειναν πίσω) και τα ρούχα που φορέθηκαν, χειμωνιάτικα, ανοιξιάτικα, καλοκαιρινά (γιατί βέβαια θέλαμε να συλλέξουμε αναμνήσεις από κάθε εποχή, δεν αρκούμασταν στη μια. Γι αυτό ίσως να δυσκολευόμαστε τόσο να αντέξουμε το ανεκπλήρωτο: επειδή ανήκει σε κάθε, μα κάθε εποχή). Μα χάνεις το μέτρημα. ( ίσως να φταίνε οι καταναλωτικές μας μανίες και τα πολλά ρούχα).

Δεν τα καταφέρνεις.

Και κάποια ρούχα ξεθώριασαν κι από τον ήλιο. Αυτό που το πας; Τα σταράκια μας δεν είναι πια το ίδιο χρώμα. Όμως με αυτά γυρίσαμε σχεδόν όλη την πόλη. Και δεν μου πάει να τα πετάξω ούτε να τα αντικαταστήσω. Γιατί με αυτά θέλω να γυρίσω και όση από την πόλη με εμπόδισε το «σχεδόν» να γυρίσω. Όση πόλη μου (απ)έμεινε. Με ή χωρίς παρέα με ασορτί σταράκια.

Μα αν κάτι μπορούσα να κρατήσω από το πίσω θα ήταν ο πλανόδιος ήχος κάποιων βημάτων που δεν έχω την ευκαιρία πια να ακούσω. Να μια ανάμνηση που δεν ήθελα, μα φθάρθηκε! Να κάτι λίγο άπιαστο! Που γοητεύει, αλλά δεν γίνεται εμμονή.

Τα βήματα αυτά  στους δρόμους, τις πλατείες, τα στενά. Ανεξαρτήτως του καιρού και της διάθεσης. Ανεξαρτήτως του σωστού και του λάθους, του «ναι» και του «όχι» , της αντίθεσης και της συμφωνίας.  

Απλά αυτά τα κάποια βήματα. Ανεξαρτήτως παραθύρων.

 

Γιατί κάποια βήματα στο δρόμο πάντα θα ακούγονται. Ακόμα κι αν τα παράθυρα είναι ερμητικά κλειστά.

 

Υ.Γ.: Τελικά δεν ξέρω αν είναι ζηλιάρης ο μήνας,  που δεν μπορεί να συμβιβαστεί με το μεταίχμιο, ή αν είμαστε εμείς οι ζηλιάρηδες, που δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι και εμείς οι ίδιοι είμαστε ένα μεταίχμιο.

koskina

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s