Χρυσαφένιες ιστορίες Speak.Easy

Ωδή στην χαμένη έμπνευση.

Της Φάτα Μοργκάνα

Πώς μπορώ να εκφράσω με τα σωστά λόγια αυτό που θέλω να πω; Πώς μπορώ να δείξω στη φωτογραφία ή το κολάζ μου το συναίσθημα που θέλω να αποτυπώσω στην τέχνη μου; Και τι συμβαίνει εν τέλει όταν ο δημιουργός δεν έχει έμπνευση;

Η γραφή, η φωτογραφία, η μουσική, οι τέχνες στο σύνολό τους δηλαδή, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο/δικαίωμα των καλλιτεχνών. Είναι μέσα έκφραση και για έναν τραπεζικό υπάλληλο, έναν φοιτητή ιατρικής και μια συνταξιούχο φιλόλογο. Είναι για όλους εμάς. Μας βοηθούν να εξωτερικεύσουμε την ένταση της ημέρας, να γεμίσουμε τον ελεύθερό μας χρόνο μακριά από μια οθόνη, να κοινωνικοποιηθούμε και στο τέλος να νιώσουμε τη χαρά και την ικανοποίηση πως καταφέραμε να φτιάξουμε κάτι που δεν έχει πρακτική χρήση, αλλά είναι όμορφο.

Ένα κοινό πρόβλημα του μουσικού, του ζωγράφου και του γλύπτη είναι το εξής: η έλλειψη έμπνευσης. Τι συμβαίνει όταν δεν βρίσκεις αφορμή και ερέθισμα για να ασχοληθείς με αυτό που αγαπάς;

Στο παρόν κείμενο θέτω πολλές ερωτήσεις. Δεν έχω όμως τις απαντήσεις. Ο κέρσοράς μου πηγαινοέρχεται στην οθόνη μου, δε βρίσκω όμως λέξεις ταιριαστές.

Μέρη όπου μπορείς να ψάξεις για τη χαμένη σου έμπνευση:

α) Στο πάρκο, κάνοντας μια βόλτα. Bonus: αν εκείνη την ώρα κάποιος μουσικός του δρόμου παίζει μουσική, μπορείς να κλέψεις λίγη έμπνευση από αυτόν.

β) Σε ένα μουσείο. Ανάμεσα σε τόσα εκθέματα θα βρεθεί κάτι που θα σου τραβήξει το ενδιαφέρον. Κάπου διάβασα πως στην έναρξη των Δημητρίων φέτος υπήρχαν έργα της Γιόκο Όνο (βλέπε φωτογραφία). Αυτό κι αν είναι ερέθισμα για δημιουργία.

γ) Σε μια καλή ευρωπαϊκή ταινία. Εγώ προσωπικά γενικότερα προτιμώ τον ευρωπαϊκό από τον αμερικανικό κινηματογράφο, έχω αδυναμία στα γαλλικά φιλμ. Αν δεν θέλετε να δείτε το «Αμελί» μπορείτε να δείτε το «Κοτόπουλο με δαμάσκηνα», μια ταινία που συστήνω ανεπιφύλακτα.

δ) Σε ένα βιβλίο. Αν είναι παλιό μπορείτε να το μυρίσετε κι όλας. Είτε έμπνευση, είτε αλλεργία, κάτι θα αποκομίσετε.

ε) Σε μια μπανιέρα γεμάτο αφρό. Αυτό ίσως να μη λειτουργήσει σε όλους, εγώ πάντως όταν μπαίνω στη γεμάτη ζεστό νερό μπανιέρα νιώθω πολύ καλλιτέχνις.

Το πιο σημαντικό: μην φοβάστε τη χαμένη όρεξη, την έλλειψη έμπνευσης, τη βαρεμάρα. Θα συμβεί τουλάχιστον μια φορά. Δε θα θέλετε να δείτε παρτιτούρα μπροστά σας, ίσως κάνετε μήνες να διαβάσετε ένα βιβλίο, δε θα πατήσετε στο θέατρο για καιρό, ούτε στα καθίσματα των θεατών αλλά ούτε και στη σκηνή του.

Είναι οκ.

Δοκιμάστε ξανά σε μερικές εβδομάδες, σε λίγους μήνες. Η επανασύνδεση με την τέχνη είναι σαν την επανασύνδεση με τον πρώην. Δε ξέρεις πότε ακριβώς θα γίνει, ξέρεις όμως πως είναι τέλεια και καταστροφική.

Να είστε καλά, να προσέχετε τους εαυτούς σας και καλές δημιουργίες.

morgana

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s