Εντός Speak.Easy

Μια πινελιά δρόμος.

[μέρος 1ο]

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Νιώθω την ζωή μου σαν μια ταινία του Φελίνι υπό την υπόκρουση των ψιθύρων του Waits.

Εγώ δεν παίζω ως ένας ηθοποιός στο σανίδι. Όχι..Mετά βίας προσπαθώ να χωρέσω μέσα σε 8 χιλιοστά.

Το θέατρο πάντοτε μου φαινόταν βαρετό. Κάπου στα μέσα πάντοτε έφευγα.Δεν την αναιρώ σαν τέχνη.

Το σινεμά όμως ήταν κάτι άλλο. Ποπ κορν και κόλα.O κινηματογράφος παλιός, απ’ αυτούς τους κουλτουριάρικους. Κάπου στην Πειραιώς.

Είχα πρεμιέρα μια Δευτέρα τελειώματα Σεπτέμβρη θυμάμαι.

Έπαιζα ένα κομπάρσο:μεθυσμένος πιανίστας στο “Paradise Alley”.  Χωρισμένος. Έπασχα από χρόνιο αλκοολισμό.Που και που έγραφα. Τα βραδιά με ξεχαρμάνιαζε ένα μπαρμάνι. Τις μέρες κοιμόμουν στην αποθήκη του μπαρ.Ο μισθός μου ήταν τα tips από τους θαμώνες μα δεν μου καιγόταν καρφί. Ζούσα για την τέχνη μου. Μέχρι που πέθαινα απ’την πείνα.

Κάπως έτσι με φαντάζομαι πάντοτε. Τέτοιους ρόλους μου δίνω.

Μπασταρδεύω τον Κερουακ με τον Ντοστογιεφσκι και τον Παυλίδη με τον Κας και τους βγάζω.

Δε θέλω να με βλέπω σε πολλές σκηνές στο φακό. Πάντα μετρημένες είναι. Άλλα αυτές οι μετρημένες ζητώ να ναι ποιητικές.Γιαυτο διαλέγω να με σκηνοθετεί ο Φελίνι.

Και σήμερα το ίδιο συμβαίνει. Ξημερωματα Κυριακής. 7:08. Τιτλος ταινίας:Μια πινελιά δρόμος. Τοπος:Παρισι

Είδος ταινίας:Κωμωδία και Δράμα. Άσπρο μαύρο. Εγώ το γκρι. Εγώ ο κομπάρσος.Μα χώρις εμένα, χωρίς αυτήν την πινελιά,τα άκρα ουδέποτε δε θα παντρεύονταν. Είναι υπέροχο να παντρεύεις άκρα.

Μ’ αρέσει να ακούω Μπαχ τρώγοντας φαλάφελ σε ένα λαϊκό χαμαιτυπείο λιβανέζων δίπλα από τις εργατικές του Saint Denis  και ταυτόχρονα να ακούω Slipknot απολαμβάνοντας χαβιάρι στο ιστορικό La Palette του Saint germain de Pres. Εγώ κάπου στη μέση. Καθένα ξεχωριστά. Και τα δυο μαζί. Έτσι κάνω και στις Ταινίες μου. Ζω το όνειρο. Τι πιο ρεαλιστικό.

Κι όταν τινάζω τα μυαλά μου μεταμορφώνομαι σε ποίημα, μπαρουτοκαπνισμενο από την κανη,και ψιθυρίζω λέξεις.

Ξέχασες; Είπαμε, λίγες σκηνές πάντοτε αρκετές.

Ξέχασες;Είπαμε,ποιητικές πάντοτε ρεαλιστικές.

Ξέχασες ναι..όλα είναι ρεαλιστικά στο όνειρο,το όνειρο κρύβει το πάθος για ζωή.Έτσι και στις ταινίες μου,το όνειρο στοχεύω.Με ένα πινέλο δρόμο χαράζοντας το δρόμο του πινέλου μου.

Και κάτι ακόμα.Πάντοτε στα έργα λατρεύω να κλείνει η σκηνή σε ένα νεκτοταφείο. Που σφύζει από ζωή. Στο Παρίσι,τη Ρώμη,την Αθήνα.

Αυτές είναι οι δικές μου πινελιές στους δρόμους της ζωής μου.

koutrouvelis

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s