Χρώματα

Της Μελίνας Αμανατίδου

Είναι απόγευμα 19:42 μ.μ.

Ο ουρανός έχει χρώματα. Χρώματα ροζ,πορτοκαλί και κάπου πίσω από τα βουνά μοβ. Είναι η ώρα που λατρεύω. Ούτε πρωί,ούτε βράδυ. Είναι μια ώρα μπερδεμένη. Μια ώρα με χρώματα, με ησυχία, με μελαγχολικές υποψίες. Κοιτάς τα χρώματα και χάνεσαι. Σκέφτεσαι, πού θα μπορούσες να ήσουν, με ποιους θα ήθελες να ήσουν, γιατί τελικά δεν είσαι.

Είναι μήνας Οκτώβριος.

Ο μήνας που τον παρεξηγούμε. Ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Ούτε χειμώνας, ούτε καλοκαίρι. Ξεκινάς με ζακέτα και καταλήγεις με ραντάκι. Πολλοί τον γράφουν με “μ”, ακόμα κι εκεί παρεξήγηση. Πάλι χρώματα. Όχι στον ουρανό, αλλά στα δέντρα. Χρώματα πορτοκαλί, κίτρινα, χρυσά. Τα βλέπεις και θαυμάζεις. Ίσως είναι ωραία εκεί που είσαι-τώρα δεν ξέρω αν είσαι και με αυτόν ή αυτήν που θες να είσαι.

Είναι εποχή φθινοπώρου.

Εποχή “χουχουλιάρικη”. Μία κούπα με καυτό καφέ-γαλλικό, κατά προτίμηση φουντούκι. Λίγη βροχή ή λίγη ψύχρα φτάνει. Ένα ζευγάρι από τις περσινές κάλτσες, που δεν πρόλαβες να φορέσεις πέρυσι. Με χρώματα ή σχέδια. Χρώματα σκούρα, με βούλες, με μοτίβα, με ρίγες. Ωραίες είναι. Είναι δώρο περσινό. Φέτος μπορεί να μην σου κάνουν, γιατί σε ξέχασαν. Δεν πειράζει τους θυμάσαι εσύ και αυτό φτάνει- μάλλον.

amanatidou

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s