οι δρόμοι της μοναξιάς

Του Παναγιώτη Συμεωνίδη

Υπάρχουν μέρες που νιώθω τόσο μόνος και είναι τόσο περίεργο αυτό, διότι τις ώρες που με πιάνει πάντα έχω κάποιον δίπλα μου. Ευτυχώς για μένα όσο μεγαλώνω το νιώθω όλο και πιο σπάνια. Δεν δίνω και πολλή σημασία συνήθως αλλά ξέρετε, δεν ελέγχονται αυτά.

Όλο αυτό με κάνει να σκέφτομαι τους ανθρώπους που τους αρέσει η μοναξιά, πως αντέχουν χωρίς να βγαίνουν από το σπίτι τους παρά μόνο όταν έχουν δουλειές να κάνουν, εγώ θα είχα τρελαθεί πάντως και οι περισσότεροι από εμάς πιστεύω. Μιλάω γι’ αυτούς που είναι από επιλογή τους μόνοι. Γιατί από την άλλη υπάρχουν και άτομα που δεν θέλουν να έχουν φίλο την μοναξιά αλλά δεν περιτριγυρίζονται από ανθρώπους. Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις. 

Κανείς δεν είναι μόνος του σε αυτόν το κόσμο, όλοι έχουμε κάποιον να μας στηρίζει και να μας συμβουλεύει, ακόμα και στις πιο δύσκολες μέρες μας, η μοναξιά δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή, το θέμα είναι να ξέρεις να την χρησιμοποιείς εκεί που την χρειάζεσαι, όχι να την κουβαλάς παρέα με την σκιά σου.

Κάποιες φόρες θέλουμε να μείνουμε μόνοι μας, ίσως για να σκεφτούμε κάποια πράγματα, ίσως για να χαλαρώσουμε λίγο. Μερικές φορές βέβαια αυτό δεν συμβαίνει, αφού τότε θυμούνται όλοι να πάρουν τηλέφωνο. Είναι περίεργο όμως που πολλοί από εμάς ζητάμε απεγνωσμένα τη μοναξιά και είναι απολυτά κατανοητό ταυτόχρονα, όμως το να πέσουμε στο καζάνι της είναι πολύ εύκολο. Οπότε προσοχή…

      

simewnidis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s