Φαντάσματα

Του Σπυράγγελου Κουτρουβέλη

Ώρες ώρες νιώθω ότι θα κάνω μπαμ και δεν θα μπορώ να το ελέγξω. Σαν ηφαίστειο. Είπα και σώπασα. Για πάντα. Ναι γι’ αυτό το πάντα που δε θα υπάρξει ποτέ γράφω τον επίλογο. Και επιλογικά μιλώντας αφήνω ψαλμούς.

Η άλμη πονά στην ανοιχτή πληγή είπα… όσο σιγόκαιγε μέσα μου. Η μπέσα δεν είναι λόγια. Ούτε πράξεις. Δεν είναι στιγμές που έγιναν αναμνήσεις, ούτε αγάπες που θέλησα να χάσω στις αφίξεις. Ο έρωτας μου δεν είναι το τρένο. Όχι ποτέ δεν ήταν. Θα μπορούσε βέβαια. Ο έρωτας μου πάντοτε ήταν το γκραφίτι. Ξεκίναγε με την πρώτη ψεκασιά στο άφθαρτο βαγόνι. Εν τέλει έσβηνε πριν καλά καλά ολόκληρο τελειώσει. Αποτέλεσμα: Το βαγόνι βαμμένο, ναι, σωστά κατάλαβες. Μα το σπρέι άδειο. Οπότε μάλλον το σπρέι ήμουν εγώ. Βλέπεις ποτέ δεν έφυγα έτσι, από λόξα. Πάντα έφευγα γιατί δεν με έπαιρνε να μείνω. Οπότε μόνος ξέβαφα τα γκραφίτι μου. Και τότε λερωνόμουν. Τα λερωμένα ρούχα θα ναι μάλλον ο έρωτας μου. Ψιθύρισα.

Ώρα 3:34. Δευτέρα. Θα ναι μάλλον ο έρωτας μου. Αυτές οι ψεκασιές οι ατίθασες, οι λοξοστρατημένες. Που έτυχε και με λέρωσαν. Δεν ξέρω τι θα πει έρωτας. Ούτε αγάπη. Δεν έχουν μορφή. Αχτίδες φωτός, έκλεισα την κουρτίνα.  Δεν έχει γιατί. Απλά τυφλώθηκα. Και τότε είδα ναι. Φαντάσματα. Φαντάσματα ναι. Δηλαδή νεκρούς ανθρώπους. Εμένα και σένα. Εμένα και μένα. Εμένα. Ένα.

koutrouvelis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s