Κάποια, καθώς ενηλικιώνεται, μονολογεί.

της Γεωργίας Γκαντιτζικίδου*

«Σ’ εκείνα τα λιγοστά χρόνια βρίσκεται η ουσία.»

Γεωργία ετών δεκαεννιά. Αναρωτιέμαι πώς βιώνει ο καθένας από εμάς την ιδέα της ενηλικίωσης. Για μένα σηματοδοτεί το τέλος της πιο όμορφης εποχής στη ζωή ενός ανθρώπου. Ξυπνάς ένα πρωί και είσαι δεκαεννιά. Τα όνειρα που έκανες -άλλοτε μεγαλόπνοα άλλοτε πιο μικρά- φθείρονται μέρα με τη μέρα. Η πραγματικότητα αποφασίζει μετά από τόσα χρόνια που σε άφηνε ονειροπαρμένο, να σου δείξει επιτέλους το αληθινό της πρόσωπο.

Κι εσύ τι κάνεις; Συμβιβάζεσαι.

Πολλές φορές παρατηρώ την αδελφή μου, η οποία έχει την τύχη να είναι κατά δεκατρία χρόνια μικρότερή μου, και προσπαθώ να εντυπώσω μικρά ασύνδετα επεισόδια της καθημερινότητας της, πτυχές του χαρακτήρα της, τα εύθυμα γέλια, τις αγκαλιές, τα παιδιαρίστικα ξεσπάσματά της. Συνειδητοποιώ πόσο μου λείπει όλο αυτό. Η απλότητα, ο ενθουσιασμός, αποστασιοποιημένα απ’ τη νωθρότητα της ενήλικης ζωής.

Σ’ εκείνα τα λιγοστά χρόνια βρίσκεται η ουσία, τα όνειρα για εκείνο το οργασμικό μέλλον που μας περιμένει, ο ενθουσιασμός που τρέφαμε ακόμα και για τα πιο μικρά και ασήμαντα πράγματα και που όσο μεγαλώναμε μας εγκατέλειπε και αποφάσισε να παραμείνει σ’ εκείνο το κομμάτι της ζωής μας: στις αλκυονίδες μέρες των παιδικών μας χρόνων.

Γι’ αυτό δε θέλω να λησμονήσω ποτέ τα χρόνια εκείνα, για να μπορώ να θυμάμαι πως τουλάχιστον κάποτε η καρδιά μου είχε όλες αυτές τις εκπληκτικές αποχρώσεις, προτού πάρει τη θέση τους το μονότονο γκρι που επιβάλλει η ενηλικίωση.

Και το ερώτημα που αρμόζει -σχεδόν παραδοσιακά- να θέσω σε αυτή την περίπτωση,  αγαπητέ μου αναγνώστη, είναι πως το γήρας του σώματος είναι σαφώς αναπόφευκτο, της ψυχής όμως;

 

*Η Γεωργία Γκαντιτζικίδου είναι «απαισιόδοξη» σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό των φίλων της, η ίδια προτιμά το «ρεαλίστρια» ή έστω «κυνική». Ζει σε ένα δωμάτιο που κάποια στιγμή θα πλημμυρίσει βιβλία και δεκάδες σημειωματάρια γεμάτα σημειώσεις, σκίτσα και προγράμματα που δεν ακολουθεί σχεδόν ποτέ. Είναι μονίμως αργοπορημένη, ακατάστατη κι ερωτευμένη με τον κινηματογράφο.

[φωτογραφία: All my friends are dead, Lisa Sorgini]

*Εσείς που μιλάτε πολύ, αλλά γράφετε περισσότερο, μην ξεχνάτε να στέλνετε τα κείμενά σας στα #ανένταχτα. Σας περιμένουμε στο speakinikabout@gmail.com.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s