[Και]

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

Ένα συνηθισμένο βράδυ Παρασκευής σε ένα εξίσου συνηθισμένο – αγαπημένο – μαγαζί στην Ξάνθη. Μια ριγέ μπλούζα και ένα τζιν παντελόνι. Μερικοί υπερβολικά αγαπημένοι φίλοι και ένα πλήθος γνωστών. Μουσική ηλεκτρονική – όχι και τόσο αγαπημένη-  στα ηχεία και πολύχρωμες αντανακλάσεις φώτων στους τοίχους. Μία μπύρα και μετά μία ακόμη.

Ένα πηγαδάκι φίλων να λογομαχεί για πράγματα αστεία και έπειτα να συμφιλιώνεται με έναν εξίσου αστείο τρόπο. Και ο κόσμος συνεχίζει να έρχεται. Και να έρχεται. Και το συνηθισμένο – αγαπημένο – μαγαζί στην Ξάνθη αδειάζει και γεμίζει. Και η Μ. δε χορεύει. Μα γελά. Και ξαναγελά. Γιατί είναι κάπως περισσότερο ευτυχισμένη αυτό το – συνηθισμένο – βράδυ Παρασκευής.

Οι γνωστοί αγαπημένοι εμφανίζονται πάντα τα συνηθισμένα βράδια και σε κάνουν να γελάς. Και συ τους αγαπάς λίγο περισσότερο και τραβάτε και μία φωτογραφία σέλφι για να θυμάστε τη στιγμή. Μακάρι να διέθετες και μία πόλαροιντ για πιο βίντατζ αναμνήσεις. Και κουνάς τα πόδια σου κάπως αλλόκοτα σε μια προσπάθεια να εναρμονιστείς. Μα σύντομα παραιτείσαι και λες ένα αστείο που διάβασες σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Γελάνε. Και θυμάσαι πόσο πολύ αγαπούσες το χορό κάποτε. Και τις πρόβες τζενεράλε και τις πουέντ και το σομόν και τα καλτσόν και τα κορμάκια και τα κορίτσια και την κυρία και τις βελούδινες στολές και το πλιέ.

Η ώρα έχει περάσει πια. Και πληρώνεις το λογαριασμό. Και πας να χαιρετήσεις. Στην είσοδο καθυστερείς με μερικές τελευταίες συνομιλίες. Γελάς πάλι. Και είσαι ευτυχισμένη. Και φοράς το σακάκι σου και φεύγεις, συνοδεία δύο τριών φίλων. Και περπατάτε για κανένα εικοσάλεπτο, μέχρι να αποχωριστείτε. Και όντας μόνη σκέφτεσαι τις φορές που έφτανες πρώτη στην αίθουσα του μπαλέτου και έλεγες τα νέα σου στην αγαπημένη σου κυρία Σ. και συνειδητοποιείς πόσο πολύ σου χει λείψει. Και αποφασίζεις να της τηλεφωνήσεις αύριο το πρωί.

[Πόσο πολύ αγαπάς το χορό θα της έλεγες. Και εξαιτίας αυτής της αγάπης δε χορεύεις πια. Ποτέ. Ή σχεδόν ποτέ. Γιατί τουλάχιστον σε αυτήν μπορείς να πεις ότι κάποτε, κρυφά απ’όλους εναρμονίζεις με ευκολία τα πόδια σου και ξαναφοράς τις πουέντ σου όπως άλλοτε.]

Και κοιμάσαι ήρεμα εκείνο το συνηθισμένο βράδυ Παρασκευής. Και το Σάββατο ξημερώνει. Και ίσως να μην τηλεφωνείς και ποτέ. Αλλά τουλάχιστον έυχεσαι

καλή

της

και

καλή

μας

μέρα *

[και φτιάχνεις πανκεικς και γαλλικό φουντούκι και προσκαλείς δυο τρεις αγαπημένους για σαββατιανό – πλην κυριακάτικο- μπραντς]

hatzikallia

One thought on “[Και]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s