δρόμοι

Της Σταυρούλας Κοσκινά

(Τέλειωσαν πια οι απλά συννεφιασμένες μέρες, ήρθε η ώρα του κατακλυσμού)

Δεν ξέρω αν οι δρόμοι των αστικών πόλεων είναι σαν αυτούς των παραμυθιών.

Αν κρύβεται κάποια αλήθεια πίσω από τα ονόματα των οδών, ή αν ο κόσμος όταν τις περπατάει αντί να γελάει καν να τραγουδάει, όπως στις ιστορίες που μας έλεγαν για να κοιμηθούμε, στεναχωριέται . Αν τους ταιριάζουν αυτά τα ονόματα που τους δόθηκαν. Αν είναι συνεπείς οι οδοκαθαριστές και κάθε βράδυ – σχεδόν ξημερώματα- μαζί με τα σκουπίδια μαζεύουν και τα όνειρα αυτών που κατοικούν στις πολυάριθμες και πολυώροφες πολυκατοικίες και τα πετάνε από τα μπαλκόνια γιατί βαριούνται να κατέβουν με τα σκαλιά τόσους ορόφους.

Αν εσύ περπατάς από δρόμο σε δρόμο, συλλέκτης εμπειριών, και χάνεσαι στα στενά που οι πινακίδες από τις πολλές ζωγραφιές των παιδιών έχουν κρυφτεί. Αν φοβάσαι μήπως σε δει κανείς που κάποτε μιλούσες μα τώρα απεχθάνεσαι. Αν επιστρέφεις από κάπου  ή αν πηγαίνεις κάπου. Αν ζεις στους κόλπους μιας μοναξιάς ή αν απολογείσαι. Αν κάτι σε κρατάει μακριά από δρόμους που κάποτε περπατούσες. Αν αυτό το κάτι είναι κάποιοι που τώρα πια δεν θέλουν να σε προσεγγίσουν. Αν αυτό το κάτι είσαι εσύ.

Και μένα μου αρέσει να περπατάω.

Στους δρόμους με τα ρημάγματα και τις εικόνες μιας αστικής αλλοτρίωσης.  

Ψάχνοντας ανταπόκριση και βρίσκοντας υποταγή. Μα τι να την κάνει την υποταγή ένας άνθρωπος  που έχει τώρα πια διαγράψει τα δεσμά και αντί να δεσμεύεται από τις αναμνήσεις, ξαναγυρνά σε δρόμους που επίμονα δεν ξεχνιούνται, που δεν δείχνουν έλεος;. Τι κι αν η υποταγή σε ωθεί να αποκτήσεις αυτό που θες; Τι νόημα έχει να το κατέχεις όταν απλά υποτάσσεται; Και γιατί να σου αρέσει κάτι που χωρίς να προσπαθήσει, χωρίς να αντισταθεί, χωρίς ούτε ένα παράπονο, υποτάσσεται;

Τι είδους παρηγοριά μπορεί να επέλθει χωρίς μια επαλήθευση; Χωρίς μια δύσκολη κατάκτηση;

Και όλο ανταλλάσσουμε εμπειρίες. Με τους κοινούς γνωστούς (από απελπισία) ,με τα απεγνωσμένα ζώα που περιφέρονται, με τους απλούς περαστικούς. Και κοίτα να δεις που οι τελευταίοι είναι αυτοί που σε ακούν με την μεγαλύτερη κατάνυξη.

Δεν ξέρω αν πρέπει να σε περιμένω. Αν θα έρθεις ή αν θα φύγεις. Αν όσο περιμένω ο νους μου θα πάει στο κακό ή αν θα στέκομαι ώρες ολόκληρες με παρέα κάτι παραπονεμένες ελπίδες και κάτι αδέσποτες γάτες. Αν έξω από κάποια πόρτα θα συναντήσω άλλους, αν θα γίνω ένα με αυτούς όσο θα σε περιμένω, από ανία ή προσμονή.  Αν θα βρω ένα τέλος ή αν θα αρκεστώ με ένα χαρούμενο, ευτυχές ημίμετρο. Αν θα μου έρθουν όλα όπως τα θέλω ή αν θα αρχίσω να βολεύομαι σε οδούς  αναμονής. Αν θα εγκαταλείψω τη συνήθεια  ή αν θα μιλήσω με τον κάτοικο του διαμερίσματος του ισογείου που θα ανοίξει απορημένος το παράθυρο, για να περάσει η ώρα.

Και τελικά η απόφαση αναμενόμενη:

Δεν ξέρω αν έφυγα από αυτούς τους δρόμους από ανάγκη ή πίκρα, αλλά είμαι σίγουρη ότι η φυγή δεν ήταν λύση, αλλά απάθεια.

Υ.Γ.:  Σήμερα δεν έχω κάτι να προσθέσω. Αφού όλο το κείμενο ένα υστερόγραφο ήταν!

 

koskina

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s