Speak.Loud Spread the opinions

S.T.Op #2 Για τα αμφιλεγόμενα role models

Συντονίζει η Φάτα Μοργκάνα

Το fitness instagirl που σου δίνει κίνητρο για να πας στο γυμναστήριο. Η Michelle Obama. Ή ο Barack Obama. Ο παλιός σου συμμαθητής που έχασε σε ατύχημα τα πόδια του και τώρα ζει με τεχνητά μέλη. Η θεία σου που είναι χορτοφάγος. Η δασκάλα του Δημοτικού.

Τα πρότυπά σου, τα πρότυπα όλων μας.

Άλλα είναι κοινώς αποδεχτά, άλλα είναι αμφιλεγόμενα, άλλα κατακριτέα. Με αφορμή ένα άρθρο σχετικά με το αν η Kim Kardashian είναι δικαίως ένα πρότυπο για τα νέα κορίτσια, οι συντάκτες μας αναρωτήθηκαν, έγραψαν και σας παρουσιάζουν τις απόψεις τους.

Το σίγουρο είναι πως είτε trash είδωλα της ποπ κουλτούρας, είτε σύγχρονες φεμινίστριες που αγαπούν και δείχνουν το σώμα τους σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία, όλες οι Kim Kardashians δεν περνούν απαρατήρητες. Κι αυτό θα συζητηθεί.

 

·του Αχιλλέα Μζ.·

Έχω καιρό να ξεσκονίσω τα Aγγλικά μου όμως το κείμενο αυτό που θύμισε με ποιους τρόπους, λέξεις και φράσεις μπορώ να πω στα αγγλικά οτιδήποτε κινείται γύρω από τα «πρότυπα». Και για αυτό αποφάσισα να μην σταθώ στην Κιμ (αν και εντάξει, η γυναίκα είναι μύθος), στον φεμινισμό και στα άλλα χίλια δυο για τα οποία γίνεται λόγος, ώστε να μιλήσω για αυτά. Πρότυπο σύμφωνα με ένα κοινό λεξικό είναι το πρόσωπο του οποίου το παράδειγμα κάποιος θέλει να μιμηθεί και να ακολουθήσει. Καμία αναφορά σε σωστά και λάθος πρότυπα δεν γίνεται, ούτε καν στο αν κάποιος για να γίνει πρότυπο πρέπει να πληροί κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ναι, βεβαίως και υπάρχουν συμπεριφορές (που όμως δεν θα μπορούσα ποτέ να ορίσω ως λανθασμένες) οι οποίες πάνε κόντρα στους δικούς σου ηθικούς κανόνες. Ωστόσο αν δεν είσαι εσύ αυτός ο κάποιος που θέλει να ακολουθήσει το παράδειγμα του όποιου προτύπου του, ποιος ο λόγος να ορίσεις την (όχι καθ΄ όλα αλλά τουλάχιστον εν μέρει επιτυχημένη) Κιμ και κάθε Κιμ ως ένα σωστό ή λάθος πρότυπο. Κατά τα άλλα, εντάξει να θεωρήσω φυσιολογικό πως μέχρι και όταν είσαι έφηβος ή παιδί μιμείσαι, παραδειγματίζεσαι, αγκιστρώνεσαι από ανθρώπους που θαυμάζεις. Όμως μετά; Μετά απαγκιστρώνεσαι, και ακολουθείς τον δικό σου δρόμο. Θέλω εδώ να κάνω ΤΗΝ ανατροπή και όχι απλά να πω ότι κανένας δεν μπορεί να σου πει αν είναι σωστό ή λάθος να έχεις για πρότυπο τον τάδε celebrity, αλλά να σου επισημάνω πως κανένα πρότυπο δεν χρειάζεσαι σε έναν κόσμο που τόσο ζητά την μοναδικότητα. Ε λοιπόν άσε τα πρότυπα (ακόμη και αυτά σαν την Κιμ που έχουν τα ωραιότερα οπίσθια στον πλανήτη) και δωσ’ του την εσύ!

·της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού·

Υπάρχει μια λανθασμένη εντύπωση στο χώρο των επιτυχημένων, σπουδαγμένων και έξυπνων γυναικών για τα πρότυπα. Θεωρείται πως οι μόνες γυναίκες που αξίζει να θαυμάζει κάποια που θέλει να πετύχει είναι τουλάχιστον αρχαίες και αν όχι πολύ αρχαίες, κάπως αρχαίες. Η Μαρί Κιουρί, ας πούμε, και η Πηνελόπη Δέλτα, οι οποίες είναι σε κάθε περίπτωση αξιοθαύμαστες, αλλά δεν είναι για όλα τα γούστα. Υπάρχουν όμως τόσες γυναίκες που μεγάλωσαν παίζοντας με τις μπάρμπι, ντύνοντας και ξεντύνοντας, ετοιμάζοντας γάμους και πάρτυ. Κάποιες από αυτές μπήκαν στο πανεπιστήμιο, έγιναν γιατροί και μηχανικοί, πέτυχαν στον κόσμο των ανδρών. Τι φριχτή έκφραση και πόσο ουσιαστικά αντιφεμινιστική! Να χωρίζεις τον κόσμο σε ανδρών και γυναικών και να επιβραβεύεις την είσοδο στο άλλο στρατόπεδο. Ξέρουμε όμως και επιτυχημένες που παρέμειναν γυναικούλες, επίτηδες ένα βήμα πιο πίσω, από ανασφάλεια και άγχος. Ενδεχομένως δεν έπαιζαν καν με κούκλες όταν ήταν μικρές. Υπάρχουν γυναίκες που έπαιζαν με τις μπάρμπι, γιατί ήταν χαρούμενες. Και είναι ακόμα χαρούμενες. Δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν. Βλέπουν σαπουνόπερες και κάνουν διατριβές, φτιάχνουν τα νύχια τους και δεν ανέχονται την ανισότητα. Γι’ αυτό αφήστε την Kim ήσυχη. Από όλους τους ανθρώπους κρατάς αυτό που θέλεις και βλέπεις αυτό που θέλεις να δεις.

·του Νικόλα Μαρτέλ·

To trash στοιχείο ήταν και θα είναι για πάντα κομμάτι της ποπ κουλτούρας. Το αν εσύ το αποδέχεσαι, το ακολουθείς, το συντηρείς και το βοηθάς να αναπτυχθεί και να επιβιώσει στο χώρο των σόσιαλ μίντια είναι δικό σου θέμα. Δεν σε πιέζει κανείς να δεις το σόου των Kardashians, να ακούς Nicki Minaj, να βλέπεις Jimmy Kimmel, να ακούς Κοκκίνου. Γράφει ένας άνθρωπος που αγαπημένη του σειρά είναι το True Blood, είναι φαν του Supernatural και ας έχει φτάσει 12η σαιζόν, χαζεύει Αννίτα Πάνια, πάει στα πάρτι και χτυπιέται με ελληνικά των 90s στις πέντε το πρωί. Φυσικά και θεωρώ τον εαυτό μου (και τη γενιά στην οποία ανήκω) καμμένο και ανεπιστρεπτί επηρεασμένο από την international και ελληνική trash κουλτούρα χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν με ελκύει το ποιοτικό, είτε αυτό έχει να κάνει με μουσική, θέατρο, λογοτεχνία, σινεμά κ.ο.κ. Δε γίνεται να εξοστρακίσεις παντελώς το trash και να το παίζεις ποιοτικός, εναλλακτικός και ψαγμένος. Αν το κάνεις, κλείνεσαι στη φούσκα σου φτιαγμένη από ένα «δήθεν» ιδεώδες που καταντάει πλασματικό και ψεύτικο. Προσωπικά απεχθάνομαι την Kim Kardashian και ότι έχει να προβάλλει, αλλά εν τέλει ποιος είμαι εγώ που θα ρθω να κρίνω την Kim και την κάθε Kim που έχει πετύχει και κάτι παραπάνω στη ζωή της, είτε αυτό είναι χρήμα, φήμη, κοινό, είτε οποιοδήποτε είδος influence στη σύγχρονη κουλτούρα.

·της Θεοδώρας Απότα·

Διαβάζω το άρθρο για την Κιμ. Και διαβάζω και τον ορισμό της λέξης πρότυπο. Πρότυπο είναι το πρόσωπο του οποίου το παράδειγμα θέλει κάποιος να ακολουθήσει, να μιμηθεί. Η Κιμ θα μπορούσε να θεωρηθεί πρότυπο εν τέλει; Φωνάζουμε όχι και προστατεύουμε τα παιδιά μας από το ίντερνετ και τις τηλεοράσεις επειδή η Κιμ είναι προκλητική. Φωνάζουμε ναι και ξοδεύουμε μηνιάτικα σε μπότοξ. Ξέφυγα πολύ, ε; Σε μια κοινωνία που η ιδανική ζωή ισούται με το να κυκλοφορείς με τακούνια μες το σπίτι και που θεωρείται τραγικό το να βγάζει ο άντρας λιγότερα χρήματα από τη γυναίκα του πιστεύω πως συνεχώς θα δημιουργούνται καινούργια πρότυπα. Και θα καταρρίπτονται.

·της Σταυρούλας Κοσκινά·

Ο Φεμινισμός. Ένα κίνημα με σπουδαία ιστορία και ανυπέρβλητα γυναικεία πρότυπα, τα οποία παραμένουν αναλλοίωτα στο πέρασμα του χρόνου, αν και πλέον έχουν γίνει κομμάτι περισσότερο της ιστορίας, παρά της δικιάς μας πραγματικότητας.  Η δυναμική γυναίκα  – από πολλούς-  ίσως να ταυτίζεται αποκλειστικά με τη πανεπιστημιακή μόρφωση, με την κουλτούρα, όχι της μάζας, αλλά της «ελίτ».  Όμως όσο αλλάζουν οι καιροί, αλλάζει η σύσταση της κοινωνίας, οι ανάγκες της, τα πρότυπα της. Έτσι μεταβάλλεται και η έννοια του φεμινισμού. Σε μια εποχή που το γυμνό σώμα όντως θεωρείται τέχνη, που τα όρια του προκλητικού  από του συνηθισμένου δεν διακρίνονται εύκολα, που τα μέσα μαζικής επικοινωνίας αγκαλιάζουν τα παγκοσμιοποιημένα πρότυπα και που ο φεμινισμός στο δυτικό κόσμο προσπαθεί να συμβαδίσει- έστω και ακούσια-  μετά βίας με τις κοινωνικές αλλαγές, ενώ ταυτόχρονα αρνείται να αλλάξει τον διαχρονικό χαρακτήρα του , που οι γυναίκες δεν παλεύουν απλά για αναγνώριση και προσοχή αλλά για ισότιμη διάκριση για τα επιτεύγματα τους, ανεξαρτήτως του τομέα στον οποίο δρουν , γιατί να μην θεωρείται η Κ.Κ. και η οποιαδήποτε Κ.Κ. πρότυπο; Γιατί να μην αποκαλέσουμε μια δυναμική γυναίκα, που ξεκίνησε από το μηδέν και έχτισε μια αυτοκρατορία- ακόμα κι αν δεν μας εκφράζει ο τρόπος με τον οποίον αναδεικνύεται καθημερινά- πρότυπο; Γιατί να την αποκλείσουμε από αυτό τον» τίτλο», για σεξιστικούς και όχι μόνο λόγους που βαφτίζουμε «ηθική»;  Γιατί η Κ.Κ. να μην θεωρηθεί ένα ενδεικτικό παράδειγμα του «νέου» φεμινισμού;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s