Αργώ λίγο, αλλά έρχομαι Speak.Easy

*επανάσταση

της Νίκης Κωνσταντίνου-Σγουρού

[ιστορίες για ανθρώπους που τα προλαβαίνουν όλα]#23

Είχα καιρό να πάρω λεωφορείο από την Κολόμβου. Τόσο που μπερδεύτηκα με τις πολλές γραμμές που στην πορεία της Εγνατίας μαγικά εξαφανίζονται και ειλικρινά δεν ξέρω πού κάνουν στάσεις. Την προηγούμενη Παρασκευή εγώ απλώς περίμενα κάποιο λεωφορείο.

Στην στάση εμφανίζονται περίπου δεκαπέντε άνθρωποι. Φοράνε στολή επαναστατικά μπλουζάκια. Αριστεροαναρχικοί. Υποθέτω. Δεν θέλω να αδικήσω κανέναν. Σε γενικές γραμμές συμπαθητικές φυσιογνωμίες. Υπάρχει ένας που μοιάζει κάπως αρχηγός. Για την οικονομία της συζήτησης λέω να τον ονομάσουμε Γιάννη. Μπορεί και να τον λένε όντως Γιάννη. Δίπλα του μία που μοιάζει κάτι παρά τω αρχηγώ. Φοράει ένα έντονο μπλε. Είναι μάλλον η πιο όμορφη της παρέας. Ή έτσι νομίζουν οι υπόλοιπες. Υπάρχουν και άλλα κορίτσια με ωραία σκουλαρίκια. Εντόπισα κάτι κρεμαστά αποξηραμένα πορτοκάλια.

Έχουν βγει από ένα λεωφορείο, περιμένουν να μπουν σε κάποιο επόμενο.

Στην στάση περιμένουν και δύο ελεγκτές.

Φτάνει το 45. Δεν ήξερα ότι κάνει στάση εδώ το 45.

Οι ελεγκτές πλησιάζουν το λεωφορείο. Είναι χαμογελαστοί και ευγενέστατοι. Ο οασθ είναι η ντροπή της πόλης. Δεν θέλω να αδικήσω κανέναν.

Ο Γιάννης τρελαίνεται. Αρχίζει να φωνάζει σε όσους είναι μέσα στο λεωφορείο. Προσοχή, παιδιά, ελεγκτές. Ου. Μαζί και η φίλη με το έντονο μπλε. Αυτή μάλιστα πετάγεται και μπροστά. Από την παρέα μια διάχυτη βαβούρα. Ου. Οι ελεγκτές ανεβαίνουν πράγματι στο λεωφορείο. Ο ένας μάλιστα σηκώνει περιπαιχτικά τα χέρια ψηλά. Λέει και καλημέρα μπαίνοντας. Ου. Μερικοί από τους επαναστάτες κάπως δυσφορούν από την επίθεση. Είπαμε, δεν θέλω να αδικήσω κανέναν. Την ώρα που το λεωφορείο είναι έτοιμο να ξεκινήσει ο Γιάννης και το έντονο μπλε χτυπάνε τις πόρτες. Να μπουν και να κατεβάσουν το εχθρό. Ου.

Κάποιος από την παρέα του φωνάζει πως δεν έχει νόημα. Είναι παράλογο, ρε Γιάννη, δεν το καταλαβαίνεις. Πάμε.

Μια άλλη κοπέλα -κι αυτή με ωραία σκουλαρίκια- λέει να φύγουν. Άντε ρε παιδιά, πάμε. Να πάμε -της ξεφεύγει- για καφέ. Για καφέ. Γυρνάω και την κοιτάω.

Να αφήσουμε την επανάσταση και να πάμε για καφέ, της λέω. Χαμογελάει. Ναι, αρκετή επανάσταση για σήμερα, μου απαντάει. Δεν θέλω να αδικήσω κανέναν.

konstantinou sgourou

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s