εκείνοι που πάντα θα περιμένεις να γυρίσουν.

S02E04

Του Αχιλλέα Μζ.

Δεν ξέρω αν με παιδεύει περισσότερο το ότι έφυγες για κάπου αλλού ή το ότι δεν είσαι κάπου εδώ.

Το μόνο που με σιγουριά μπορώ να πω είναι ότι δυσκολεύομαι να γράψω ή να μιλήσω για αυτό. Μερικές φορές ωστόσο πιέζω τον εαυτό μου να κάνει κάτι που δεν θέλει. Κανένα «πρέπει» ή αίσθημα υποχρέωσης. Απλά να, όταν κάτι αποτυπώνεται σε ένα κείμενο ευθύς αμέσως αποκτά υπόσταση. Υπάρχει ανάμεσα σε μερικές όμορφες και σημαντικές και άλλες όχι τόσο σημαντικές, λέξεις. Έχει μορφή και υπάρχει στο τώρα. Από το παρελθόν επιλέγω λοιπόν να σε φέρω στο τώρα, έστω για λίγο. Και ας ξέρω πως ίσως είναι μόνο μια προσπάθεια και πως ίσως δεν θα το καταφέρω.

Αλλά τι να λέμε; Έπαψες ποτέ και να υπάρχεις; Πώς μπορείς να λείψεις όταν δεν  υπήρξε μέρα που να μην ήρθες στο μυαλό τόσων και τόσων και να μην έκανες ένα πέρασμα σου σε κάποια από τις ανούσιες συζητήσεις ή σκέψεις μας;

Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο όταν κάθομαι και σκέφτομαι τι λέμε για εσένα είναι ότι πλέον σε αναφέρουμε σε χρόνους παρελθοντικούς. Και αυτό δεν το επέλεξες εσύ. Το να μην είσαι εδώ δηλαδή για να χαίρεσαι και να λυπάσαι για τα διάφορα μαζί μας.

Αποφάσισα μια μέρα που θύμωνα με θεούς και ανθρώπους ότι θα αλλάξω για εσένα αυτό που περνάει από το δικό μου χέρι. Δεν «ήσουν», ούτε «έκανες», ούτε «υπήρξες». Είσαι και κάνεις και υπάρχεις. Και είπα πως όποτε θέλω να σου μιλήσω θα το κάνω σε κάποιο κείμενο σαν αυτό και όχι σε κορνίζες και υλικά που πήραν την θέση σου. Το κλισέ «οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχάσουμε» βλέπεις, γίνεται πραγματικότητα όταν οι άνθρωποι αυτοί είναι δικοί σου. Άνθρωποι που ποτέ δεν πίστεψες πως θα πεθάνουν και ποτέ δεν θα ξεχάσεις.

Έκανα να δω φίλους έναν χρόνο. Δεν θυμάμαι τον τόνο της φωνής τους, το χρώμα των ματιών τους, τι τους αρέσει και τι τους την δίνει. Έχω να σε δω έναν χρόνο μα όλα αυτά είναι τόσο καθαρά.

Σου άρεσαν οι σοκολάτες και τα γλυκά για παράδειγμα. Σου άρεσε ο καφές, το να πίνεις τζιν, το να χαμογελάς και να μας κάνεις να γελάμε. Δεν αγαπούσες την θάλασσα και φοβόσουν τα φίδια.

Θα σου άρεσε το ότι προσέχουμε και αγαπάμε εκείνους που αγαπάς. Θα σου άρεσε εκείνο το γλυκό που όταν το φτιάξαμε σκεφτήκαμε πως θα σου άρεσε. Θα σου άρεσε και εκείνο το μωρό. Θα σου άρεσαν και αυτά που γράφω για σένα τώρα.

Μα είναι λίγα. Γιατί ακόμη και αν καταφέρνω με τις λέξεις μου να σου απευθυνθώ, δεν μπόρεσα ποτέ μου να κάνω αυτό. Να εξηγήσω δηλαδή, όσα θέλω για τους απόντες που είναι παρόντες συνεχώς. Και να περιγράψω το συναίσθημα της ανεκπλήρωτης ελπίδας πως μία μέρα που θα ανέβω τα σκαλιά θα κάνουμε παρέα στο μπαλκόνι. Και πόσο ακόμη σε αγαπάμε.

*το κείμενο αυτό δεν έχει (όμορφο) τέλος. Δεν ολοκληρώθηκε ποτέ γιατί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο με έκανες να πάψω να πιστεύω στα ωραία κλεισίματα. Θα σε περιμένω ξανά σε μία αρχή πιο όμορφη από ποτέ. Όταν αυτή υπάρξει. Μόνο τότε θα γράψω το τέλος του.

**Συνοδεύω αυτό το κείμενο με ήχο τελείως απροσδόκητο για τα δικά μου δεδομένα. Μα δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς, ήταν το αγαπημένο σου

mouzou

One thought on “εκείνοι που πάντα θα περιμένεις να γυρίσουν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s