Μπες στα παπούτσια μου Speak.Easy

Αυτή

Της Μαρίας Χατζηκαλλία

Γιατί παρά τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα και τις διάσπαρτες σε βαζάκια τουλίπες, παρά τα γιασεμιά και το ενοχλητικό χαμόγελο της, τα πράγματα έδειχναν να εξελίσσονται περίφημα.

Όψιμη φίλη την περιτριγύριζε ακατάπαυστα και υπόσχονταν αφελώς για την ακατανίκητη αισιοδοξία της. Κι όπως την παρατηρούσα με περίσσεια για τα δεδομένα μου προσοχή, τόσο με ενοχλούσε ετούτο το χαμόγελο. Οκτώβρης, ναι Οκτώβρης ήταν ο μήνας που διανύαμε. Φωνή δεν είχε. Όλη τη συνεννόηση με μας τους υπόλοιπους την έκανε διαμέσου της όψιμης φίλης. Και ένα από τα βράδια που ακολούθησαν εκλήθη να μιλήσει αυτοπροσώπως. Την παρατήρησα καλά. Πως συσπώνται τα λακκάκια της κάθε που άφηνε τις προτάσεις τις μισές και με εξαιρετική δεξιοτεχνία εναλλάσσονταν ανάμεσα στις λέξεις περί ευτυχίας. Τίποτα δεν άκουσα. Κι όμως, όλη αυτή την ώρα την είχα πλήρως αντιληφθεί καλύτερα από την όψιμη φίλη. Άπαντα τα γλυκανάλατα προσωπεία τα είχε φορέσει χωρίς ούτε ένα ίχνος ντροπής η αθεόφοβη. Και παρά την έκπληξη μου, εκείνη έδειχνε πλήρως ατάραχη. Αν και κανείς από τους υπολοίπους δε το πρόσεξε, λίγα λεπτά αφού τελείωσε το εύθυμο λογίδριο, ακούστηκε δειλά ένας πρώτος αναστεναγμός. Έπειτα η κοπέλα αποχώρησε από την αίθουσα και πλάι της η όψιμη φίλη.

Είχα ανέκαθεν μια υποψία. Πως κάθε που νυχτώνει ακόμα και οι ηθοποιοί κατεβάζουνε τις μάσκες. Κάθε λογής ηθοποιοί, του θεάτρου και της ζωής. Κυρίως οι τελευταίοι.

hatzikallia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s